J. Jimmy Rose

Έλληνες του εξωτερικού

2011-10-05T17:19:00.002+03:00

Και όσοι επιζήσατε, μάθετε ότι είναι Έλληνες, διαπρέπουν σε reality στην Βρετανία και, με την εμφάνισή τους, επιβεβαιώνουν το ότι το καλύτερο κομμάτι της Ελλάδας είναι οι ομογενείς της...

Στατιστικά...

2011-05-19T20:50:00.004+03:00

Ευτυχώς που υπάρχει και το ελληνικό δημόσιο και με κάνει να ξεχνιέμαι από την τρέλα που επικρατεί στο γραφείο.
Σήμερα το απόγευμα, μετά από μια μέρα κατά τη διάρκεια της οποίας ήθελα να εξαφανιστώ από προσώπου γης για να μην είμαι καν στον ίδιο χώρο με την τρελή, μετά από ένα ταξίδι επιστροφής, όπου το πιο φυσιολογικό ήταν κάτι απαράδεκτοι φορτηγατζήδες που μέσα στη βροχή και με ταχύτητες περί τα 100 χιλ/ώρα έκαναν προσπέραση από τα δεξιά (!), γυρίζω σπίτι και βρίσκω επιστολή από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (πρώην Γενική Γραμματεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας). Ανεβαίνοντας με το ασανσέρ, ανοίγω και διαβάζω:

"Πειραιάς, Μάρτιος 2011
Αξιότιμε κύριε/κυρία
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η Ελληνική Στατιστική Αρχή θα διενεργήσει κατά τους μήνες Απρίλιο, Μάϊο και Ιούνιο 2011 την κοινή Ευρωπαϊκή έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών.
Τα στοιχεία που θα προκύψουν από τη έρευνα θα χρησιμοποιηθούν για τη μελέτη των εισοδηματικών ανισοτήτων, των ανισοτήτων στις συνθήκες διαβίωσης των νοικοκυριών, της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και άλλων παρόμοιων φαινομένων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας του έτους 2009, "κινδυνεύει" από τη φτώχεια κάθε άτομο που έχει ετήσιο καθαρό εισόδημα κάτω από 6900 ευρώ, περίπου. (το bold και τα εισαγωγικά στη λέξη κινδυνεύει είναι της επιστολής). Οι δείκτες κοινωνικής συνοχής, που προκύπτουν από τα στοιχεία της έρευνας, βοηθούν στη διαμόρφωση της κοινωνικής πολιτικής των χωρών μελών και καθορίζουν τα κατάλληλα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για τη σύγκλιση των οικονομιών τους.
Στα νοικοκυριά του δείγματος, τα οποία επιλέγονται τυχαία, περιλαμβάνεται και το δικό σας. Για το σκοπό αυτό, συνεργάτης της Υπηρεσίας μας θα σας επισκεφτεί και θα ζητήσει να συνεργαστεί με τον υπεύθυνο του νοικοκυριού σας, για να συμπληρώσει τα στοιχεία που αφορούν σε ολόκληρο το νοικοκυριό (κατοικία, ανέσεις, οικονομική κατάσταση κλπ). [...]
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη συνεργασία σας και τη συνεισφορά σας στο έργο μας".

Και εδώ ξέσπασα σε γέλια...

Προσπερνάω το γεγονός ότι η επιστολή έχει ημερομηνία Μαρτίου 2011 και έφτασε μόλις σήμερα (19-5-2011). Προσπερνάω επίσης το ότι η έρευνα έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και ενάμιση μήνα. Ας πούμε ότι φταίνε τα ΕΛΤΑ (για πόσα πια να τα κατηγορήσουμε;).

Στέκομαι κατά πρώτον, στα εισαγωγικά στη λέξη κινδυνεύει. Ότι δηλαδή τί; Ο κίνδυνος από τη φτώχεια δεν είναι πραγματικός; Δεν είναι υπαρκτός; Είναι μήπως κάτι το φανταστικό, ψευδείς διαδόσεις κακοπροαίρετων, που θέλουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο; Δεν βλέπουμε στην καθημερινότητα τις συνέπειες της φτώχειας και τους κινδύνους που εγκυμονεί για την κοινωνική συνοχή και την ομαλότητα; Μήπως η εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας (και αλλαχού) δεν είναι (σίγουρα όχι αποκλειστικό) αποτέλεσμα της ανέχειας; Οι επιθέσεις και οι ληστείες ακόμη και για μικροποσά ή μικροαντικείμενα γίνονται έτσι, από κακία; Τα φέσια στην αγορά δείχνουν μάλλον το αντίθετο. Ότι ο κόσμος δεν έχει χρήμα ούτε καν για τις βασικές του ανάγκες. Ότι πεινάει. Ότι οι περισσότεροι (πια) μετράνε και το τελευταίο δεκάλεπτο του ευρώ για να τα βγάλουν πέρα. Ότι ο κόσμος κόβει από παντού, ότι ο "κίνδυνος" (όπως τον θέλει η Ελληνική Στατιστική Αρχή) έχει πραγματωθεί ήδη, και ήρθε για να μείνει, όπως όλα δείχνουν. Με όποιες συνέπειες αυτό μπορεί να έχει...

Και περνάω στο δεύτερο αστείο - τραγικό της ιστορίας. Αυτό το 6900 ευρώ, ως όριο για το ετήσιο εισόδημα, κάτω από το οποίο κάποιος "κινδυνεύει" από τη φτώχεια, πώς ακριβώς προέκυψε; Δηλαδή, όταν κάποιος έχει ετήσιο εισόδημα 7500 ευρώ, ή έστω και 10000 ευρώ, δεν διατρέχει "κίνδυνο", έχει ξεπεράσει τα προβλήματά του και ζει, λιτά μεν, αλλά σίγουρα; (τυχαία έβαλα τα ποσά, θα μπορούσε να είναι πολύ παραπάνω). 6900 ευρώ το χρόνο, ήτοι επί 12 μήνες (πάνε πια οι 14 μισθοί, στην μετά ΔΝΤ εποχή) σημαίνει 575 ευρώ το μήνα. Ποιό νοικοκυριό μπορεί να ζήσει με αυτό το ποσό; (δεν αναρωτιέμαι πόσοι ζουν με αυτά τα χρήματα, είμαι σίγουρος ότι είναι πολλοί)

Και έρχομαι στο ακόμα πιο αστείο (μόνο, χωρίς τραγικό) της ιστορίας. Βρήκαν άνθρωπο να επιλέξουν! Ποιόν; Εμένα! Που όσο να πεις, βγάζω κάτι περισσότερο από 6900 ευρώ το χρόνο (δεν λέω πόσα, προσωπικά δεδομένα, φτάνει που τα δηλώνω όλα στην εφορία και φορολογούμαι γενναία). Ευτυχώς, το αναγνωρίζω. Είμαι από τους τυχερούς. Τους πολύ τυχερούς, για κάποιους. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι χαρακτηριστική περίπτωση. Ούτε πρέπει να με λάβουν υπόψη, αφού θα ανεβάσω τον μέσο όρο. Ξέρω τί θα έλεγε κάποιος μαθηματικός. Ότι η έννοια της στατιστικής είναι αυτή ακριβώς. Παίρνεις ένα τυχαίο δείγμα, είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω και συλλέγοντας στοιχεία βγάζεις μέσους όρους. Όσο μεγαλύτερο το δείγμα, τόσο πιο κοντά στην αλήθεια το αποτέλεσμα. Με τα μαθηματικά ποτέ δεν τα πήγαινα καλά. Και έχω μία έμφυτη επιφύλαξη (θεωρία συνομωσίας, θα το έλεγε κάποιος) με αυτές τις τυχαίες επιλογές και τις στατιστικές έρευνες.
Σας προειδοποιώ, πάντως. Αν από την έρευνα βγει ότι ο μέσος Έλληνας σήμερα ζει σε μεγάλο διαμέρισμα, σε καλή περιοχή, με υπέροχη θέα, τρία υπνοδωμάτια, δύο μπάνια, μεγάλους χώρους, με ..., με ..., με ..., με όλες τις ανέσεις τέλος πάντων, εγώ θα φταίω. Για να μην πω ότι θα έρθει μετά το ΔΝΤ για να κόψει κι άλλο τους υπέρογκους μισθούς που παίρνετε και γκρινιάζετε ότι δεν σας φτάνουν...
Μήπως να πω ψέματα στην έρευνα όταν έρθουν;

υ.γ. το μόνο που μένει είναι να πάνε και στην Γιάννα (μία είναι η Γιάννα), άντε και στις δύο Μαριάννες (τις γνωστές) για να φτιάξουν ένα εντελώς αντιπροσωπευτικό δείγμα...

Newsflash...

2011-05-06T22:49:00.001+03:00

Εκείνα τα μαγεμένα μήλα που η κακιά μάγισσα του παραμυθιού μοίραζε δεξιά και αριστερά, ξέρει κάνεις πού τα πουλάνε; Θέλω να φάω ένα και να βυθιστώ σε ύπνο. Όχι για 100 χρόνια, όπως η ωραία, αλλά χαζή κατά τη γνώμη μου, κοιμωμένη, Μέχρι τη Δευτέρα με φτάνει. Και εκεί, κατά τις 10 το πρωί, ας έρθει ένα όμορφο πριγκηπόπουλο να με ξυπνήσει με ένα φιλί (και όχι μόνο, ελπίζω). Όμορφο, είπα, όχι ο William, ο γιός του Καρόλου και προγονός της (Γ)καμήλας. Ίσως ο αδερφός του, ο Harry, που είναι πιο έξαλλο-οργισμένο νιάτο. Αλλά κατά προτίμηση ας έρθει κάποιος από τους βασιλικούς οίκους της Δανίας, της Σουηδίας, άντε και της Ολλανδίας (τόσα παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά υπάρχουν, ένα δεν θα βρεθεί για μένα;).

Ναι, οφείλω να το πω: είμαι πτώμα. Από τον Φεβρουάριο η κατάσταση στο γραφείο έχει αλλάξει επί τα χείρω. Πολύ χείρω όμως. Νέος προϊστάμενος, γαρ, και μάλιστα γυναίκα. Δεν έχω χειρότερο. Δεν είμαι σεξιστής, αλλά οι γυναίκες σε θέση εξουσίας γίνονται σκύλες. Θέλουν να αποδείξουν ότι είναι ικανές και το προσπαθούν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: αυστηρότητα, τυπολατρεία, ευθυνοφοβία. Επικρατεί μια ένταση, ένα ηλεκτρισμένο κλίμα, σαν να περπατάς σε ναρκοπέδιο και περιμένεις να ακούσεις το μπαμ από στιγμή σε στιγμή. Και δεν θα αργήσει, μάλλον. Ελπίζω μόνο να προλάβω να φύγω. Θα ζητήσω μετάθεση, έστω και αν δεν θέλω, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι θα ξεβολευτώ και θα πρέπει να αρχίσω την προσαρμογή από το μηδέν σε νέο περιβάλλον. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης υπερισχύει.

Όπως μπορεί εύκολα να φανταστεί κάποιος, κάνω πολύ έξαλλη ζωή. Τα σαββατοκύριακα το μόνο που κάνω είναι να κοιμάμαι. Με μικρά διαλείμματα για σερφάρισμα στο internet (καταραμένο facebook), άντε και καμιά βόλτα για καφέ και φαγητό. Ποτό μόνο Τρίτη και Πέμπτη, σαν τα μαθήματα στη Γαλλική Ακαδημία που πήγαινα παιδί. Πιο after, βέβαια, η madame Αναΐς (όχι από το Παναής) μας έδιωχνε πάντα στις 9. Τώρα τέτοια ώρα βγαίνω (μη χάσω και την happy hour). Η γενικότερη κρίση έχει επηρεάσει την διάθεση της παρέας. Οι περισσότεροι, στεγνοί από ευρά (κλίνεται, λέει ο Μπαμπινιώτης), δεν έχουν διάθεση να βγουν. Σε σπίτια μαζευόμαστε πια μόνο για X-factor και Greek idol. Με delivery από το γειτονικό σουβλατζίδικο. Πάνε πια τα λουκούλεια γεύματα που μαγείρευε η Μάρω, πρόβα για το Master chef-2 (αν δεν την κόψουν, επειδή θα μαλλιοτραβηχτεί με την Μανωλίδου στα προκριματικά). Τώρα καλαμάκια και πίτες αλάδωτες. Και ντοκυμαντέρ από τη NOVA. Πολλά ντοκυμαντέρ. Φίδια, δεινόσαυροι, αιλουροειδή, καρχαρίες, σκυλιά, υάινες, βουβάλια, φώκιες, όλα τα έχω δει. Ας είναι καλά ο συγκάτοικος που - θες από επαγγελματική διαστροφή, θες από πραγματικό ενδιαφέρον για τη φύση, θες από έλλειψη άλλου προγράμματος στην τηλεόραση - κάνει zapping από το nat geo wild, στο animal planet και μετά στο national geographic και τούμπαλιν.

Από προσωπική ζωή, μάλλον χρειάζομαι ΔΝΤ (όχι δονητή, πρόστυχα μυαλά) και ένα μνημόνιο. Με όχι τόσο αυστηρούς όρους βέβαια (δεν θα δεχτώ περικοπές, ούτε απολύσεις). Αλλά ένα πλάνο ανάκαμψης θα βοηθήσει. Προς το παρόν, ησυχία. Δεν έχω φτάσει το ρεκόρ μου αποχής ακόμα, ούτε καν το πλησιάζω. Αλλά το ανησυχητικό είναι, όπως και στην οικονομία, ότι δεν υπάρχει ορατό πλάνο ανάκαμψης. Όπως μου γράφει και η Susan Miller στις προβλέψεις των 3 τελευταίων μηνών, με απασχολούν πολύ τα οικονομικά μου και αυτό, ως ψαράκι, με αποσυντονίζει (βέβαια και αυτή μάλλον υπερβολικά τα λέει. και τα μισά απ' όσα προβλέπει να βγουν, θα πρέπει να ράψω τσέπες για να βολέψω τόσο χρήμα που θα έρθει). Για γκόμενους πάντως, ακόμα και η ειδικός κάνει την πάπια. Όχι ότι την περίμενα για να το καταλάβω. Δεν κινείται φύλλο. Δύο ραντεβού προέκυψαν από τον Γενάρη, το ένα δεν θέλω καν να το θυμάμαι, το άλλο δεν αξίζει να το θυμάμαι. Α, ξέχασα, υπήρξε και ένας τρίτος. Που πριν ακόμα συναντηθούμε άρχισε τις υστερίες επειδή δεν απάντησα σε ένα μήνυμά του. Μιλάμε για υστερίες σχέσης τουλάχιστον 6μήνου. Ευχαριστώ δεν θα πάρω. "Περνώ και μόνη μου καλά" που λέει και η Δέσποινα.

Αυτά τα νέα μου προς το παρόν.

υ.γ. πάνε τα παλιά σεντόνια, τα διπλόφαρδα. τώρα μόνο βρεφικά. αν βρω χρόνο, μπορεί να γράψω και κάτι καινούριο, μια ιστορία που άκουσα σήμερα και με συγκλόνισε. δεν υπόσχομαι όμως...

Απών

2011-04-23T20:02:00.002+03:00

Έστριψα στην γωνία του δρόμου. Απέναντι από την πολυκατοικία του βρήκα θέση να παρκάρω. “Μπράβο ρε Πέτρο, πέντε χρόνια που μένεις εδώ ποτέ δεν υπήρχε άδεια θέση στο δρόμο σου” σκέφτηκα. Καθώς κλείδωνα το αυτοκίνητο, κοίταξα στην πυλωτή. Το αυτοκίνητό του ήταν εδώ.

Κόλλησα το χέρι μου στο κουδούνι. Δεν θα το πάρω αν δεν μου ανοίξει. Κοίταξα το ρολόι μου, δύο παρά, “δεν μπορεί να κοιμάται. Κι αν κοιμάται, θα ξυπνήσει.”

Ήταν Δευτέρα του Πάσχα, μεσημέρι. Μόλις είχα γυρίσει από την Σκόπελο, όπου μια φιλική παρέα με είχε παρασύρει για να περάσουμε τις μέρες του Πάσχα. Εσύ τί θα κάνεις, τον είχα ρωτήσει. “Δεν έχω κανονίσει τίποτε”. Θέλεις να έρθεις μαζί μας; Οι γνωστοί θα είμαστε, η Νίκη, η Καίτη, ο Κώστας, ο Γιάννης και εγώ. Έχουμε κλείσει ένα σπίτι, χωράνε 6. “Μπα δεν έχω διάθεση. Θα σας χαλάσω το κέφι. Άσε που νομίζω ότι η Καίτη δεν με συμπαθεί ιδιαίτερα” Λες βλακείες, το ξέρεις ότι δεν ισχύει αυτό. “Καλά, εσύ μπορεί να λες ό,τι θέλεις, αλλά εγώ ξέρω πώς με κοιτάζει κάθε φορά που βρισκόμαστε”. Και τί θα κάνεις στην Αθήνα μόνος; Θα πας στη μάνα σου; “Δε στα 'πα… Θα φύγει η τρελή. Έκλεισε με τις φίλες της για Κωνσταντινούπολη. Από Μεγάλη Τρίτη μέχρι την Τρίτη του Πάσχα”. Την καλύτερη δουλειά κάνει. Από τότε που χήρεψε ξανάνιωσε η κυρά Σοφία. Ο γιός της να δω πότε θα το καταλάβει και θα αρχίσει να γλεντάει και εκείνος τη ζωή του. Έλα ρε συ, μην κάτσεις μόνος σου πασχαλιάτικα. Θες να μείνω, να κάνουμε κάτι οι δυο μας; “Μη λες βλακείες, πήγαινε τώρα που το έχετε κανονίσει και μη σκέφτεσαι για μένα. Θα τα βολέψω. Τρεις μέρες είναι όλες κι όλες, μην ανησυχείς”. Ήξερε ότι θα ανησυχούσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω και να μην νοιαστώ. Τί να πω; Αν αλλάξεις γνώμη, καράβι από τον Άγιο Κωνσταντίνο έχει μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο το μεσημέρι. Δυό ώρες δρόμος είναι, πετάξου.

Τον έπαιρνα τηλέφωνο κάθε μέρα. Την Μεγάλη Παρασκευή, όταν μπήκαμε στο καράβι, στο κινητό. Δεν απάντησε. Θα κοιμάται, σκέφτηκα. Όταν φτάσαμε, πήρα πάλι. Σιωπή. Έστειλα μήνυμα. Καμία απάντηση. Όλο το Μεγάλο Σάββατο ήμουν με το τηλέφωνο σκουλαρίκι να προσπαθώ να τον βρω. Μάταια. Ξαφνικά την Κυριακή το κινητό ήταν κλειστό. Και το σταθερό έδειχνε ότι είχε βλάβη. Ανησύχησα. Οι υπόλοιποι της παρέας συμμερίζονταν την αγωνία μου, φίλος όλων μας ήταν άλλωστε, έστω και αν εγώ ήμουν πιο κοντά του από όλους. Λες να έπαθε κάτι; Ξέρουμε κάποιον που να έχει μείνει στην Αθήνα για να περάσει από το σπίτι του να δει τί γίνεται; Εγκλωβισμένος στο νησί, ένιωθα σαν λιοντάρι στο κλουβί. Στενό κλουβί, φυλακή.

Με το πρώτο καράβι Δευτέρα πρωί πέρασα απέναντι και τρέχοντας του σκοτωμού έφτασα στην Αθήνα. Ίσα που ανέβηκα σπίτι μου να πάρω τα κλειδιά που μου είχε δώσει για μια ώρα ανάγκης και συνέχισα για Καλλιθέα. Σε όλη τη διαδρομή έπαιρνα τηλέφωνο. Το κινητό κλειστό, στο σταθερό καμία απάντηση. Προσπαθούσα να μην έχω το μυαλό μου άδειο, για να μην σκεφτώ το προφανές: κάτι του είχε συμβεί.

Είχαν παράσει πέντε λεπτά που χτυπούσα το κουδούνι της εξώπορτας. Άνοιξα αι ανέβηκα στον τρίτο. Χωρίς να χτυπήσω έβαλα το κλειδί στην πόρτα και μπήκα μέσα. Το σπίτι μύριζε κλεισούρα. Αυτή η μυρωδιά ενός χώρου που έχει μείνει κλειστός για μέρες, με τον ανοιξιάτικο ήλιο να τον λούζει από παντού. Πέτρο, φώναξα. Σιωπή. Μπήκα σε όλα τα δωμάτια, κανείς. Στο κομοδίνο είδα ακουμπησμένο το κινητό του, κλειστό. Γύρισα στο σαλόνι. Πάνω στο τραπεζάκι της τηλεόρασης είδα έναν φάκελο. Με τον γνώριμο γραφικό του χαρακτήρα η φράση «για μένα».

Η περιέργεια είχε νικήσει την ανησυχία μου πια, και τον άνοιξα. Ένα μάτσο χαρτιά βγήκαν από μέσα. Διάβασα την πρώτη σελίδα, χωρίς ημερομηνία, χωρίς υπογραφή, μόνο το μπλε του μελανιού της πένας και το παράξενο εκείνο α, που θύμιζε το σύμβολο του άπειρου στα μαθηματικά πρόδιδαν, χωρίς αμφιβολία τον συντάκτη.

"Φοβάσαι να ζήσεις. Αυτό σου συμβαίνει. Γι' αυτό ζεις μέσα από τους άλλους γύρω σου. Τα θέλω τους γίνονται και δικά σου. Δεν υπάρχεις για να ασχοληθείς με τον εαυτό σου. Δεν διεκδικείς. Αρκείσαι μόνο σε ό,τι σου δώσουν. Ψίχουλα, στιγμές ευτυχίας, σκουπίδια. Αντί να βάλεις εσένα στο κέντρο και να αφήσεις τους άλλους να περιστρέφονται γύρω σου, ετερόφωτοι δορυφόροι που θα ακολουθούν την τροχιά σου, βάζεις εσύ τους άλλους - φίλους, οικογένεια, συναδέλφους- στο κέντρο της ζωής σου και μετά σπαταλάς το χρόνο και την ενέργειά σου με το να περιστρέφεσαι γύρω τους, φροντίζοντας για τις δικές τους ανάγκες. Αδιαφορώντας για τις δικές σου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρες χωρίς προηγουμένως να δώσεις; Ό,τι έχεις να θυμηθείς είναι στιγμές. Όχι μήνες, ούτε μέρες, ούτε καν ώρες. Στιγμές που σου ήρθαν, επειδή οι άλλοι ήθελαν να τις δώσουν. Όχι εσύ. Όταν οι άλλοι ήθελαν να τις δώσουν. Όχι εσύ. Τις πήρες έστω και αν δεν ήταν αυτό που ήθελες. Τις πήρες γιατί δεν τόλμησες να ζητήσεις, να απαιτήσεις, να προσπαθήσεις.

Έγινες το χαλί πάνω στο οποίο άλλοι σκούπισαν τα παπούτσια τους, για να μπορούν να τα κοιτάζουν με ικανοποίηση πεντακάθαρα. Και έμεινες εσύ να φορτωθείς τις λάσπες τους, τη βρωμιά τους. Θυμάσαι πώς αντέδρασες την πρώτη και μοναδική φορά που κάποιος ασχολήθηκε με την δική σου ηδονή; Έβαλες τα κλάματα, εκεί στο κρεβάτι του. Και δεν τόλμησες να του πεις ποιός ήταν ο λόγος που, αντί για τους αναστεναγμούς χαράς που εκείνος περίμενε, εισέπραξε ήχους λύπης. Δεν μπόρεσες να του πεις τί σου συνέβαινε. Και πώς του φέρθηκες μετά; Έφυγες. Εξαφανίστηκες, χωρίς καμία εξήγηση. Χωρίς δικαιολογία.

Έζησες ανέραστος για χρόνια. Αδιάφορος για τα όσα ένιωθες και ήξερες ότι ήθελες, φοβισμένος από τα «πρέπει» των άλλων. Και όταν επιτέλους αποφάσισες να ακολουθήσεις αυτό που αισθανόσουν και τόλμησες να κάνεις το μεγάλο βήμα, τί κατάφερες; Αντικατέστησες τη μια φυλακή με μια άλλη, που φαινομενικά μόνο έμοιαζε με αυτό που ήθελες. Γιατί στην πραγματικότητα πώς ζεις; Εγκλωβισμένος στη μοναξιά σου, στο κενό που πηγάζει από μέσα σου. Δεν αναζήτησες αυτό που ήθελες, απλά αντέγραψες τον τρόπο ζωής των άλλων, των νέων φίλων σου, που ήξεραν την αληθινή σου ταυτότητα. Κολλούσες σε ανθρώπους που ήταν σαφές ότι δεν σε ήθελαν, τουλάχιστον όχι για κάτι σοβαρό και μόνιμο, και αρνιόσουν να το δεις, μόνο και μόνο για να μην χρειαστεί να προσπαθήσεις για κάτι περισσότερο. Βολευόσουν. Γιατί έτσι έδινες άλλοθι στην δυστυχία σου. «Δεν φταίω εγώ που πέφτω πάντα σε λάθος ανθρώπους. Παντρεμένους, με σχέση, αυτούς που ενδιαφέρονται μόνο για μια αρπαχτή για να ανανεωθούν». Κι όμως όλες αυτές οι ιστορίες που πέρασες και δεν οδήγησαν πουθενά, έχουν ένα κοινό στοιχείο. Εσένα. Που αρκέστηκες, που συμβιβάστηκες, που δεν αποδέχτηκες αυτό που ήθελες και που μπορούσες να δώσεις. Που ενώ καταλάβαινες ότι κάποιος δεν ήταν για σένα, επέμενες να προσπαθείς χάνοντας την ευκαιρία να ψάξεις κάτι άλλο.

Φοβήθηκες πριν χρόνια ότι θα ξυπνήσεις στα 80 σου και θα είσαι δυστυχισμένος και χωρίς να έχεις κάνει αυτό που πραγματικά ήθελες. Γι’ αυτό και τόλμησες το μεγάλο βήμα. Και τώρα που το έκανες; Άλλαξε κάτι; Πάλι θα ξυπνήσεις στα 80 δυστυχισμένος και μόνος. Και χωρίς άλλοθι πια. Γιατί είχες την ευκαιρία και δεν την ακολούθησες.

Κάνε τις επιλογές σου. Κάνε αυτό που θέλεις, χωρίς να το σκεφτείς, χωρίς να σε νοιάζουν οι άλλοι. Ξεκόλλα από το παρελθόν και τις αδιέξοδες καταστάσεις. Ζήτα, και αν δεις ότι δεν σου δίνουν αυτό που θέλεις, φύγε. Προχώρα παρακάτω. Χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές. Πώς το έλεγε το τραγούδι; «Θα βρεθεί άλλος ν’ αγαπάει αυτό που είσαι». Δεν υπάρχει λόγος να προσαρμόζεσαι σε αυτά που οι άλλοι θέλουν από εσένα, να κάνεις αυτά που εκείνοι δίνουν δικές σου ανάγκες, αν πραγματικά δεν είναι. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες όχι σε κάτι που κάποιος άλλος ήθελε, επειδή δεν ταίριαζε με αυτό που εσύ επιθυμούσες; Ή μάλλον, πότε ήταν η πρώτη φορά που το έκανες; Υπάρχει έστω και μία; Όχι. Πάντα έπειθες τον εαυτό σου ότι οι άλλοι ξέρουν καλύτερα, ότι οι άλλοι έχουν δίκιο και προσάρμοζες τα θέλω σου σε αυτό που εκείνοι ήθελαν. Κι ας μη σε ικανοποιούσε, ας μη σε γέμιζε. Πάντα το καλό παιδί. Φτάνει πια."

Αναγνώριζα στο κείμενο αυτό τον Πέτρο. Όλο τον θυμό για τον εαυτό του, που στα έξι χρόνια που τον γνώριζα μου είχε αποκαλύψει. Κάποια από αυτά που έγραφε του τα είχα πει και εγώ. Ποτέ όμως δεν μου είχε μιλήσει με τέτοιο τρόπο. Δεν με είχε αφήσει να καταλάβω ότι το πρόβλημά του πήγαινε τόσο βαθιά. Όχι ότι θα ήξερα πώς να τον βοηθήσω, το πιθανότερο ήταν να του έλεγα να δει κάποιον ειδικό.

Πίσω από τη σελίδα που διάβαζα, υπήρχε άλλη μια χειρόγραφη σημείωση, που απευθυνόταν σε μένα και κάποια άλλα έγγραφα.

«Δημήτρη, ελπίζω να κατάλαβες. Φεύγω. Για πάντα. Θα κάνω μια καινούρια αρχή, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πώς. Δεν αντέχω άλλο να είμαι ο εαυτός μου. Σε παρακαλώ, φρόντισε να πουλήσεις το αυτοκίνητό μου, να μετακομίσεις τα πράγματά μου σε μια αποθήκη και βλέπουμε. Μην πεις τίποτε στη μάνα μου. Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί της».

Ημέρα ποίησης

2011-03-21T20:35:00.003+02:00

Για την παγκόσμια ημέρα ποίησης...

1.

Θυμήσου, σώμα

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κ. Π. Καβάφης

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ

Καλὰ τὰ βγάζει πέρα ἡ μοναξιὰ
φτωχικὰ ἀλλὰ τίμια.
Ἀλλοῦ κοιμᾶται αὐτὴ
κι ἀλλοῦ τὸ ἐγκρατὲς σκεπτικὸ ἐάν.

Μόνο καμιὰ φορὰ
σὲ πειραματισμοὺς τὴν παρασύρει
ἡ περιέργεια
- ὄφις προγενέστερος
καὶ πιὸ φανατικὸς
ἀπ᾿ τὸν νερόβραστον ἐκεῖνον τῆς μηλέας.

Δοκίμασε τῆς λέει, μὴ φοβᾶσαι
δὲν ἔχεις τί νὰ χάσεις
καὶ τὴν πείθει
νὰ κουλουριάζεται πνιχτὰ
νὰ τρίβεται σὰ γάτα ἀνεπαίσθητη
πάνω στὸν διαθέσιμο ἀέρα
ποῦ ἀφήνεις προσπερνώντας.

Ἀπόλαυση πολὺ μοναχικότερη
ἀπὸ τὴ στέρησή της.

Κική Δημουλά

19 Μαρτίου 1970

2011-03-19T00:30:00.003+02:00

άλλη μια χρονιά κλείνει, και αρχίζει μια καινούργια. η νούμερο 42. σαν παπούτσι. έστω και αν εγώ έχω μείνει στο 39.
γενέθλια και πάλι. κουραστικό κατάντησε. κυρίως επειδή, αναλογιζόμενος κάθε φορά τη χρονιά που προηγήθηκε, διαπιστώνω ότι δεν έχω καταφέρει να πετύχω αυτά που ήθελα. συνήθως, επειδή δεν το επιδίωξα όσο έπρεπε. δεν πάλεψα. δεν διεκδίκησα. συμβιβάστικα σε όσα ήρθαν, σε όσα μου έδωσαν.
για να πω την αλήθεια φέτος ήθελα να μην γιορτάσω. να λείψω. να φύγω ταξίδι, μακρυά. να μην τη ζήσω τη μέρα. από τις 18 ο μήνας να ξημερώσει 20. άρνηση; φόβος; στρουθοκαμηλισμός; μάλλον φταίει το ότι από παιδί, όταν φανταζόμουν τον εαυτό μου, σταμάταγα πάντα στα 35. μέχρι τότε έκανα σχέδια για την προσωπική μου ζωή. το μετά δεν υπήρχε.
η περασμένη χρονιά, οφείλω να ομολογήσω, ήταν γεμάτη αλλαγές. πράγματα που έκανα χωρίς να με απασχολεί ο αντίκτυπος, το "πρέπει". επειδή έτσι ήθελα. δεν μετάνιωσα για τίποτε. είναι η ζωή μου. αυτό που είμαι, αυτό που έγινα. δεν προγραμμάτισα τίποτε συγκεκριμένο. έζησα κάθε στιγμή όπως ερχόταν και έκανα αυτό που ήθελα, χωρίς σκέψη. ίσως αυτό είναι το μυστικό. όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, κάποιος εκεί πάνω, ψηλά, γελά. και σίγουρα, κανένα σύμπαν δεν συνομωτεί για να σου δώσει αυτό που θέλεις πολύ. απλά αφιερώνεις ενέργεια για κάτι που θα μπορούσες να έχεις και όχι σε όσα πραγματικά έχεις.
και να με τώρα να πρέπει να ζήσω τη χρονιά νούμερο 42. και να περάσω καλά. να κάνω πράγματα για μένα. να ταξιδέψω. να ερωτευτώ. να διαβάσω το βιβλίο που θα με συγκλονίσει. να μοιραστώ πράγματα με τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μου. τους φίλους. να αγαπήσω τον εαυτό μου και τα όσα έχω καταφέρει. να ξυπνάω κάθε πρωί, ευτυχισμένος για όσα έχω. να μην παρασύρομαι, σε αναζήτηση αυτών που (νομίζω ότι) μου λείπουν. να απολαύσω όσα περισσότερα δειλινά μπορώ από το μπαλκόνι μου. να αφήσω πίσω τα βαρίδια του παρελθόντος, τα κομμάτια εκείνα του εαυτού μου που με βαραίνουν. να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους που να μου χαρίσουν μοναδικές στιγμές, να μου ανοίξουν νέους ορίζοντες, νέες πόρτες. ΝΑ ΖΗΣΩ...
χρόνια μου πολλά και να με χαίρεστε.

κάποιος γιορτάζει - πόπη αστεριάδη

Αφιέρωση

2011-03-17T03:27:00.001+02:00

Είχες παραπονεθεί τότε που δεν σε πήρα τηλέφωνο να το ακούσεις live.
Δικό σου, έστω και τώρα. Σήμερα.

Au bon roman

2011-03-13T19:06:00.002+02:00

«Να γιατί εγώ, που νιώθω τόσο ευτυχισμένη όταν σας βλέπω, δεν μπόρεσα παρά να σας αφήσω να το διαισθανθείτε, τη μοναδική φορά που σας ανοίχτηκα, σε μια φράση ημιτελή, πριν σας πω ξεκάθαρα ότι δεν περίμενα τίποτα από σας. Μου ήταν πιο απλό να σας πω αυτό, ότι δηλαδή δεν ζητούσα τίποτα από σας, και επιπλέον ήταν αλήθεια. Δεν είχα τίποτα να σας προσφέρω, και δεν ήθελα τίποτα από σας, ούτε, κυρίως, μ' εσάς.
Έτυχε, όμως, εκείνη τη στιγμή να σας έχει κατακτήσει μια κοπέλα για την οποία αμέσως κατάλαβα ότι περίμενε από σας τα πάντα. Η κατάσταση ήταν απλούστατη - έτσι δεν είναι;
Όμως είμαι ειλικρινής, οπότε δεν μπορώ να σας κρύψω πως, δίπλα σας, γνώριζα, κάθε μέρα, αυτό που λένε, με κάποια υπερβολή, να υποφέρεις από θάνατο και πάθος.
Θα πρέπει να αναρωτηθήκατε γιατί εξαφανιζόμουν, καμιά φορά, γιατί κάπου κάπου δε σας απαντούσα. Ιδού: όσο και αν δεν περιμένεις τίποτα, δε θέλεις τίποτα, δεν είναι εύκολο να βλέπεις μια νεαρή γυναίκα να παίζει το ρόλο που θα ήθελες να έχεις σε μια άλλη ζωή, να τη βλέπεις ευτυχισμένη και, ακόμα πιο σκληρό, να κάνει ευτυχισμένο τον άλλον.
Όλα καλά. Δεν έχω τίποτα απολύτως να ξαναπώ. Δε θυμώνω με κανέναν, ούτε μ' εσάς ούτε μ' εκείνην, φυσικά, ούτε καν με τον εαυτό μου. Δεν αποκλείεται, απλώς, να γίνει λίγο πιο σκληρή η δοκιμασία και να οδηγηθώ να ξεμακρύνω, από αδυναμία, ή σε μια έκρηξη ενεργητικότητας, για να ξαναβρώ επιτέλους την αναπνοή μου.»

Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο "Στο καλό μυθιστόρημα (au bon roman) της Laurence Cossé εκδόσεις ΠΟΛΙΣ.

Μήπως αυτό θα έπρεπε να είναι το τέλος στην διπλή ιστορία που είχα ανεβάσει πριν από δύο χρόνια; (μέρος 1ο και μέρος 2ο). Θα ταίριαζε καλύτερα, πιστεύω.

υ.γ. δεν γράφω τίποτε περισσότερο για το βιβλίο. Αναζητήστε το και διαβάστε το. Δεν θα χάσετε.

Τό χιόνι τοῦ Μαρτοῦ

2011-03-12T12:12:00.000+02:00

Ἒκθεση 15η
Ἀθήνα 3 Μαρτίου 1977
Θέμα: «Τό χιόνι τοῦ Μαρτοῦ»

Ὁ Μάρτης ἀντί νά μᾶς ἒρθει μέ ἣλιους μᾶς ἢρθε μέ χιόνια. Τά αὐτοκίνητα ἦταν κάτασπρα, οἱ δρόμοι, κι οἱ πλατεῖες. Οἱ διαβάτες μέ κατεβασμένο κεφάλι πηγαίνουν γρήγορα - γρήγορα στίς δουλειές τους, τά παιδιά μέ τά παλτά τους πηγαίνουν γρήγορα στό σχολεῖο τους. Τό πρωΐ ὃπως πήγαινα μέ τή μαμά μου στό σχολεῖο μου εἲδαμε ἓνα αυτοκίνητο πού τό πίσω τζάμι ἦταν γεμάτο χιόνι.
Τώρα θά σᾶς περιγράψω μερικές παροιμίες.
«Μάρτης γδάρτης καί κακός παλουκοκαύτης».
«Ἀπό Μάρτη καλοκαίρι, κι ἀπό Αὒγουστο χειμώνα».
«Ὁ Μάρτης ὁ πεντάγνωμος, πέντε φορές ἐχιόνισε καί πάλι τό μετάνιωσε πού δέν ἐξαναχιόνισε».

Όχι, δεν τρελάθηκα. Ούτε παλιμπαιδίζω. Απλά όποιος ψάχνει, βρίσκει.
Σε κάποιο ντουλάπι στο υπόγειο στο χωριό, βρήκα ένα τετράδιο με εκθέσεις που έγραψα στην δευτέρα δημοτικού (πριν πολλά, πολλά, πολλά χρόνια). Γιά άλλο έψαχνα και άλλο (θησαυρό, μουσειακό κομμάτι) βρήκα. Η μάνα μου έχει την κακή (ή μήπως καλή;) συνήθεια να φυλάει σχολικά βιβλία και τετράδια από όλες τις τάξεις που πέρασα εγώ και ο αδερφός μου, βιβλία αρχαίων, μαθηματικών, αναγνωστικά όλων των τάξεων του Δημοτικού, ένα βιβλίο θρησκευτικών, αγωγή του πολίτη, καλλιτεχνικά (!).
Το συγκεκριμένο τετράδιο, οι παλαιότεροι τουλάχιστον, μπορείτε να το φανταστείτε: Κλασσικό, σχολικό μπλε εξώφυλλο, με την ειδική ετικέτα (όχι την αυτοκόλλητη), όπου με γράμματα της μαμάς είναι γραμμένο: «Τετράδιον Ἐκθέσεων τοῦ μαθ ........ τάξ Β2 Σχ. ἒτ 1976-1977». Μέσα, παιδικά γράμματα, με μολύβι (για να μπορώ να σβήνω και ξανασβήνω τα λάθη - δεν υπήρχε μπλάνκο τότε). Χοντροκομμένη γραφή, μάλλον άσχημος γραφικός χαρακτήρας (όπως το κρίνω με τα σημερινά δεδομένα μου), δεν έχει μουτζούρες, αλλά είναι εμφανή τα σημάδια σβησίματος με γομολάστιχα (άραγε κυκλοφορούν ακόμα εκείνες οι δίχρωμες, κόκκινο για μολύβι και μπλε για στυλό;). Τελευταίο κείμενο στις 26 Μαΐου 1977, συνολικά 24 εκθέσεις. Πολυγραφότατος εκείνα τα χρόνια... Μη φανταστείτε μακροσκελή κείμενα, σελίδα και έκθεση. Κάποιες μέρες (προφανώς βαριόμουν ή δεν είχα έμπνευση) με το ζόρι 10 γραμμές κείμενο. Ίσως αυτό ήταν που έκανε τον δάσκαλό μου στο Δημοτικό (είχα την τύχη να έχω τον ίδιο δάσκαλο και στις έξι τάξεις του Δημοτικού) να πει στους γονείς μου ότι δεν γράφω εκθέσεις, τηλεγραφήματα στέλνω.
Διορθώσεις από τον δάσκαλο δεν υπάρχουν (φυτό από τότε). Μόνο μια μονογραφή με κόκκινο μελάνι στο τέλος κάθε κειμένου.
Δεν θυμάμαι τίποτε για το πώς γράφονταν οι εκθέσεις αυτές, στο σχολείο την ώρα του μαθήματος ή στο σπίτι με την ηρεμία μου (και τη βοήθεια της μαμάς, σίγουρα). Η θεματολογία, κλασσική για τα χρόνια εκείνα (ενδεικτικά): "το φθινόπωρο", "ο καστανάς", "το σχολείο στο δασάκι" (για μιά εκδρομή στην Πανεπιστημιούπολη που κάναμε ένα Σάββατο - ναι, τότε είχαμε μάθημα και τα Σάββατα), "το κρύο άρχισε" (τέλος Νοεμβρίου), "έρχονται τα Χριστούγεννα", "το σπίτι μου", "το σχολείο μας" (όπως φαίνεται τότε ακόμα χτιζόταν ο δεύτερος όροφος στο κτίριο και είχαν έναν μεγάλο γερανό στο προαύλιο πού μου είχε κάνει πολύ εντύπωση - δεν θυμάμαι τίποτε, για μένα πάντα το σχολείο ήταν διόροφο), "εγώ και η οικογένειά μου" (με την τελευταία φράση να είναι: Ἡ γιαγιά μου πλέκει. Κλασσική αξία), "πώς περάσαμε στον αποκριάτικο χορό" (άσχετο, τί ήταν το Ακροπόλ Παλλάς, όπου κάναμε τον χορό μας τότε; πού ήταν;), "πώς πέρασα την Καθαρή Δευτέρα" (παραδόξως όχι καθαρίζοντας, είχαμε έρθει Σάββατο μεσημέρι στο χωριό και πετάξαμε αϊτό - χωρίς φτερά - και φάγαμε), "η 25η Μαρτίου" (αντιγράφω: Οἱ Ἓλληνες πλήρωναν στούς Τούρκους μεγάλους φόρους κι ἂν δέν εἶχαν νά τούς πληρώσουν τούς ἒκοβαν τό κεφάλι ἢ τούς ἒπαιρναν τά παιδιά ἀπό μικρά καί τούς ἒκαναν Γενίτσαρους καί τούς μάθαιναν τή θρησκεία τους νά πολεμάνε τούς πατέρες τους. Η χαρά του Καρατζαφέρη...), "πώς πέρασα το Πάσχα" (άσχετο: ποιά ξαδέρφη μου έχει γενέθλια στις 16 Απριλίου, όπως γράφω στην έκθεση αυτή;), "τα λουλούδια της άνοιξης που μ' αρέσουν", "πώς πέρασα την Πρωτομαγιά" (πήγαμε προσκύνημα στην Τήνο, για όποιον ενδιαφέρεται. πρώτη και μοναδική φορά), "έρχεται το καλοκαίρι" (αντιγράφω: τά μερμήγκια μαζεύουν σποράκια καί ψίχουλα, ἐνῶ οἱ τζίτζικες τραγουδᾶνε. Ξέρω καί ἓνα παραμύθι γιά τό μέρμιγκα καί για τό τζίτζικα (αλλά δεν σας το λέω για να σκάσετε, σιγά μη γράψω και δεύτερη σελίδα έκθεση).
Εκείνο που μου χτύπησε το μάτι γυρίζοντας τις σελίδες ήταν οι τόνοι και τα πνεύματα. Ξεχασμένα, αν και ήμουν στη δευτέρα Γυμνασίου όταν καθιερώθηκε το μονοτονικό. Δεν φαντάζεστε πόσο δυσκολεύτηκα για να βρω το πως μπορώ να τους γράψω στον υπολογιστή (μισή ώρα έφαγα να πατάω όλα τα πλήκτρα και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς για να βάλω την περισπωμένη).
Τί με έπιασε και τα γράφω αυτά; Νοσταλγία; Φταίνε τα γενέθλια που πλησιάζουν και με μελαγχολούν; Δεν ξέρω. Απλά διαβάζοντας τις εκθέσεις (ο Θεός να τις κάνει) αυτές γύρισα πίσω. Στον μικρό, αθώο Δημήτρη που ήμουν κάποτε.

Τὸ ποταμάκι
- Ἀπὸ ποῦ εἶσαι ποταμάκι;
- Ἀπὸ κεῖνο τὸ βουνό.
- Πῶς τὸν λέγαν τὸν παππού σου;
- Σύννεφο στὸν οὐρανό.
- Ποιὰ εἶναι ἡ μάνα σου; - Ἡ μπόρα.
- Πῶς κατέβηκες στὴ χὠρα;
- Τὰ χωράφια νὰ ποτίσω
καὶ τοὺς μύλους νὰ γυρίσω.
- Στάσου νὰ σὲ ἰδοῦμε λίγο,
ποταμάκι μου καλό.
- Βιάζομαι πολὺ νὰ φύγω,
ν᾽ ἀνταμώσω τὸ γιαλό.

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, από το Ανθολόγιο για τα παιδιά του δημοτικού, μέρος Πρώτο

Signs

2011-02-27T22:24:00.000+02:00

Έψαχνα να βρω ένα τραγούδι που άκουσα στο i-pod και το βρήκα με σκηνές από μια ταινία μικρού μήκους. Άσχετη με το τραγούδι. Όχι θεματικά, δημιουργικά. Ελληνικό το τραγούδι, ξένη η ταινία.
Και αμέσως θυμήθηκα ότι την είχα δει. Στον κινηματογράφο. Δεν θυμάμαι πότε, πριν από ποιά ταινία, ούτε σε τί φάση ήμουν. Εκείνο που θυμήθηκα ήταν η γλυκιά αίσθηση που μου άφησε τότε. Δεν θα πω ότι έβαλα τα κλάματα, θα ακουστεί πολύ γλυκανάλατο (αν και μπορεί να το έκανα). Είναι όμως από τις ταινίες που σε κάνουν να νιώθεις καλά, να χαίρεσαι που είσαι ερωτευμένος (αν αυτή είναι η αρρώστια σου) και να ανυπομονείς να βρεις το ταίρι σου (αν έχεις γλυτώσει τα βέλη του μικρού τοξοβόλου).
Κι αν κάποιος πει ότι ο έρωτας δεν κρατάει πολύ και ότι το τέλος μερικές φορές είναι οδυνηρό, θα απαντήσω ότι το ξέρω. Μόνο και μόνο για αυτές τις πρώτες στιγμές, τις πρώτες ματιές... αξίζει.
Αποψή μου. Feel free to differ...

Internet-ικά...

2010-11-10T23:31:00.008+02:00

διάλογος με συνάδελφο στο γραφείο τις προάλλες (θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο, αλλά δυστυχώς είναι πραγματικό γεγονός):
με πλησιάζει και με ρωτάει (ενώ εγώ πνίγομαι)
συνάδελφος: εσύ που ξέρεις από υπολογιστές, πώς γίνεται και, ενώ δεν έχω σύνδεση internet στο σπίτι, μπορώ να συνδεθώ;
εγώ: μήπως έχει κάποιος άλλος γύρω ασύρματο internet (δεν χρησιμοποίησα τον όρο wi-fi, γιατί ακόμα εκεί θα είμασταν να προσπαθούμε να συνεννοηθούμε).
συνάδελφος: ναι, η αδερφή μου στον πάνω όροφο έχει internet.
εγώ: φαίνεται το έχει ξεκλείδωτο, γι' αυτό μπαίνεις και εσύ.
συνάδελφος: ααα! μάλιστα, κατάλαβα.

τίποτε δεν κατάλαβε όπως αποδεικνύει η συνέχεια, την επόμενη μέρα.
συνάδελφος (πάλι ενώ πνίγομαι): στο γραφείο έχουμε σύνδεση internet;
εγώ (με στωικότητα): ναι, στον υπολογιστή της προϊσταμένης της γραμματείας.
συνάδελφος: ωραία. για να φέρω τον υπολογιστή μου και να μπορώ να συνδεθώ να χαζεύω καμιά φορά.
εγώ: μα σου είπα είναι στο γραφείο της προϊσταμένης. θα ξεσυνδέσεις τον υπολογιστή της για να συνδεθείς εσύ; (με έλουσε κρύος ιδρώτας, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα περίμεναν από μένα να το ξαναφτιάξω).
συνάδελφος: γιατί; στο σπίτι μου πώς συνδέομαι με το internet της αδερφής μου;
εγώ (ένα βήμα πριν εκραγώ): εκείνη έχει ασύρματο, γι' αυτό ("ηλίθιε", είπα μέσα μου).
συνάδελφος: ααα, μάλιστα.
και έφυγε...
αμφιβάλω αν κατάλαβε. ή μάλλον, είμαι σίγουρος ότι δεν κατάλαβε...

"Και λυπάσαι που πάλι τον χρόνο χάνεις"

2010-11-10T22:10:00.011+02:00

προχθές, πνιγμένος από τον μετεκλογικό πυρετό, ξύπνησα με μία απορία και μία διαπίστωση.

η απορία αφορούσε τα προσωπικά μου: μαθαίνουμε από τα λάθη μας, για να μην τα ξανακάνουμε ή μαθαίνουμε τα λάθη μας, για να τα επαναλαμβάνουμε με μεγαλύτερη ευκολία και με περισσότερη επιτυχία; για πολλά χρόνια ακολουθούσα την δεύτερη εκδοχή. ξανά και ξανά τα ίδια λάθη, τα ίδια αποτελέσματα, οι ίδιες πληγές. κάθε φορά έλεγα ότι θα είναι διαφορετικά και πάντα απογοητευόμουν. κάποιες φορές απογοήτευα και άλλους. και ήρθε η στιγμή που είπα "φτάνει". και νόμισα ότι πέρασα στην πρώτη κατηγορία... "Νόμισα" being the key word here, που λένε και οι άγγλοι. γιατί αποδεικνύεται ότι παραμένω σταθερός στην επανάληψη, έστω και με μικρές παραλλαγές. με κάποια ωριμότητα από μέρους μου, βέβαια, που μου επιτρέπει να διαπιστώνω την πραγματικότητα και να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές (στην συγκεκριμένη περίπτωση, ανάμεσα στις κουβέντες που μου λέει). αλλά το μοτίβο παραμένει το ίδιο. κι απαράλλαχτο. έστω και αν δεν παρασύρομαι (τόσο εύκολα) πια. η ουσία είναι ότι βρίσκομαι στην ίδια ακριβώς θέση όπως και τόσες άλλες φορές. μπορεί να μην πληγωθώ το ίδιο, ακριβώς επειδή νιώθω πιο ώριμος. για μία ακόμα φορά όμως κάνω το ίδιο λάθος. τη φορά αυτή πάντως το απολαμβάνω...

η διαπίστωση έχει να κάνει με τα επαγγελματικά: τελικά μ@λάκ@ς δεν γίνεσαι, γεννιέσαι. όσο και αν προσπαθείς να αλλάξεις την στάση σου απέναντι στους άλλους, τον τρόπο που σε αντιμετωπίζουν, το πώς φέρεσαι στον εργασιακό σου χώρο, όσο και αν λες κάθε φορά ότι δεν θα σε ξαναπιάσουν κορόϊδο και θα λουφάρουν όσο εσύ τρέχεις με πατίνια στα πόδια, σαν τον βέγγο, για να προλάβεις το deadline, το επείγον project (ή τις μετεκλογικές προθεσμίες, στην περίπτωσή μου), βγάζοντας δουλειά για 5, ενώ οι υπόλοιποι κάνουν τον κινέζο, την επόμενη φορά πάλι το ίδιο θα κάνεις. χωρίς να σου το ζητήσει κανένας, απλά επειδή δεν μπορείς να τους βλέπεις να πανικοβάλονται στην θέα ενός προγράμματος στον υπολογιστή για να περαστούν τα αποτελέσματα. επειδή δεν μπορείς την νοοτροπία του δημοσίου, αυτό το πολύ γνωστό σε όλους "δεν είμαι εγώ αρμόδιος, δεν ξέρω" ("και δεν θέλω να μάθω" ξεχνάνε να συμπληρώσουν). και ξαφνικά βρίσκεσαι να έχεις αναλάβει (άτυπα) τον ρόλο του συντονιστή, του ειδικού, του παντογνώστη, που πρέπει να έχει λύσεις σε όλα, αυτού στον οποίο προστρέχουν όλοι για όποιο πρόβλημα προκύπτει, αυτού που φεύγει τελευταίος και φτάνει πρώτος. αυτού που βρίσκει το λάθος και κάθεται και το διορθώνει μόνος του, γιατί αν το αφήσει στους άλλους, θα το κάνουν χειρότερα. τί κι αν την προηγούμενη φορά (στις προηγούμενες εκλογές) είπα (μέσα μου) "ποτέ ξανά"; τί κι αν είχα πει (πάλι μέσα μου) ότι τη φορά αυτή θα ασχοληθώ με ένα μικρό κομμάτι της δουλειάς, χωρίς να έχω άποψη για το σύνολο; ότι θα αναλάβω το ρόλο του εργάτη. κατέληξα "συντονιστής" (τρομάρα μου, ποιός; εγώ; που δεν μπορώ να βάλω τάξη στα προσωπικά μου;), να δίνω οδηγίες για το ποιός θα κάνει τί, για το πώς θα γίνει κάτι, κάνοντας ταυτόχρονα και την δουλειά δύο εργατών. η αλήθεια είναι ότι στο τέλος ήρθε, ως επιβράβευση (;) από το αφεντικό η φράση "δεν θα τα καταφέρναμε χωρίς εσένα". φτάνει όμως αυτό; και ήταν όντως επιβράβευση; ή μήπως ήταν απλά το καρότο για το μαστίγιο που με χτύπαγε αλύπητα τις προηγούμενες μέρες; η ουσία παραμένει, ότι μου είναι αδύνατο να αλλάξω, να φερθώ διαφορετικά. πώς το 'λεγαν οι παλιοί; "πρέπει να το 'χει η κούτρα σου, να κατεβάζει ψείρες".

τώρα που το ξαναδιαβάζω καταλήγω στο ότι η απορία θα μπορούσε πολύ άνετα να ισχύει και για τα επαγγελματικά μου και ότι η διαπίστωση βρίσκει εφαρμογή και στα προσωπικά μου. "θύμα" είναι η λέξη που τα περιγράφει όλα. ή "φιλότιμος" a.k.a. "καλό παιδί", αν θέλουμε να δώσουμε μια πιο θετική όψη στα πράγματα...

η αγάπη αργεί - ελεονώρα ζουγανέλη

"σαν το λάθος που θέλεις να ξανακάνεις"

υ.γ. αν το διαβάσεις και θέλεις, ρώτα με τί εννοώ για την απορία και ευχαρίστως θα σου εξηγήσω. να ξέρεις όμως ότι μπορεί να μην σου αρέσουν τα όσα ακούσεις...

Μαντινάδα

2010-10-22T08:13:00.003+03:00

Ένα χαμόγελο αρκεί τη μέρα να ζεστάνει
και του προσώπου τη μορφή όμορφα να γλυκάνει.

Κι αν είμ' εγώ ο τυχερός που το 'χει προκαλέσει
να ξέρεις πως σε σκέφτομαι κι αυτό πολύ μ' αρέσει...

Χρειάζεται κάτι περισσότερο για να πάει καλά η μέρα;

Κρίμα που το χαμόγελο που μ' άφησες στα χείλη
δεν έμεινε στη θέση του μέχρι να 'ρθει το δείλι.

Η μέρα στο γραφείο μου, τ' ανθρώπου η βλακεία
το πήραν και το κρύψανε, το πνίξανε στην Κρύα...

Δυστυχώς, χρειάζεται...

Αφιερωμένο

2010-09-12T23:51:00.006+03:00

η απώλεια είναι πάντα δύσκολη. το πέρασα πριν από χρόνια και ξέρω το συναίσθημα. όσο και να μην θέλεις να το παραδεχτείς κάτι θα λείπει πάντα από τη ζωή σου. εγώ ακόμα νιώθω σαν μια μαριονέτα που κόπηκε η μία από τις δύο κλωστές που την κράταγαν. μακάρι να μπορούσα να πω λόγια παρηγοριάς. δεν υπάρχουν (και ξέρω ότι δεν σου αρέσουν). απλά μαζέυεις τα κομμάτια σου και προχωράς.
γι' αυτό απλά υπάρχω, σιωπώ και ελ πίζω να ξέρεις ότι είμαι εδώ. όταν νιώσεις την ανάγκη να αναζητήσεις στήριγμα. δεν έχω λόγια να πω και να μοιραστώ. μπορεί να φαίνεται ότι αδιαφορώ. να ξέρεις ότι ξαναζώ τις στιγμές της δικής μου (αντίστοιχης) απώλειας. γι' αυτό και θέλω να είμαι εκεί αύριο. δεν το κάνω γιατί πρέπει, το κάνω επειδή θέλω. επειδή ξέρω ότι το χρειάζεσαι, έστω και αν δεν το καταλαβαίνεις τώρα. και θα είμαι εδώ, να ακούσω ό,τι και όποτε θελήσεις να μοιραστείς.
δεν διεκδικώ τον πρώτο ρόλο. ούτε καν τον δεύτερο. απλός κομπάρσος είμαι, το ξέρω. ούτε καν τον είχα γνωρίσει. δεν πρόλαβε να με αγγίξει. ούτε προσδοκώ κάτι, να είσαι σίγουρος. όμως, έστω και αν δεν θέλεις να το δεις τώρα, (ξέρω ότι) θα σου λείψει. και θα έρθουν στιγμές που θα νιώσεις την απουσία του. αυτές τις στιγμές είμαι εδώ να μοιραστώ. να ακούσω ιστορίες (αν υπάρχουν), αναμνήσεις.
καληνύχτα.

Προβλέψεις

2010-09-09T23:12:00.004+03:00

Τελικά μάντης έπρεπε να είμαι, να προβλέπω τα μελλούμενα...
10 Αυγούστου βρίσκομαι ξαπλωμένος στην παραλία του Περίβολου στη Σαντορίνη, πρώτη ξαπλώστρα κύμα (πώς λέμε "πρώτο τραπέζι πίστα"; ένα τέτοιο πράγμα). Μπαίνω στη θάλασσα για δροσιά και μετά από λίγο μου φωνάζουν ότι χτυπάει το κινητό μου. Αστο να βαράει, η απάντησή μου. Είμαι σε διακοπές, άρα το γραφείο με αφήνει παγερά αδιάφορο, η μάνα μου δεν θα πάθει τίποτε να μην απαντάω σε κάθε κλήση της, από άλλον τηλέφωνο (δυστυχώς) δεν περιμένω, άρα... όποιος και αν είναι δεν θα πάθει τίποτε να κάνει αναπάντητη.
Βγαίνω από τη θάλασσα και βρίσκω κλήση από εκείνον... για τον οποίο έγραφα εδώ. Είπαμε, ήταν στη βάση της αληθινή ιστορία.
Και βρίσκω μήνυμα στον τηλεφωνητή. Το οποίο έλεγε κατά λέξη (το έχω σώσει και το αντιγράφω): "Πού εξαφανίστηκες εσύ μικρέ; Όταν μπορέσεις πάρε με στο γραφείο".
Δηλαδή πόσο πιο μέσα μπορούσα να πέσω; Δεν έλεγα καλύτερα τα νούμερα του λόττο, να λύσω και το βιοποριστικό μου;
Ξέσπασα σε γέλια ακούγοντας τη φωνή του. Οι άλλοι γύρω μου με κοίταζαν, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τί συμβαίνει...
Περίπτωση να έχει διαβάσει το κείμενό μου και να πήρε να με δουλέψει δεν υπάρχει. Δεν θυμάμαι να του έχω μιλήσει για το blog αυτό, αλλά ακόμα και αν το είχα κάνει αμφιβάλλω αν θα το θυμάται.
Τον πήρα τηλέφωνο, ασφαλώς. Για να τον ξεχέσω, όπως ανακοίνωσα μεγαλόφωνα στην παρέα. Και ξέσπασαν σε γέλια ακούγωντας την δική μου εκδοχή του "ξεχέσματος". Μες στην ευγένεια και την αξιοπρέπεια. Έχουμε και ένα επίπεδο άλλωστε. Προς τιμήν του (και δεν το λέω για να τον διακιολογήσω) αναγνώρισε το παράδοξο του μηνύματος που μου άφησε. Ότι δεν δικαιούται αυτός να μιλάει για εξαφάνιση...
Τα είπαμε για λίγο, μάλλον απογοητεύτηκε που έλειπα στη Σαντορίνη και θα έλειπα εκτός Αθηνών μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου (FYI: γύρισα το περασμένο Σάββατο από τις πιο ξεκούραστες και χαραλωτικές διακοπές που έχω κάνει ποτέ μου). Προφανώς και σε αυτό έπεσα μέσα: το στεφάνι του έλειπε και είπε να ξεθάψει παλιές ξεπέτες (γιατί μάλλον αυτό ήμουν στη ζωή του).
Όταν το έκλεισα, άκουσα ξανά και ξανά το μήνυμα που μου άφησε. Μπήκα στον πειρασμό να του στείλω το link από το παραπάνω κείμενο για να του δείξω πόσο καλά τον έχω ψυχολογήσει και καταλαβαίνω τις αντιδράσεις και τις ατάκες του. Δεν το έκανα. Νομίζω καλύτερα, αν και πολύ θα ήθελα να του δείξω το πως με έκανε να νιώσω. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι θα το καταλάβαινε. Πιθανότατα θα το έπαιρνε και πάνω του, πιστεύοντας ότι ακόμα νιώθω κάτι για εκείνον...

Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά; Δεν ξέρω. Είναι βράδυ, κάθομαι στο μπαλκόνι με την Αθήνα πιάτο και την φωτισμένη Ακρόπολη να γεμίζει το βλέμμα μου και θέλησα με αυτά τα λόγια να το κλείσω οριστικά και αμετάκλητα το κεφάλαιο αυτό.

ό,τι και να λέω, πάντα θα δακρύζω στο τραγούδι αυτό. το έπαθα προχθές στο μπαράκι που το άκουσα και οι υπόλοιποι δεν ήξεραν τί συμβαίνει. για μένα θα είναι πάντα δικό σου, θα μου θυμίζει το πως κοιταζόμασταν εκείνο το σάββατο, το χάδι σου στο πόδι μου κάτω από το τραπέζι...
και όλα τα μεγάλα, κούφια λόγια που μου είπες.

Ωδή στον άγνωστο...

2010-08-24T00:28:00.004+03:00

Πόσα φεγγάρια πήγαν χαμένα, χωρίς να σε έχω δίπλα μου να τα μοιραζόμαστε, να μας λούζει το ασημένιο φως τους, να ξεκουράζω το χέρι μου στο πόδι σου...
Μας φαντάζομαι ξαπλωμένους σε μια ερημική παραλία, με την γραμμή που το φεγγάρι αφήνει στη θάλασσα να καταλήγει πάνω μας. Να σκύβω πάνω σου και να διαβάζεις στο βλέμμα μου, με αυτό το λιγοστό και συνάμα τόσο δυνατό φως του φεγγαριού, αυτό που σβήνει τ' αστέρια και φτιάχνει τις τέλειες σκιές, το πόσο σε θέλω. Να σε φιλάω και να βλέπω τα μάτια σου (τί χρώμα έχουν άραγε;) να μου λένε ότι και εσύ έτσι νιώθεις. Να μην σκέφτομαι τίποτε άλλο από το κορμί σου. Την μουσική υπόκρουση της στιγμής την έχω ήδη φτιάξει, σε ανύποπτο χρόνο, σε περιμένει...
Πόσα φεγγάρια θα περάσουν άραγε χαμένα πριν να έρθεις, πριν σε αφήσω να έρθεις, στη ζωή μου;

Αναπάντητες κλήσεις

2010-07-21T00:10:00.003+03:00

Το κουδούνισμα του κινητού πάνω στο κομοδίνο με έβγαλε από την μεσημεριανή ραστώνη. Άνοιξα τα μάτια μου. Μια πελώρια στάμπα ιδρώτα στο σεντόνι και το μαξιλάρι αποκάλυπτε το σημείο που είχα ξαπλώσει πριν από μια ώρα. Ο ανεμιστήρας που δούλευε, σχεδόν αθόρυβα, δεν είχε καταφέρει να δροσίσει τον χώρο.
Άπλωσα το χέρι μου για να δω ποιός ήταν αυτός που με ενοχλούσε μεσημεριάτικα. Πρέπει να αρχίσω να κλείνω το κινητό όταν κοιμάμαι, σκέφτηκα. Τους έχω καλομάθει στο γραφείο να μπορούν να με βρίσκουν οποτεδήποτε. Χωρίς να σηκώσω το κεφάλι μου έφερα το κινητό μπροστά στα μάτια μου και το βλέμμα μου πάγωσε. Εκείνος. Το χαμογελαστό πρόσωπό του γέμισε την οθόνη και δεν χρειάστηκε καν να διαβάσω το όνομά του. Έκλεισα τα μάτια μου και θυμήθηκα τα πάντα γύρω από αυτήν τη φωτογραφία. Σεπτέμβριος. Ήταν το πρώτο σαββατοκύριακο που βρεθήκαμε μακρυά από την Αθήνα. Εκείνος είχε πάει να δει τους δικούς του και εγώ, ανίκανος να αντισταθώ στην ευκαιρία να τον συναντήσω, είχα πάει κοντά του, έστω και αν ήξερα ότι θα μοιραζόμασταν μερικές μόνο στιγμές. Κυριακή πρωί, μετά τον καφέ, πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, πίσω από ένα ψηλό τοίχο είχε κολλήσει το στόμα του στο δικό μου. Με ξάφνιασε η τόλμη του, σε δημόσιο χώρο, στην πόλη του. Και μου άρεσε. Τον ένιωσα δικό μου, μόνο δικό μου. Στο πάρκινγκ, με τη θάλασσα στο βάθος να παίζει με τις αχτίδες του ήλιου, τον έβγαλα αυτή τη φωτογραφία. Δεν θυμάμαι αν του την είχα στείλει.
Το κινητό συνέχισε να κουδουνίζει και αναθεμάτιζα την απόφασή μου να πάρω το i-phone. Πού είναι το πλήκτρο για την απόρριψη της κλήσης, τώρα που το χρειάζεσαι; Το έβαλα κάτω από το μαξιλάρι μου, για να μην το ακούω. Η δική μου εκδοχή του "αθόρυβου". Έμεινα ξαπλωμένος, ακίνητος, με τις δονήσεις κάτω από το μαξιλάρι να μου δείχνουν ότι εκείνος επέμενε να μου μιλήσει. Τον αγνόησα και γύρισα πλευρό. Μετά από λίγο σταμάτησε. Έβγαλα το κινητό από την κρυψώνα του και είδα ότι είχε έρθει ένα μήνυμα. Με τρόμο για το τι θα διάβαζα, το άνοιξα. Από την cosmote, "Έχετε 1 νέο μήνυμα. Καλέστε 123 ή 6971000123 για να το ακούσετε". Βιαστικά, κάλεσα τον τηλεφωνητή. Όχι για να μάθω τί ήθελε, αλλά για να ακούσω και πάλι τη φωνή του. Χωρίς να πρέπει να απαντήσω. Σαν ναρκομανής, που αναζητά στη μεθαδόνη το υποκατάστατο της ουσίας από την οποία είναι εξαρτημένος. "Έλα μικρό μου. Τί κάνεις; Χάθηκες. Ελπίζω να είσαι καλά. Πάρε με να τα πούμε", τον άκουσα να μου λέει. Με εκείνη την παιδική και ταυτόχρονα αντρίκια φωνή, τη γεμάτη χαμόγελο, όσο κουρασμένος και αν ήταν. Που σε έσφαζε με το βαμβάκι...
Εγώ χάθηκα; Ποιός έκανε 9 μήνες να πάρει τηλέφωνο; Όσες φορές σε πήρα στο γραφείο σου, ποτέ δεν απαντούσες. Η ρημάδα η αναγνώριση κλήσεων με πρόδιδε και η αξιοπρέπειά μου δεν μου επέτρεπε να σε πάρω από απόκρυψη. Κι όμως δεν σταμάτησα να σε παίρνω. Έστω και αν ήξερα ότι δεν θα απαντήσεις. Ήθελα να μείνω πιστός σε αυτά που σου είχα γράψει στο τελευταίο mail που σου είχα στείλει. Θυμάσαι; Τότε που εξαφανίστηκες ξαφνικά για 2 βδομάδες και εγώ δεν ήξερα αν ζεις ή πέθανες. Για να μου απαντήσεις τελικά...

ΑΡΧΙΚΑ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΧΩ ΜΙΛΗΣΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ. ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟΣ.
ΣΥΓΝΩΜΗ ΕΑΝ ΣΕ ΕΚΑΝΑ ΝΑ "ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ".
ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΩΡΙΜΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΛΟΓΙΚΗ.
ΘΑ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΩ ΠΑΛΕΨΕΙ ΠΟΛΥ.
ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.
ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΣΕ ΕΚΤΙΜΩ ΣΕ ΣΥΜΠΑΘΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΕΑΝ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ.
ΕΑΝ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΘΑ ΤΟ ΣΕΒΑΣΤΩ.
ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΑΚΙ ΜΟΥ.
ΣΕ ΦΙΛΩ

Θυμάσαι τί σου απάντησα τότε; Ότι εγώ θα ήθελα να μείνουμε φίλοι και να μιλάμε, έστω και αν αυτό με πονάει. Και ποιό το αποτέλεσμα; Όσες φορές προσπάθησα να σε βρω, εξαφανισμένος. Κοντά στον άλλο, το ξέρω.
Αν και το έκρυψες στην αρχή. Τότε που μου έπιασες κουβέντα στο facebook. Ποιόν κοινό φίλο είχαμε; Ούτε που θυμάμαι πια. Εσύ μου μίλησες πρώτος. "Θα μπω στο ψητό. Είσαι gay; Εάν ναι, how nice". Και από εκεί ξεκίνησαν όλα. Μιλούσαμε για ώρες, στο msn στην αρχή και μετά στο τηλέφωνο. Για όλα. Κάθε μέρα, 2 και 3 φορές τη μέρα, σαν αντιβίωση. Από την αρχή ένιωσα άνετα μαζί σου, ταιριάζαμε. Υπερβολικά. Έπρεπε να το έχω καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά. Το θεώρησα αυτονόητο ότι είσαι μόνος σου, αφού εσύ έκανες το πρώτο βήμα. Όμως όσες φορές σου πρότεινα να τα πούμε από κοντά, το απέφευγες. Έβρισκες δικαιολογίες, γελοίες μερικές φορές, που ήθελα να πιστέψω για να συνεχίσω να σου μιλάω. Δεν είδα τα σημάδια. Δεν ήθελα να τα δω.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε επιτέλους; Πρωί στο γραφείο σου. Κλειστήκαμε στην αίθουσα συσκέψεων και σχεδόν το κάναμε πάνω στο τραπέζι. Ούτε καν ο φόβος ότι μπορεί να άνοιγε ξαφνικά η πόρτα δεν μας συγκράτησε. Όμως, όταν μετά σου πρότεινα να τα λέγαμε το βράδυ με την άνεσή μας, εσύ το απέφυγες. Αυτό ήταν το χτύπημα που χρειαζόμουν για να δω τα πράγματα ξεκάθαρα. Και είπα το αυτονόητο. "Είσαι σε σχέση". Δεν ρώτησα. Το είχα καταλάβει πια. Από εκεί και πέρα μπήκα εν γνώσει μου στην ιστορία μας. Κι ας το έλεγε στο τραγούδι "δεν υπάρχει ευτυχία, που να κόβεται στα τρία". Δεν ήταν η πρώτη μου φορά, ήξερα τους κανόνες. Υπήρχα μόνο εργάσιμες μέρες και ώρες. Τον υπόλοιπο καιρό έπεφτα σε νάρκη. Περίμενα να με πάρεις εσύ τηλέφωνο, όταν μπορούσες, όταν ξέκλεβες λίγες στιγμές από τον άλλο. Γι' αυτό έτρεξα να σε συναντήσω εκείνο το σαββατοκύριακο που πήγες μόνος να δεις τους δικούς σου. Ήταν η μοναδική ευκαιρία να σε έχω δικό μου, μόνο δικό μου. Μου αρκούσε το ότι με κυνήγησες, μου άρεσε ο τρόπος που με έκανες να νιώθω για τον εαυτό μου. Για πρώτη φορά γινόμουν εγώ ο στόχος, ο θύτης και όχι το θύμα που τρέχει πίσω από το αντικείμενο του πόθου του. Ή μάλλον έτσι νόμιζα...
Τι κι αν οι φίλοι μού έλεγαν ότι δεν πρόκειται να τον αφήσεις για μένα; Μέσα μου το ήξερα. Έφτασα μέχρι και να τσακωθώ μαζί τους για χάρη σου. Θυμάσαι το γάμο; Εκείνο το σαββατοκύριακο που είχα κανονίσει με την παρέα μου να πάμε στην Καβάλα και ξαφνικά ήρθες εσύ ουρανοκατέβατος να μου προτείνεις να έρθω μαζί σου στον γάμο μιας συναδέλφου σου. Ως τί, σε ρώτησα. Ως φίλος μου, κανένας δεν θα ασχοληθεί, μη σε απασχολεί, απάντησες. Και εγώ πούλησα τους φίλους μου, για να σε ακολουθήσω. Μου φάνηκε απίστευτα ρομαντικό σαν ιδέα. Να είμαι μαζί σου, σε περιβάλλον χαράς, χωρίς κανέναν να μου αποσπά την προσοχή από τα πράσινα μάτια σου. Θυμάσαι το τραγούδι που σου σιγοψυθίρησα εκείνο το βράδυ; "δυό πράσινα μάτια, με μπλε βλεφαρίδες με έχουνε κάνει τρελό". Το άκουγες και χαμογελούσες. Δεν ξέρω τί κατάλαβαν οι άλλοι γύρω μας. Δεν με νοιάζει. Μου έφτανε που ήμουν εκεί, δίπλα σου.
Και ξαφνικά σιωπή. Και μετά το mail σου. Και μετά πάλι σιωπή. Και ξανά σιωπή. Πάντα σιωπή. Μόνο σιωπή. Η σιωπή σου.
Τί ήθελες από τη ζωή μου; Γιατί μπήκες και την αναστάτωσες, χωρίς να θέλεις να δώσεις συνέχεια; Είναι αυτό που μου είπε ο ν. από την αρχή, χωρίς καν να σε έχει συναντήσει; Ήθελες απλά να τονώσεις το εγώ σου, να παίξεις; Να δεις αν έχεις πέραση; Τί ήμουν; Ένα πείραμα; Το θύμα, το θήραμα; Το τρόπαιο;
Και τώρα θέλεις πάλι να δώσεις το παρόν; Τί έγινε; Βαρέθηκες πάλι το σπιτικό φαγητό και θέλεις μια ποικιλία; Μετά από 9 μήνες απουσίας;Λυπάμαι μπισκοτάκι, κόπηκες. Λάθος, δεν λυπάμαι καθόλου. Έπαιξες και έχασες...
Εμένα.

Αλλαγές

2010-07-18T00:14:00.001+03:00

"Εδώ και τώρα Αλλαγή" ήταν το σύνθημα που επικρατούσε σε όλη την δεκαετία του 1980. Συμβόλιζε πολλά για την εποχή του, και πολλοί το πίστεψαν (δικαίως ή αδίκως). Δεν ξέρω αν απογοητεύτηκαν με τα όσα ακολούθησαν, ούτε με ενδιαφέρει - για να πω την αλήθεια.
Εδώ και τώρα Αλλαγή και για μένα λοιπόν. Το look του blog μου, είναι η μικρότερη από αυτές. Έχουν προηγηθεί και άλλες, πολύ πιο σημαντικές και τολμηρές...

Αλλαγή 1η. Από το τέλος του πρώτου έτους στο Πανεπιστήμιο φορούσα γυαλιά. Σε όλο το σχολείο έβλεπα μια χαρά και - ντρέπομαι που το λέω - ζήλευα τον αδερφό μου που είχε αστιγματισμό και φορούσε έναν (απαίσιο) μεταλλικό σκελετό. [θυμάμαι μια μέρα που είχε πάει εκδρομή και είχε αφήσει τα γυαλιά του στο σπίτι, τα πήρα κρυφά και τα φόρεσα στο σχολείο, για να δω πώς θα είμαι!!!]. Ήταν πια καλοκαίρι του 1988 και ακόμη θυμάμαι να κάθομαι στο μπαλκόνι, διαβάζοντας Γενικό Ποινικό (ήμουν παιδί θαύμα και πέρασα στη Νομική στα 10) και να βλέπω θολά τα γράμματα. Πήγα στον οφθαλμίατρο και το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα... Μου έβαλε τα γυαλιά (κυριολεκτικά). Από τότε και για τα επόμενα 8 χρόνια η μυωπία ανέβαινε μέχρι που έφτασε τους 3 βαθμούς και στα δύο μάτια. Φακούς δεν ήθελα να βάλω. Μου φαινόταν αδιανόητο να βάλω κάτι ξένο στα μάτια μου, να πλησιάσει έστω το δάχτυλό μου... Κάποια στιγμή βέβαια το τόλμησα (το 2007) και οφείλω να ομολογήσω ότι είδα τεράστια διαφορά. Είχα ένα μικρό πρόβλημα στη θάλασσα βέβαια, αλλά μικρό το κακό...
Όλα αυτά μέχρι φέτος τον Φεβρουάριο... Εντελώς ξαφνικά αποφάσισα να κάνω laser και να απαλλαγώ από τα γυαλιά μια και καλή. Δεν μου πήρε πάνω από μια επίσκεψη στον γιατρό για να πειστώ να το κάνω. Δεν μπορώ να εξηγήσω τί ήταν αυτό που με έκανε να το τολμήσω. (μήπως ο κούκλος γιατρός;) Μάλλον ήταν μια διάθεση για αλλαγή (μαγική λέξη), για κάτι διαφορετικό. Και ήταν. Άλλαξε εντελώς η ζωή μου. Τέρμα τα υγρά και η θήκη για τους φακούς, τέρμα τα γυαλιά, τώρα μπορώ να κοιμάμαι σε όποιο κρεβάτι θέλω, χωρίς να πρέπει να σκέφτομαι ότι τα μάτια μου θα πάθουν κάτι αν δεν βγάλω τους φακούς (όχι ότι μου έχει τύχει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά έσο έτοιμος). Δεν με απασχόλησαν τα όσα είχα ακούσει για αποτυχημένες επεμβάσεις, για μυωπία που δεν διορθώθηκε, για προβλήματα στην όραση, ιδίως το βράδυ. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ανανέωσα και την συλλογή μου με γυαλιά ηλίου...

Αλλαγή 2η και 3η. Μετακόμισα. Και συγκατοικώ.
Μπήκαμε στα βαριά τώρα. Τα πιάνω από την αρχή. Όπως έχω ήδη γράψει (μη ρωτάτε πού, δεν μπορώ να ψάξω) είμαι γέννημα θρέμα Παγκρατιώτης. Έλειψα από το Παγκράτι μόνο όταν ήμουν μακρυά από την Αθήνα για σπουδές, στρατό, δουλειά. Ακόμη και όταν αποφάσισα να φύγω από το πατρικό μου σπίτι, πάλι στο Παγκράτι διάλεξα να μείνω (καλά, τώρα που το σκέφτομαι αυτό ήταν μεγάλο λάθος, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα). Με βόλευε που ήταν κοντά στο κέντρο, με πολύ καλή συγκοινωνία, ένα βήμα από την Αττική Οδό (έμενα ψηλά, στα σύνορα με Καισαριανή), με πολύ καλή αγορά και όλα ήταν μες στα πόδια μου: φούρνος, super market, ψιλικατζίδικα, καφετέρειες, Γερμανός, Coffeway, Everest, όλα τα καταστήματα πρώτης ανάγκης... Μαζί και η μητέρα μου βέβαια, η οποία ερχόταν για ψύλλου πήδημα. Δεν τόλμησα να κόψω τον ομφάλιο λώρο, ούτε στην εφηβεία ούτε αργότερα... Έπρεπε να είμαι το "καλό παιδί" που δεν χαλάει χατίρι κανενός (μόνο τον ίδιο του τον εαυτό απογοητεύει). Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως...
Το συμβόλαιο για το σπίτι μου έληγε στο τέλος Ιουνίου και ήδη από την αρχή της χρονιάς άρχισα να σκέφτομαι την διάδοχη κατάσταση. Ήθελα να μετακομίσω. Θα πρόδιδα το Παγκράτι, αλλά όλοι οι μεγάλοι έρωτες κάπου πρέπει να τελειώνουν. Έψαχνα κάτι στο κέντρο, εντελώς κέντρο. Εξάρχεια, Λυκαβηττός, Νεάπολη. Αλλά όπως το ήθελα ήταν μάλλον αδύνατο να βρεθεί: Σχετικά καινούριο, ψηλά, με parking και τουλάχιστον 3άρι, χωρίς όμως να πρέπει να βγω στην Συγγρού για να το πληρώνω (ενοίκιο φυσικά, δεν είναι εποχή για αγορές). Εντελώς συμπτωματικά το μάτι μου πέφτει σε μια αγγελία για σπίτι στους Αμπελόκηπους. Πιο μακρυά από εκεί που ήθελα, πιο μεγάλο από αυτό που σκεφτόμουν. Και τότε έπεσε η ιδέα από έναν φίλο (απλό φίλο, μη σας μπαίνουν ιδέες), που επίσης ήθελε να φύγει από το σπίτι του, να μείνουμε μαζί. Για εκείνον θα ήταν κάτι προσωρινό, καθώς είναι μονίμως σε κίνηση, αλλά ήθελε μια βάση στην Αθήνα, για όποτε βρίσκεται εδώ. Και έτσι πήραμε τηλέφωνο και ήρθα να το δω. Και το ερωτεύτηκα αμέσως. Εκπληκτική θέα. Απερίγραπτη. Δεν υπάρχουν λόγια. Όλη η Αθήνα πιάτο. Ακρόπολη, Λυκαβηττός, θάλασσα, μοναδικά ηλιοβασιλέματα. Πάει 1 μήνας που βρίσκομαι εδώ και ακόμη δεν μπορώ να συνηθίσω αυτό που βλέπω βγαίνοντας στο μπαλκόνι κάθε πρωί...
Τεράστια αλλαγή. Η μητέρα μου, όπως είναι φυσικό, δεν το πήρε καθόλου καλά. Δεν της είχα πει τίποτε, απλά της ανακοίνωσα ότι φεύγω. Της πήρε 3 μέρες να αντιδράσει. Και μόνο αρνητικά βρήκε. "Δεν έχει πατζούρι στο παράθυρο του σαλονιού, καθόλου ασφάλεια" (το γεγονός ότι έτσι ακριβώς είναι και το διαμέρισμα του αδερφού μου το προσπέρασε χωρίς κουβέντα), "η πυλωτή είναι χάλια, μες στην ακαταστασία" (so what?), "πολύ μεγάλο είναι, δεν θα προλαβαίνει η κοπέλα να το καθαρίσει" (την έπιασε το αλτρουϊστικό της, που μια χαρά προλαβαίνει). Δεν έδωσα σημασία (το κόψιμο του ομφάλιου λώρου που λέγαμε). Ούτε και κλειδιά (έμαθα από τα λάθη του παρελθόντος). Και έτσι απολαμβάνω την ηρεμία μου. Και, κυρίως, τη θέα...
Δεν είναι όλα τέλεια βέβαια, το αναγνωρίζω. Οι τοίχοι βιονικοί, ενισχυμένοι. Ούτε καρφί δεν μπορούμε να βάλουμε. Στο τρίτο χτύπημα, σπάει. Ούτε κουβέντα για τρυπάνι. Κουρτίνες δεν έχουν μπει (δεν χρειάζονται και πολύ άλλωστε, ποιός να μας δει; Οι απέναντι είναι στο όρος Αιγάλεω). Είναι και λίγο ψηλά. Όχι σε όροφο (μόλις τρίτος), αλλά σε βουνό. Για να φτάσεις εδώ με τα πόδια πρέπει να γραφτείς σε ορειβατικό σύλλογο και να κάνεις προπόνηση τουλάχιστον επί εξάμηνο (ευκαιρία για γυμναστική, δεν είναι κακό). Το πλησιέστερο περίπτερο είναι κάπως μακρυά. Αν ξεμείνεις από τσιγάρα Σάββατο βράδυ, πρέπει να θέλεις πολύ να καπνίσεις για να βγεις να αγοράσεις (το λύνουμε, καθώς μονίμως έχω κούτα καβάντζα στο συρτάρι). Με τις συγκοινωνίες έχουμε και ένα θέμα, όχι τόσο για να φύγουμε από το σπίτι (είναι κατηφόρα) όσο για να επιστρέψουμε (ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. και αντιστρόφως). Αλλά και αυτό αντιμετωπίζεται. Δεν ξέρω πώς, θα το βρούμε στην πορεία...
Όσο για το θέμα συγκατοίκηση, δεν έχω παράπονο. Το είχα ξαναδοκιμάσει το 2000 στην Θεσσαλονίκη, για καθαρά οικονομικούς λόγους, με κάποιον συνάδελφο. Τραγικά αποτελέσματα: δεν είχαμε τίποτε κοινό και πολύ σύντομα καταλήξαμε καθένας να κάνει τη ζωή του χωρίς καν να συναντιώμαστε. Απλά συνυπήρχαμε στον ίδιο χώρο. Τώρα είναι διαφορετικά. Ο συγκάτοικος είναι φίλος, σε διακοπές έχουμε μοιραστεί δωμάτιο περισσότερες από μιά φορές, κάνουμε παρέα, ταιριάζουμε σε πολλά. Ο καθένας έχει το χώρο του, το μπάνιο του, δεν φορτωνόμαστε ο ένας στον άλλο. Έχουμε ένα θέμα με τα βιβλία μας, γιατί κάναμε το λάθος και αφήσαμε φίλους να ανοίξουν τις κούτες και να τα βάλουν στα ράφια. Όπως είναι φυσικό, μπερδεύτηκαν και τώρα ψάχνουμε. Σιγά το πράγμα, θα πει κάποιος. Τί είναι η ζωή χωρίς λίγη περιπέτεια... Ούτε και στο θέμα sex έχουμε πρόβλημα (το εγκαινίασα το σπίτι, έτσι θα το άφηνα;). Το σπίτι έχει καλή μόνωση (οι βιονικοί τοίχοι που λέγαμε) οπότε δεν έχουμε ηχητικά εφέ. Βέβαια λίγο μετά τη μετακόμιση ο συγκάτοικος πρόλαβε και έφυγε για το καλοκαίρι, οπότε από Σεπτέμβρη θα δοκιμαστούμε, αλλά δεν νομίζω να υπάρξει πρόβλημα. Άσε που θα υπάρχει και μείωση των εξόδων... Στις δύσκολες εποχές που ζούμε (μετά ΔΝΤ και μετά τις γενναίες περικοπές) δεν είμαστε για περιττά έξοδα.

Αλλαγή 4η (και σημαντικότερη). Έμαθα από τα λάθη μου. Και δεν κολλάω πια. Δεν δίνω παραπάνω σημασία στα πράγματα γύρω μου από αυτή που αξίζουν. Όλο αυτό το διάστημα από το περασμένο καλοκαίρι έχω γνωρίσει κόσμο που μου άρεσε. Κόσμο πολύ. Με 2-3 άτομα ξεκίνησε και κάτι. Αλλά όταν είδα ότι δεν μπορούσα να έχω αυτό που θέλω, το έκοψα. Χωρίς να το αφήσω να με πειράξει, χωρίς να αρνούμαι να δω την πραγματικότητα. Και τόλμησα να πω αυτό που θέλω, να το διεκδικήσω, έστω και αν δεν κατάφερα να το έχω. Έμαθα να μην φοβάμαι την απόρριψη, το "όχι". Και κυρίως έμαθα να μην περιμένω αιωνίως. Από τα 4 χαμένα χρόνια του παρελθόντος πέρασα στις 4 μέρες (συμβολικό αυτό το τελευταίο, δεν είμαι της ξεπέτας). Αυτό θεωρώ το μεγαλύτερο κέρδος. Έβγαλα τις παρωπίδες, ώστε να μην χάνω χρόνο εκεί που δεν έχω ελπίδα.
Το έχω ξαναγράψει, αναγνώρισα τα λάθη μου. Δεν μπορώ να αλλάξω τίποτε από αυτά. Απλά θα μάθω να ζω με τις συνέπειές τους. Και πιστεύω ότι έμαθα και δεν θα τα επαναλάβω. Υπάρχουν άλλωστε τόσα λάθη να κάνει κάποιος, γιατί να επιστρέφουμε στα ίδια;

Διαχρονικό

2010-07-13T17:32:00.001+03:00

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά' χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;Γ. Σουρής (1853-1919)

Τελικά στον τόπο αυτό τίποτε δεν αλλάζει. Επίσης η ιστορία επαναλαμβάνεται...

"τι θα γινει τζιμακο; θα γραψεις τιποτα;"

2010-07-10T23:13:00.001+03:00

Εδώ και καιρό έχω υποσχεθεί να γράψω το τελευταίο μέρος της ανασκόπησης του 2009. Εκείνο που με πονάει - συναισθηματικά - πιο πολύ από όλα. Που μου έχει αφήσει σημάδι ανεξίτηλο. Όχι στο σώμα, στην ψυχή.
Προβληματιζόμουν πώς να γράψω. Στην αρχή σκέφτηκα να πλάσω μια ιστορία, κάτι που και στο παρελθόν έχω κάνει, και να αφηγηθώ μέσα από τη ζωή ενός άλλου ό,τι συνέβη. Κάποιος ειδικός περί την ψυχολογία ίσως έλεγε ότι με τον τρόπο αυτό προσπαθώ να απωθήσω από μέσα μου την εμπειρία. Displacement νομίζω είναι ο επιστημονικός όρος (δεν είμαι ειδικός). Όσο όμως και αν προσπάθησα δεν μπορούσα να κάνω την αρχή. Σαν κάτι να με εμπόδιζε. Οι λέξεις ήταν λίγες, κρύβονταν.
Προς στιγμήν πέρασε από το μυαλό μου να μην γράψω πολλά. Επιγραμματικά, τρεις κουβέντες, σαν τηλεγράφημα και έξω από την πόρτα. Στρουθοκαμηλισμός το λένε στο χωριό μου (είπαμε, δεν είμαι ειδικός, δεν ξέρω τους ακριβείς όρους). Ούτε και αυτό μου φαινόταν σωστό. Σωστό για μένα, για ό,τι έγινε, για το πόσο με επηρέασε.
Ένα σχόλιο στο τελευταίο post με ταρακούνησε και με έκανε να καταλάβω ότι αρκετά περίμενα. "τι θα γινει τζιμακο; θα γραψεις τιποτα;". Ο σχολιαστής άγνωστος. Όχι ανώνυμος, απλά ποτέ στο παρελθόν δεν είχε σχολιάσει, ούτε τον είχα ανακαλύψει από μόνος μου. Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο τετράμηνο απείχα συνειδητά από την ανάγνωση blogs και τον σχολιασμό (με εξαίρεση δύο μόνο ανθρώπους). Με παραξένεψε η απορία του. Και με κλόνισε.
Γιατί κρύβομαι; Τί φοβάμαι; Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, δεν λένε; Εμπρός λοιπόν καλό μου πληκτρολόγιο....

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009. Από νωρίς το μεσημέρι είμαι έξω για φαγητό με φίλους, μετά για καφέ. Κάποια στιγμή γύρω στις 7 και κάτι καταλήγω στο σπίτι, κουρασμένος μετά από δύο μέρες απουσίας από το κρεβάτι μου (όχι για τους λόγους που μπορεί κανείς να φανταστεί). Είχα τσακωθεί και με ...

(μεγάλη παύση. πώς να τον περιγράψω τώρα; σχέση δεν είχαμε - δεν πίστευε στις σχέσεις, αν και εγώ δεν το είχα αποδεχτεί τότε. τον έβλεπα σχεδόν καθημερινά, για να καταλήξουμε σπίτι του για τα δέοντα, αν και ποτέ δεν κοιμήθηκα εκεί. του είχα πει πάρα πολλές από τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου, τα θέλω μου, τα όνειρά μου, τους φόβους μου, χωρίς όμως να καταφέρω να τον κάνω κομμάτι της ζωής μου - όποτε έβλεπε τους φίλους μου, που είχε γνωρίσει, ούτε που τους μίλαγε. Ακόμη δεν έχω καταλήξει τί ήταν στη ζωή μου)

με αυτόν τελος πάντων. Δεν είχα καμία διάθεση να βγω και σκεφτόμουν να ακυρώσω το ραντεβού που είχα κανονίσει με την παρέα για να πάμε σε ένα μπαράκι ψηλά στην Κωνσταντινουπόλεως. Ο μόνος λόγος που τελικά πήγα ήταν για να πάρω τον υπολογιστή μου που είχα αφήσει σε ένα φιλικό σπίτι που με φιλοξένησε τις προηγούμενες 2 μέρες.
Στην αρχή ήμουν αμίλητος. Ο κύριος λόγος ήταν τα όσα είχαν συμβεί με ... αυτόν (βλ. παραπάνω σημείωση). Οι υπόλοιποι μιλούσαν και γελούσαν, χαρούμενοι, επηρεασμένοι ίσως και από το κλίμα των ημερών (πρό ΔΝΤ, θυμίζω). Εγώ στην άκρη, να πίνω και να καπνίζω, αμέτοχος στο κέφι. Το μαγαζί γέμισε σύντομα (δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλο, ούτως ή άλλως). Εγώ στον κόσμο μου. Ή μάλλον στις σκέψεις μου.
Στις προσπάθειες των άλλων να μου πιάσουν κουβέντα αντιστεκόμουν σθεναρά. Σε σημείο παρεξηγήσεως νομίζω, αλλά είναι φίλοι μου και ξέρω ότι δεν θα με παρεξηγούσαν. Κάποια στιγμή ήρθε δίπλα μου ο ν. και με το τσιγκέλι μού έβγαλε την ιστορία από το στόμα. Κατάφερε να με ανεβάσει. Βοήθησε και το ποτό, είναι η αλήθεια. Και η μουσική, ελληνικά τραγούδια κατευθείαν από την δεκαετία του 1960. Ήταν και ο νεαρός στην άλλη άκρη του μπαρ που με κοίταζε συνέχεια... Έφτιαξε το κέφι μου, κάποια στιγμή εκεί γύρω στις 2.30, ξημερώματα Κυριακής.
Το παιχνίδι με τα μάτια με τον τύπο απέναντι συνεχιζόταν, χωρίς όμως να κάνει κάποιος από τους δύο την πρώτη κίνηση. Είχε πάει 3 και κάτι και οι υπόλοιποι της παρέας μου ξεκίνησαν να φύγουν. Εγώ έμεινα πίσω. Ακόμη και τώρα θυμάμαι τους λόγους που το έκανα: 1. οι υπόλοιποι ήταν 4 και δεν θα χωράγαμε όλοι σε ένα ταξί. πηγαίναμε και σε διαφορετική κατεύθυνση, ούτως ή άλλως. 2. ήθελα να μείνω μόνος, για να δώσω την ευκαιρία "του αγοριού απέναντι" να με πλησιάσει και να πιάσουμε κουβέντα. I should have known better...
Μόνος μου πια, του έστειλα ένα ποτό, όταν τον είδα να τα μαζεύει για να φύγει. Μου χαμογέλασε, αλλά έμεινε εκεί το όλο θέμα. Δεν ήρθε προς το μέρος μου. Μια χειραψία ανταλλάξαμε μόνο, καθώς έφευγε. Είχε πάει πια 4 παρά, οπότε ξεκίνησα και εγώ να φύγω.
Βγήκα στην Κωνσταντινουπόλεως και περίμενα για ταξί. Αδίκως. Δεν περνούσε ψυχή. Πέρασαν 10 λεπτά, οπότε σκέφτηκα (σκέφτηκα;) να ανέβω προς την Αχιλλέως μήπως σταθώ πιο τυχερός (τυχερός;). Πέρασα τις γραμμές του τρένου και μπήκα σε ένα στενό που ήξερα ότι έβγαζε στην Αχιλλέως.
Ξαφνικά και ενώ βρισκόμουν περίπου 100 μέτρα μέσα στο στενό, με την άκρη του ματιού μου αντιλαμβάνομαι μια σκιά πίσω και δεξιά. Γυρίζω να κοιτάξω και βλέπω δίπλα μου έναν αλλοδαπό, ιρακινό-πακιστανό-ινδό ή κάτι τέτοιο (ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τις διαφορές). "Φίλε, έχεις 50 λεπτά να μου δώσεις;" με ρωτάει. Όχι απαντάω κοφτά και γυρίζω επί τόπου για να επιστρέψω στην Κωνσταντινουπόλεως. Και πέφτω στην αγκαλιά ενός άλλου, πιο ψηλού από μένα. Δεν πρόλαβα να δω το πρόσωπό του. Τύλιξε τα χέρια του γύρω μου, ενώ ο πρώτος άρχισε να με χτυπάει με γροθιές στο αριστερό μάτι. Προσπάθησα να φωνάξω, οι δυό τους με ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο. Θυμάμαι να μου λένε συνέχεια "ήσυχα, μην φωνάζεις", ενώ ο ψηλός είχε πέσει σχεδόν όλος πάνω μου και με το γόνατο πίεζε τον λαιμό μου. Ο πρώτος, αφού με χτύπησε μια δυο φορές ακόμα, άρχισε να ψάχνει τις τσέπες μου. Πορτοφόλι, κινητό και η τσάντα με τον υπολογιστή (και διάφορα άλλα προσωπικά αντικείμενα) έφυγαν μαζί τους. Εγώ έμεινα μόνος στο πεζοδρόμιο, με σπασμένη μύτη, αιμάτωμα στο αριστερό μάτι, ανοιγμένο το κεφάλι (από το πέσιμο) και με ραγισμένο το μεσαίο δάχτυλο στο δεξί χέρι (στην προσπάθειά μου να μην τους αφήσω να πάρουν την τσάντα με τον υπολογιστή).
Αυτό που λένε, ότι τέτοια γεγονότα γίνονται τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς, είναι αλήθεια. Δεν συγκράτησα κανένα χαρακτηριστικό των δύο ατόμων. Στην αστυνομία που πήγα, μου είπαν να μου δείξουν φωτογραφίες μήπως και αναγνωρίσω κάποιον, αλλά ήξερα ότι ήταν χαμένος χρόνος. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι, καθώς ήμουν πεσμένος στο πεζοδρόμιο, με τον ένα να με πιέζει με το γόνατο και τον άλλο να με ψάχνει, σταμάτησα να αντιστέκομαι γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να είχαν μαχαίρι και να είχα πολύ χειρότερα τραύματα. Ούτε προς τα πού πήγαν είδα. Από το ένα μάτι ήδη δεν έβλεπα, είχε πρηστεί, είχε φύγει και ο φακός.
Το άλλο που θυμάμαι είναι η απελπισία που ένιωσα μόλις σηκώθηκα και βγήκα στην Αχιλλέως. Μέσα στα αίματα, προσπάθησα να κάνω νόημα σε κάποιο ταξί. Πέρασαν 5 ή 6 , με την σημαία σηκωμένη και όμως κανένα δεν σταμάτησε. Ούτε καν για να δει τι μπορεί να χρειάζομαι. Δεν θύμωσα, δεν ξέρω αν εγώ στη θέση τους θα σταματούσα. Αλλά ένιωσα απελπισμένος. Μόνος. Χαμένος.
Δεν συνεχίζω με τις λεπτομέρειες αναφορικά με το μετά. Δεν έχουν σημασία, αν και με έκαναν να καταλάβω ότι η πιο πολύτιμη περιουσία που έχω, πιο πολύτιμη και από όλα τα υλικά αγαθά, είναι οι φίλοι. Σαν αυτούς που με πήγαν στο νοσκομείο, αυτούς που με φιλοξένησαν για μια βδομάδα, για να μην μάθει η μητέρα μου τί συνέβη (ακόμη δεν ξέρει). Σαν τον προϊστάμενό μου που μου είπε να μείνω εκτός γραφείου για όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να συνέλθω και τους συναδέλφους που με κάλυψαν τις πρώτες 15 μέρες της νέας χρονιάς. Αλλά όχι σαν ... αυτόν (είπαμε, δες την παραπάνω σημείωση) που έκανε 3 μέρες να έρθει να με συναντήσει, αν και ήταν ο πρώτος που ενημέρωσα μόλις έφυγα από το νοσοκομείο.
Ήμουν με μελανιές γύρω από τα μάτια για περισσότερο από 2 βδομάδες. Κάποιοι που με είδαν, χωρίς να ξέρουν τί συνέβη, νόμισαν ότι είχα κάνει πλαστική στη μύτη. Τα ράμματα στο κεφάλι τα έκοψα μετά από μόλις 7 μέρες. Το δάχτυλό μου δεν μπορούσα να το χρησιμοποιήσω για περίπου 15 μέρες (μικρό το κακό, ούτως ή άλλως δεν είχα και υπολογιστή για να γράψω).
Εσωτερικά τα τραύματα δεν έχουν επουλωθεί ακόμα. Ακόμη και τώρα, πάνω από 6 μήνες μετά, περπατάω και γυρίζω απότομα το κεφάλι για να δω αν είναι κάποιος πίσω μου και σε τί απόσταση. Αν καταλάβω ότι κάποιος περπατάει πίσω μου, ό,τι ώρα και αν είναι, όπου και αν βρίσκομαι, νιώθω το αίμα μου να παγώνει. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να κατεβάινει μέσα στη μέση του δρόμου, για να μην είναι εύκολο να με ακολουθήσει κάποιος.
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το ξεπεράσω κάποια στιγμή. Πολύ αμφιβάλω, αλλά δεν θα πάψω να ελπίζω. Αρνούμαι να ζήσω σε καθεστώς φόβου στην πόλη μου. Έχω κυκλοφορήσει σε πολλές πόλεις στο εξωτερικό, αργά τη νύχτα, σε ερημικές, ενδεχομένως και κακόφημες, περιοχές, χωρίς να νιώσω απειλή. Ακόμη και στον ίδιο δρόμο που έγινε ό,τι έγινε είχα ξαναπεράσει, μόνος αργά τη νύχτα. Ίσως στάθηκα τυχερός, θα πει κάποιος, που δεν είχε συμβεί νωρίτερα κάτι τέτοιο. Ίσως ήμουν πιο τυχερός που δεν είχαν μαχαίρι ή που δεν έμεινα στον τόπο πέφτωντας με το κεφάλι στο πεζοδρόμιο. Τα έχω ήδη πει και εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου αυτά. Δεν μπορώ όμως να δεχτώ ότι υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα, στην πόλη μου, την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, στις οποίες δεν μπορώ να κυκλοφορήσω. Δεν λέω ότι φταίνε οι ξένοι που έχουν έρθει στην Αθήνα, με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι καλύτερο από την δυστυχία που είχαν στην πατρίδα τους, για να βρουν τελικά την αποξένωση και την περιθωριοποίηση, την ανεργία και την εκμετάλλευση, την ίδια - για να μην πω χειρότερη - πείνα με αυτήν που άφησαν πίσω τους. Ίσως η Πολιτεία (όποιος και αν είναι ο κυβερνών) πρέπει να βρει μια λύση. Δεν είμαι ο καταλληλότερος να σκεφτώ ποιά θα είναι αυτή, δεν διεκδικώ άλλωστε πολιτική θέση. Άλλος είναι ο ρόλος μου.
Το επόμενο βράδυ, μόλις έκλεισα τα μάτια μου, είδα και πάλι τη γροθιά να προσγειώνεται στο πρόσωπό μου και τινάχτηκα. Ακόμη και τώρα, κάποιες στιγμές το ξαναζώ, αλλά αντιδρώ πιο ψύχραιμα. Την πρώτη φορά που ξαναπήγα στο συγκεκριμένο μαγαζί, περίπου 1 μήνα μετά, ένιωθα κάπως, κάθε φορά που κοίταζα προς το στενό εκείνο (στο οποίο παρεπιμπτόντως είχε αυξηθεί ο φωτισμός, σε σχέση με αυτό που θυμόμουν). Δεν μπορώ να προσδιορίσω αυτό το "κάπως". Φόβος, μάλλον, μπορεί και απλά ταραχή, ανησυχία.
Δεν ξέρω πόσοι κατάφεραν να διαβάσουν μέχρι το τέλος και δεν βαρέθηκαν το σεντόνι. Το εξήγησα όμως από την αρχή. Δεν νομίζω ότι θα ήταν σωστό να περιγράψω σε τίτλους ένα γεγονός που θα με ακολουθεί για πάντα. Το είδα και σαν ψυχοθεραπεία, να ξαναζήσω όλο αυτό το συμβάν και να το αντιμετωπίσω κατάματα.
Για αυτό, ευχαριστώ εσένα, άγνωστε σχολιαστή, που με έκανες να θελήσω να τα βγάλω από μέσα μου.

Οι σκέψεις ενός χρυσόψαρου

2010-02-21T14:43:00.003+02:00

Για ένα, μικρό όπως αποδείχθηκε τελικά, διάστημα είχα κλείσει αυτό το blog. Είχα κατεβάσει ρολά και είχα κλειδώσει το μαγαζί, επειδή δεν ένιωθα άνετα να είναι ανοιχτά και προσβάσιμα τα όσα είχα γράψει. Πρόσκληση για να διαβάσει είχε λάβει ένα μόνο άτομο, όμως τίποτε στην συμπεριφορά του δεν μου έδειξε ότι έκανε χρήση αυτού του δικαιώματος.
Δεν ήμουν όμως πιστός. Κάποια στιγμή, πολύ γρήγορα είναι η αλήθεια, ένιωσα την ανάγκη να γράψω και πάλι. Φαίνεται το blogging είναι μικρόβιο για το οποίο δεν υπάρχει καμία αποτελεσματική αντιβίωση. Έτσι είχα φτιάξει μια καινούργια σελίδα. Τελείως διαφορετική από αυτήν.
Ορισμένοι από τους παλιούς αναγνώστες μου την είχαν εντοπίσει και σχολίασαν και εκεί. Δεν απάντησα σε κανένα σχόλιο και ελπίζω να μην προσβλήθηκαν. Τους ευχαριστώ πάντως, έστω και καθυστερημένα.
Δεν ανέβασα πολλά κείμενα εκεί. Καμιά εικοσαριά συνολικά σε διάστημα 2 μηνών. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου σταμάτησα να γράφω και εκεί. Μάλλον φταίει το ότι βαριέμαι πολύ εύκολα. Κουράζομαι από την επανάληψη (έστω και αν είναι μήτηρ μαθήσεως. Μήπως είμαι ανεπίδεκτος;).
Τώρα που επέστρεψα, αποφάσισα να μοιραστώ και εκείνη την πλευρά μου. Έφερα εδώ τα κείμενα του καλοκαιριού. Είναι περισσότερο αφηγήσεις των όσων έκανα, είδα, σκέφτηκα εκείνο το διάστημα. Δεν ξέρω αν κάποιος ενδιαφέρεται, όποιος θέλει μπορεί να τα βρει με τίτλο τις ημερομηνίες τους, από 16 Ιουλίου έως 22 Σεπτεμβρίου. Είναι και αυτά κομμάτι του εαυτού μου, κάποια μάλιστα πολύ προσωπικά, που με βοήθησαν να αποδεχτώ πράγματα και καταστάσεις.

Έρως ανίκατε μάχαν...

2010-02-19T19:29:00.004+02:00

Αυτοί που λένε "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται", ξέχασαν να πουν ότι ισχύει και το αντίστροφο...
Από το πρωί η μέρα ξεκίνησε άσχημα. Για την ακρίβεια, όχι από το πρωί, αλλά από την περασμένη βδομάδα. Κανονικά έπρεπε στις 9 και κάτι (νομίζω, έχασα το e-ticket που είχα κλείσει) να βρίσκομαι στην πρωινή πτήση της Aegean για Βερολίνο. Αλλά όταν τον Οκτώβριο έκλεινα το εισιτήριο λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, ή καλύτερα χωρίς τους εργατοπατέρες.
Εξηγούμαι: Στα πλαίσια του ετήσιου προσκυνήματός μου στην πόλη που θεωρώ δεύτερη πατρίδα μου, είχα κλείσει από καιρό ένα ταξίδι στο Βερολίνο. Είναι γνωστοί οι δεσμοί που με δένουν με την πόλη αυτή (όσοι δεν ξέρετε ανατρέξτε σε παλιά κείμενα). Προτιμώ πάντα τον Φεβρουάριο για διάφορους λόγους: είναι off-season και βρίσκεις καλύτερες τιμές, έχει χιόνι (το οποίο ως γνωστόν λατρεύω), έχει το φεστιβάλ και η ατμόσφαιρα είναι πάντα εορταστική, είναι το Βερολίνο! Όταν τον Νοέμβριο διαπίστωσα - με τρόμο - ότι είχα κάνει λάθος στο επώνυμό μου, με έλουσε κρύος ιδρώτας ότι θα έχανα το εισιτήριο, αλλά ευτυχώς ήταν εμφανώς τυπογραφικό λάθος και το διόρθωσαν (άσχετο: πόσο ηλίθιος πρέπει να ήμουν που έγραψα λάθος το ίδιο μου το όνομα;). Περίμενα λοιπόν όλος ανυπομονησία.
Κάποια στιγμή αρχές του χρόνου αμφιταλαντεύτηκα, να πάω ή μήπως να μην πάω; Αλλά ευτυχώς οι σοφές κουβέντες ενός φίλου με επανέφεραν στο σωστό δρόμο. Άρχισα λοιπόν αρχές Φεβρουαρίου να ψάχνω ξενοδοχείο. Είχα κανονίσει από τη δουλειά να έχω κενές τις μέρες που θα έλειπα και όλα ήταν έτοιμα...
Και έρχεται η 10η του μηνός, θυμίζω ημέρα γενικής απεργίας της ΑΔΕΔΥ. Ακούω στο ραδιόφωνο ότι την ημέρα εκείνη δεν έγινε καμία πτήση στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, καθώς οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας συμμετείχαν στην κινητοποίηση. Και την επόμενη μέρα ακούω ότι εξαγγέλθηκε νέα απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ μαζί για την 24η Φεβρουαρίου, ημέρα που είχα κανονίσει να επιστρέψω. Λογικό συμπέρασμα; Και την ημέρα εκείνη δεν θα γίνονταν πτήσεις, άρα δεν θα μπορούσα να επιστρέψω. Πράγμα που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα με χαλούσε (μακάρι να μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα). Αλλά την Πέμπτη και την Παρασκευή δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να λείψω από το γραφείο. Εντελώς όμως. Αδιαπραγμάτευτο. Το αργότερο 24 του μηνός έπρεπε να είμαι Αθήνα. Προσπάθησα να αλλάξω το εισιτήριο επιστροφής για την προηγούμενη της απεργίας μέρα, αλλά δεν γινόταν επειδή, λέει, η θέση που είχα κλείσει ήταν προσφορά (που ήταν, για να πω την αλήθεια, 76 ευρώ σύνολο, τζάμπα).
Και έτσι, σήμερα το πρωί το αεροπλάνο έφυγε χωρίς εμένα...
Φυσικά, αφού είχα κανονίσει να μην έχω δουλειά τις επόμενες μέρες δεν άλλαξα τίποτε στο πρόγραμμά μου και έμεινα σπίτι. Περίμενα την κοπέλα να έρθει να καθαρίσει. 8 παρά κάτι χτύπησε το κουδούνι και με ξύπνησε, καθώς για μια ακόμα φορά είχα κάνει το θαύμα μου: ξέχασα να βγάλω το κλειδί από την πόρτα και δεν μπορούσε να μπει με τα κλειδιά που της έχω δώσει, για να μην χρειάζεται να ξυπνήσω και εγώ...
Μέσα στα νεύρα για το βεβιασμένο ξύπνημα, κάθομαι στον υπολογιστή να ασχοληθώ, σαν καλός αγρότης με την (εικονική) φάρμα μου στο facebook (ναι, έχω ενδώσει και εγώ από το Σεπτέμβριο στην μανία της εποχής. και δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα). Η HOL όμως είχε άλλη άποψη. Η σύνδεση σερνόταν. Πάταγες το login τώρα, σηκωνόσουν, πήγαινες να φτιάξεις καφέ, να πιεις νερό, να φας κάτι για πρωινό, να πας τουαλέτα για τα δέοντα και γύριζες στην ώρα για να δεις την σελίδα να ανοίγει! Μιλάμε για ταχύτητα χελώνας. Ευτυχώς είχα βάλει soybeans που είχαν γίνει στις 7 το πρωί, οπότε είχα περιθώριο άλλη μια μέρα για να τα μαζέψω πριν ξεραθούν. Αλλά μου έσπασε τα νεύρα το ότι δεν μπορούσα να πάρω την ημερήσια δόση του σύγχρονου αγχωλυτικού μου (αυτή τη δικαιολογία χρησιμοποιώ σε όσους με κατακρίνουν για το βίτσιο μου αυτό).
Λίγο μετά εμφανίστηκε και η μάνα μου, που έρχεται πάντα για να επιβλέψει την κοπέλα (αυτή είναι η επίσημη εκδοχή. στην πραγματικότητα έρχεται 1. για να μου σπάσει τα νεύρα - και το καταφέρνει με τεράστια επιτυχία και 2. για να κάνει όλα τα τηλεφωνήματά της, επωφελούμενη από το πρόγραμμα με τις δωρεάν κλήσεις που έχω από τον ΟΤΕ). Και αμέσως άρχισε να σχολιάζει τα πάντα: την κατάσταση του γραφείου μου που ήταν γεμάτο χαρτιά και αποδείξεις (μεγάλη πληγή), τα καινούργια ρούχα που είχα πάρει και είδε κρεμασμένα στο υπνοδωμάτιο ("μα τι κουρέλι είναι αυτό; θα το φορέσεις εσύ; τί το πήρες, σαν λέτσος θα είσαι" κ.α. συναφή), το εξοχικό που έχω αποφασίσει να μην χτίσω αλλά εκείνη δεν θέλει να το καταλάβει ("γιατί δεν θέλεις, τι είναι αυτό που σε προβληματίζει, τώρα είναι ευκαιρία που έχουν πέσει οι τιμές με την κρίση, γιατί έβγαλες την άδεια τότε;"), τα χριστουγεννιάτικα δώρα που δεν έχω προλάβει ακόμα να πάω στα βαφτιστήρια μου (σε αυτό παραδέχομαι ότι έχει ένα δίκιο, αλλά συνέβησαν πολλά μέσα στις γιορτές και δεν είχα καθόλου διάθεση για κοινωνικές συναναστροφές έκτοτε, είπαμε η χρονιά έκλεισε επεισοδιακά - θα τα πούμε εν καιρώ), "πώς έγινες έτσι, χάθηκες από όλους, δεν μιλάς σε κανέναν (εννοεί τους λοιπούς συγγενείς), πού έχεις μπλέξει ήθελα να 'ξερα (all time classic)".
Δεν άντεξα πάνω από μια ώρα. Και πολύ λέω, αν αφαιρέσουμε και τον χρόνο ήμουν στο μπάνιο για να ετοιμαστώ και να φύγω. 10 παρά ήμουν στο δρόμο. Χωρίς προορισμό.
Πρώτη στάση, η καφετέρια ένα τετράγωνο από το σπίτι μου. Πήρα εφημερίδες από το περίπτερο και κάθισα να πιω έναν καφέ σαν άνθρωπος, να κάνω τα τσιγάρα μου και να διαβάσω με την ησυχία μου. Ο ήλιος έπαιζε κρυφτό πίσω από τα σύννεφα, αλλά ήταν ευχάριστα. Πλήρωσα τους λογαριασμούς ΕΥΔΑΠ και ΔΕΗ, που είχε λήξει εδώ και ένα μήνα εξασφαλίζοντας έτσι για ένα ακόμα δίμηνο φως και νερό (το τηλέφωνο πληρώνεται απευθείας από τον τραπεζικό λογαριασμό με πάγια εντολή).
Μετά έκανα κάτι που είχα πάρα πολύ καιρό να κάνω. Πήγα στο μουσείο. Όχι της Ακρόπολης (έχουμε καιρό για αυτό, ας περάσει πρώτα η μόδα του και όλα τα σχολεία). Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στην έκθεση "EROS - Από τη Θεογονία του Ησίοδου στην ύστερη αρχαιότητα". Αν δεν έχετε πάει, να πάτε οπωσδήποτε. Θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Απριλίου. Αξίζει. Πολύ. Εικόνες του θεού Έρωτα να παίζει με την Αφροδίτη, να τραβάει από τα μαλλιά την Ψυχή, να την δένει πισθάγκωνα σε έναν στύλο, να την καίει πάνω από τη φλόγα (του). Αγάλματα, στήλες και αμφορείς με παραστάσεις από ερωτικές σκηνές, με πιο εντυπωσιακή (κατά τη γνώμη μου) την αποπλάνηση της Λήδας από τον Δία, μεταμορφωμένο σε κύκνο...
Οφείλω να ομολογήσω ότι με ηρέμησε η επίσκεψη στο μουσείο. Ξεχάστηκα. Και μου φαίνεται πρέπει να το καθιερώσω κάθε φορά που θα έχω την κοπέλα για να καθαρίσει (μαζί με τον "επιστάτη" της) και θα τύχει να βρίσκομαι στο σπίτι. Τί στο καλό, τόσα μουσεία έχει η Αθήνα.

Επέστρεψα σπίτι λίγο μετά που έφυγαν για να απολαύσω την, καθαρή πλέον, ηρεμία μου... Μάζεψα και την φάρμα μου, μιας και το internet ξεκόλλησε. Και για να αποζημιώσω τον εαυτό μου για την ταλαιπωρία αποφάσισα να φύγω αύριο για το Ναύπλιο (αγαπημένος προορισμός, για τους συνήθεις λόγους). Έτσι για μια μέρα, απλά για να μπορώ να πω ότι κάπου πήγα, μιας και είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για ταξίδι τις μέρες αυτές. Δεν είναι το ίδιο, ούτε θα κάνω αυτά που θα έκανα στο Βερολίνο (πού τέτοια τύχη!). Αλλά ξέρω ότι θα περάσω καλά. Θα δω και ένα φιλικό ζευγάρι που ζει εκεί, μια χαρά θα περάσω το ξέρω.
Να θυμηθώ μόνο αύριο το πρωί, πριν φύγω, αφού μαζέψω τα σπαράγγια να φυτέψω στη φάρμα λάχανα, που κάνουν 2 μέρες να γίνουν, για να μην χρειάζεται να ψάχνω internet cafe στο Ναύπλιο...

υ.γ. αν κάποιος παρασύρθηκε από τον τίτλο και νόμιζε ότι θα έγραφα στο τελευταίο μέρος της ανασκόπησης της περασμένης χρονιάς τις ερωτικές μου περιπέτειες, την πάτησε. Αφενός δεν θα το έκανα ποτέ (πια) και αφετέρου ο τρόπος που έκλεισε το 2009 δεν ήταν καθόλου ευχάριστος και ακόμη προσπαθώ να βρω την δύναμη να αφηγηθώ τα όσα συνέβησαν. Ποιός ξέρει; Μπορεί να μου έρθει η έμπνευση χαζεύοντας το Μπούρτζι...

Back to the future

2010-02-06T00:19:00.003+02:00

Δεν ξέρω τί φταίει, αλλά τον τελευταίο καιρό με τρώνε τα δάχτυλά μου. Νιώθω και πάλι την ανάγκη να εμφανιστώ, να σπάσω τη σιωπή μου. Γέμισα με πράγματα που θέλω να βγάλω.
Ξέρω, χάθηκα. Εξαφανίστηκα. Κάποιοι θα πουν "και καλά έκανες" (ξέρουν αυτοί). Μάλλον έχουν δίκιο.
Δεν θα απολογηθώ για την συμπεριφορά μου. Ούτε καν θα ζητήσω συγγνώμη (όσο αυτάρεσκο και υπερφίαλο και αν φαίνεται αυτό). Η ζωή μας είναι γεμάτη επιλογές και κανείς ποτέ δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κάνει τις σωστές πάντα. Έκανα λάθη, το παραδέχομαι. Ουδείς άσφαλτος, που λέει και η Λαίδη...
Δεν γράφω περισσότερα τώρα. Πάνε τα σεντόνια (διπλόφαρδα) του παρελθόντος. Σιγά σιγά θα πω όλα αυτά που έγιναν τους μήνες που πέρασαν. Και έγιναν πολλά, πιστέψτε με. Καλά και κακά, ευχάριστα και (πολύ δυσάρεστα).
Άνθρωποι έφυγαν από τη ζωή μου, άλλοι μπήκαν (άγνωστο για πόσο και με ποιά ιδιότητα). Μάζεψα εμπειρίες. Επανέλαβα λάθη του παρελθόντος, σε μικρότερη κλίμακα βέβαια ("επανάληψη μήτηρ μαθήσεως" μας έλεγαν στο σχολείο), αλλά δεν άφησα να πληγωθώ όσο παλιά. Και θέλω να πιστεύω ότι πλήγωσα λιγότερο. Ξεκίνησα και έκλεισα κύκλους στη ζωή μου. Ωρίμασα. Έμαθα. Και έπαθα.
Καλώς σας βρήκα και πάλι...

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009

2009-09-22T14:20:00.002+03:00

"ELA MIKRO MOY HMOYN SE SYNANTHSH
eRIKSA POLY GELIO ME TA SMS
kSEREIS OTI MOY LEIPEIS POLU ????
eLPIZW PWS NAI
SE FILW POLY POLY GLYKA"

το ξέρω; δεν ξέρω. υποθέτω πως ναι.

και εμένα μου λείπεις πολύ. και συνέχεια.

θέλω να είμαι κάθε στιγμή δίπλα σου. νιώθω την ανάγκη να δώσω και να πάρω από σένα. να δώσω και να πάρω συναίσθημα, αγάπη, αγγίγματα. φροντίδα, ενδιαφέρον, συμπαράσταση.

θέλω όσο τίποτε να ξέρω ότι θα γυρίσω σπίτι και θα σε βρω να με περιμένεις (ή και το αντίστροφο), θέλω να μπορώ να μιλήσω κάθε στιγμή μαζί σου, θέλω να βγούμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, έτσι χωρίς προορισμό. θέλω να κάτσω σε ένα παγκάκι στο πάρκο και να σε κοιτάζω, να χορτάσω με την μορφή σου. θέλω να είσαι στο κρεβάτι δίπλα μου και αντί για το μαξιλάρι να αγκαλιάζω το κορμί σου, να φιλάω τα χείλη σου, να σε αγγίζω παντού. θέλω να κάνουμε έρωτα όχι επειδή βρήκαμε 1-2 ώρες και τα καταφέραμε, αλλά επειδή έτσι θα δείξουμε ο ένας στον άλλο πόσο πολύ θέλουμε να είμαστε μαζί. θέλω, θέλω, θέλω. θέλω να φτάσει παρασκευή βράδυ και να ξέρω ότι θα είμαι μαζί σου μέχρι το ξημέρωμα της δευτέρας, έστω και αν πρέπει να βγούμε, έστω και αν πνίγομαι στη δουλειά και είμαι χωμένος στα χαρτιά μου. θέλω να βγούμε με φίλους για φαγητό ένα βράδυ, να σε γνωρίσουν και να σε αγαπήσουν όσο εγώ. θέλω να σε δω στην καθημερινότητά σου, να ξυπνάς το πρωί, να βήχεις, να καπνίζεις, να μην έχεις όρεξη να πας στη δουλειά και όμως να φεύγεις. θέλω να είμαι εκεί δίπλα σου όταν θα γυρίζεις συγχισμένος από το γραφείο με όλες τις μαλακίες που σε ζαλίζουν. θέλω να μπορώ να σου μιλήσω για όσα με δυσκολεύουν στη δουλεία, τις ανασφάλειές μου, τις αγωνίες, τους φόβους, τις τύψεις μου. θέλω να πάμε σε μια συναυλία - όποια, δεν έχει σημασία - και να ακουμπήσω το χέρι μου στον μηρό σου και να σε νιώσω να καβλώνεις με το άγγιγμα αυτό. θέλω να μοιραστούμε την σιωπή ένα βράδυ, κρατώντας από ένα βιβλίο στο χέρι. θέλω να βγεις μόνος, με δικούς σου φίλους, να περάσεις το βράδυ στο σπίτι σου, χωρίς εμένα και να ξέρω ότι σου λείπω όσο και εσύ σε μένα.

και όμως όλα αυτά δεν μπορώ να τα έχω. κάνε υπομονή μου ζήτησες, δείξε κατανόηση, είπες. προσπαθώ. χάνομαι στα χαρτιά μου για να ξεχάσω "σε ποιόν λαιμό κοιμάται το φιλί σου" που λέει και το τραγούδι. δεν τα καταφέρνω. τις καθημερινές είναι πιο εύκολο. λίγες οι ώρες μετά τις 7-7.30 που χάνεσαι στον Άλλον, μέχρι το άλλο πρωί που εμφανίζεσαι και πάλι. ώρες γραφείου, διπλή ζωή. και για σένα και για μένα. τα σαββατοκύριακα όμως είναι χειρότερα. πολλές, μαζεμένες, ώρες, 62 περίπου. τις μέτρησα προχθές. που περίμενα το τηλέφωνο να χτυπήσει - στα κλεφτά έστω - σημάδι ότι μπορείς να μιλήσεις και να σε πάρω. μάταια.

δεν ξέρω πού θα βγάλει. αν θα βγάλει. πότε θα βγάλει. εδώ μπαίνει η υπομονή που ζήτησες. δεν έχω αποθέματα. είναι το μόνο που δεν είχαν προβλέψει να μου εγκαταστήσουν. και τώρα είναι μάλλον αργά.

σύμπτωση; ακούω τώρα το "δεν υπάρχει ευτυχία". δεν το διάλεξα, τυχαία έπαιξε στο itunes, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα που έχω.
αυτό που λένε ότι τα τραγούδια είναι βγαλμένα από τη ζωή, σοφή κουβέντα. "φιλιά δανείζομαι, φιλιά γλυκόπικρα κι αγάπη από ξένη τσέπη", "όταν σ' αγγίζω εγώ νομίζω ότι φορώ κλεμμένο ρούχο" και το ρεφρέν... "δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τριά, στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος".

δεν υπάρχει; δεν είμαι και τόσο σίγουρος πια... αυτό κι αν θέλω να το σκεφτώ... αλλά η παρουσία σου έρχεται σε μικρές δόσεις και με αποσυντονίζει, με διαλύει...

Σάββατο 29 Αυγούστου 2009

2009-08-29T14:36:00.000+03:00

Μόλις μπήκα σπίτι, γεμάτος από τη μέρα μου. Το βράδυ, πάνω - κυριολεκτικά - στο κύμα με την άμμο να χώνεται στα παπούτσια μου, με αποζημιώσε για όλη την κούραση, χωμένος (ή μήπως χαμένος) μέσα σε χαρτιά και πίσω από την οθόνη του υπολογιστή. Τα αγαπημένα μου τραγούδια - σύμπτωση που έπαιξαν όλα στη σειρά; - με συντρόφευσαν στην διαδρομή για το σπίτι...
Και το φεγγάρι, μισογεμάτο (πάντα), ξαπλωμένο θαρρείς για να κοιμηθεί, και πορτοκαλί έπαιζε κρυφτό ανάμεσα στα κτίρια της πόλης... Θυμάσαι το "κούκου - τσα" που μας έκαναν οι μεγάλοι και εμείς, εκεί 2-3 χρονών μωρά, ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια σαν να μας γαργαλούσαν με τις ώρες; Κάπως έτσι και το φεγγάρι. Και όπως πήγαινε ο δρόμος, με τις στροφές και τις διακλαδώσεις, το παιχνίδι του γινόταν ακόμη πιο απολαυστικό... Σαν κυνηγητό. 2 σε 1 δηλαδή.
Μου έλειψε αυτό, να βγω με το αυτοκίνητο βράδυ με φεγγάρι στην Εθνική χωρίς προορισμό. Έτσι βόλτα, σαν να πρέπει απλά να κάψω την βενζίνη... (άσχετο: είχα διαβάσει πριν από καιρό σε ένα βιβλίο που μιλούσε για την ζωή στην πρώην ανατολική Γερμανία ότι, επειδή οι δεξαμενές καυσίμων του στρατού έπρεπε να αδειάζουν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους για να καθαριστούν, αν τυχόν δεν είχαν καταναλωθεί τα καύσιμα που περιείχαν όσο πλησιάζε η στιγμή της καθαριότητας, έπαιρναν τα αυτοκίνητα του στρατού και τα οδηγούσαν σε κύκλους χωρίς να πηγαίνουν πουθενά. Δεν εκπλήσσομαι καθόλου). Και να ταξιδεύω μόνο στη σκέψη μου. Σε όσα με απασχολούν, μου συμβαίνουν.
Νιώθω γεμάτος την περίοδο αυτή. Πλήρης. Δυνατός. Παρά τα προβλήματα. Ή μάλλον σε πείσμα τους. Μπορεί να είναι οι πλούσιες διακοπές που έκανα, που με χαλάρωσαν και με ανανέωσαν. Ίσως είναι η καλή διάθεση με τον νέο κόσμο που έχει μπει στη ζωή μου. Από απόσταση και με εμπόδια, βέβαια... αλλά τρύπωσε. Είναι μάλλον περίεργο το πως συμβαίνουν κάποια πράγματα στη ζωή. Ξαφνικά, απροειδοποίητα. Και τα τραγούδια αποκτούν νόημα, καταλαβαίνεις "τι θέλει να πει ο ποιητής", χαμογελάς σαν χαζός στο "ζωή μισή, δεν θέλω πια να ζω...", στο "ακόμα και αν φύγεις για τον γύρο του κόσμου...". Ας μην ήταν το διάστημα αυτό και θα σου έλεγα εγώ για ποιόν "γύρο του κόσμου" θα είχα μπαρκάρει.
Το έχω ξαναπεί, δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει όλο αυτό. Και δεν με νοιάζει. Κουράστηκα να τα φιλοσοφώ όλα. Να ψάχνω δεύτερα και τρίτα επίπεδα σε όσα βρίσκονται στο δρόμο μου. Να αναζητώ κρυμμένα νοήματα και υστερόβουλες σκέψεις. Να υψώνω τείχη με γερές πολεμίστρες απέναντι σε όσους με πλησιάζουν και να τους παρακολουθώ να προσπαθούν να ανακαλύψουν την Κερκόπορτα. Που τις περισσότερες φορές βαριούνται και τα παρατάνε στο πρώτο μισάωρο. Αν είμαι τυχερός και ασχοληθούν τόσο... Και όλο αυτό γιατί; Για να μην εκτεθώ.... Χα! (ειρωνικό). Και λοιπόν;

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

2009-08-26T14:35:00.000+03:00

Τίποτα δεν έπρεπε να γίνει,
στη μέση ας μείνει το σκηνικό.
Ήτανε παλιά κι απωθημένα
τα δεδομένα για μας τους δυο.

Έτσι όπως τα λες να βρεθούμε γενικά
τίποτα δεν θες από μένα τελικά.
Έτσι όπως τα λες πάνω που έλεγα κι εγώ
στα φιλιά σου να πνιγώ.

Τίποτα δεν έπρεπε να γίνει,
στη μέση ας μείνει το σκηνικό
κι άσε για ένα πείσμα παιδικό μου
να είναι δικό μου το βράδυ αυτό.

Τίποτα δεν έπρεπε να πάει
που να αγαπάει τη σχέση αυτή,
μόνο το ταξίδι που τελειώνει
και συμπληρώνει την αφορμή.

τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Και εκεί που βλέπεις μια αχτίδα φωτός, που λες "επιτέλους γύρισε το γούρι", τότε ένα αόρατο χέρι έρχεται και σου δίνει κατραπακιά. Σφαλιάρα που δεν τη νιώθεις μεν, αλλά πονάει πολύ περισσότερο. Και "πάνω που έλεγα κι εγώ στα φιλιά σου να πνιγώ", με βάζεις να σκέφτομαι "σε ποιό λαιμό κοιμάται το φιλί σου"...
Δεν θα το διαβάσεις, ούτε που ξέρεις αυτή μου την πλευρά. Ίσως καλύτερα. Πάντως με πλήγωσε αυτό που μόλις μου είπες. Πολύ. Όσο υπεράνω και αν το έπαιξα, μέσα μου κάτι έσπασε. Για πολλοστή φορά. Πόσο θα αντέξω ακόμα άραγε;

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009

2009-08-21T14:35:00.000+03:00

Πάνε μέρες που δεν έγραψα κάτι καινούριο. Πολλές περισσότερες από τις δημοσιεύσεις, μιας και το προηγούμενο κείμενο, το θυμάσαι, ήταν γραμμένο εδώ και πολύ καιρό. Αρχές Ιουλίου ήταν, τότε που είχα δεσμευτεί να γράψω κάτι κατά παραγγελία. Δεν δημοσιεύτηκε, βρήκε το δρόμο τώρα να γεμίσει ένα κενό.
Και εκεί που δεν ήξερα τί να γράψω, τώρα δεν θέλω να γράψω. Είχα σκοπό να αναφερθώ στις μίνι διακοπές του δεκαπενταύγουστου, το τριήμερο που πέρασα στην Λίμνη, στην Εύβοια. Εκεί που ήμουν μέσα στη θάλασσα για ώρες, κόντεψα να βγάλω λέπια. Ίσως θα έγραφα και για τη βαρεμάρα της (άδειας) Αθήνας τις μέρες αυτές (απολαύσέ το όσο προλαβαίνεις, από Δευτέρα προβλέπω να αρχιζει η μεγάλη επιστροφή). Αλλά πόσο πρωτότυπος μπορεί να γίνει κάποιος με το θέμα αυτό; Ναι η Αθήνα είναι άδεια, όχι τόσο όσο παλαιότερα, αλλά ακόμη και τώρα φτάνεις γρήγορα στον προορισμό σου, βρίσκεις εύκολα να παρκάρεις, τα μαγαζιά δεν έχουν πολύ κόσμο (αυτό μάλλον κακό είναι), βρίσκεις σχετικά εύκολα ταξί κλπ κλπ. Τα ίδια λέμε κάθε χρόνο, σαν τους Εγγλέζους που σχολιάζουν τον καιρό μονίμως.
Να πω ότι όλα αυτά με αφήνουν παγερά αδιάφορο; Ένα χαμόγελο έχει καρφωθεί στο πρόσωπό μου εδώ και λίγες μέρες. Ξαφνικά ή μάλλον αναπάντεχα, χωρίς προειδοποίηση, αλλά με λόγο (τον καλύτερο). Κυκλοφορώ και γελάω, μόνος μου. Σκέφτομαι δυό μάτια που δεν χόρτασα να κοιτάζω και συνειρμικά γεύομαι τα χείλη, νιώθω το κορμί, ακούω τη φωνή να μου ψιθυρίζει λόγια. Πω πω λόγια, που έλεγε και η Βλαχοπούλου (στη σαραντάρα). Είναι σαν να ξαναζω εκείνο, το ένα βράδυ. Δεν θέλω να αφεθώ, να το πιστέψω. Βλέπω τα διάφορα μικροεμπόδια στη μέση (ας μην τα αναλύσω, πάντως έχουν ημερομηνία λήξεως) και αυτοπεριορίζομαι. Όσο μπορώ.
Αποφάσισα να βάλω την λογική στο πλάι, να ακολουθήσω το συναίσθημα, αυτό που νιώθω. Έτσι σκέφτομαι το τώρα, άντε μέχρι και αύριο (ας μην ήταν ο γάμος το Σάββατο και θα σου 'λεγα εγώ, Σάββατο μεσημέρι θα ήμουν προς τα πάνω...).
Πάντως δύο φράσεις είναι πλέον οι κατάλληλες για μένα:
1. Ποτέ μην λες ποτέ... κάτι που εγώ κάνω συχνά και την πατάω. και
2. Ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι... τα έβλεπα στους άλλους και τους έβαζα χέρι και τώρα...

Δεν βγάζουν νοήμα, σίγουρα, τα όσα γράφω. Είμαι λίγο τρικυμία εν κρανίω το διάστημα αυτό, να πρέπει να χειριστώ δουλειά, εκκρεμότητες, απουσία, παρουσίες, ζέστη, εντάσεις... Είναι που κάποιοι ξέρουν πρόσωπα (για πράγματα δεν νομιζω) και δεν μπορώ να γράψω πιο πολλά...
Θα τον βρω τον δρόμο μου, πού θα πάει;

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009

2009-08-12T14:34:00.000+03:00

Τον γνώρισα στην παραλία των Ποτιστικών στο Πήλιο.

Βρέθηκα στο Πήλιο μόνο για 5 μέρες, μαζί με έναν φίλο. Φίλο σκέτο, χωρίς εισαγωγικά. Τον Αλέξη. Τον είχε καλέσει, με αρκετή καθυστέρηση στα 38 του, η μαμά πατρίδα και ήθελε, πριν της χαρίσει τους επόμενους μήνες από τη ζωή του, να πάει κάπου για λίγες μέρες να ηρεμήσει. Δεν ήθελε νησί, τα είχε γυρίσει σχεδόν όλα (4-5 του μένουν ακόμα, τα πολύ μικρά και μακρινά), και επιπλέον η οικονομική κρίση δεν επέτρεπε πολυτέλειες. Σκεφτόταν και το ότι θα ήταν άνεργος και απλήρωτος για τους επόμενους μήνες με όλες τις υποχρεώσεις του να τρέχουν (τα 8,80 ευρώ το μήνα που θα έδινε ο στρατός ήθελε να τα επενδύσει σε αμοιβαία κεφάλαια), οπότε επιλέξαμε το εξοχικό που η Μαργαρίτα, μια κοινή μας φίλη, νοίκιαζε με το μήνα στο Λαύκο. Θα έλειπε εκείνες τις μέρες, οπότε κάναμε κατάληψη.
Πήγα μαζί του περισσότερο για να μην τον αφήσω μόνο του, όχι επειδή είχε φτάσει η εποχή των διακοπών μου. Δεν οδηγούσε κιόλας, οπότε είχα έναν περισσότερο λόγο να συμπαραστθώ ως φίλος. Με το ζόρι ξέκλεψα 3 εργάσιμες μέρες, που κόλλησα σε ένα Σαββατοκύριακο και έτοιμη η πενθήμερη που ποτέ δεν πήγα στο Λύκειο. Για να ξεγελάσω τις τύψεις μου για τις πρόωρες αυτές διακοπές είχα κουβαλήσει και δουλειά μαζί με τον υπολογιστή, με την ιδέα ότι το πρωί, πριν κατεβούμε στη θάλασσα, θα ασχολιόμουν λίγο και έτσι οι μέρες αυτές δεν θα ήταν εντελώς χαμένες.
Φτάσαμε Παρασκευή βράδυ. Για όσους δεν ξέρουν, ο Λαύκος είναι ορεινό χωριό, πολύ όμορφο, με υπέροχη πλατεία όλο πλατάνια. Αφού τις 3 πρώτες μέρες δοκιμάσαμε τις παραλίες του Παγασητικού, Χόρτο και Κάλαμος και τα ταβερνάκια τους (το καλύτερο και με διαφορά είναι ο Φλοίσβος, στο Χόρτο, δίπλα στο περίπτερο), αποφασίζουμε την Τρίτη να πάμε στην παραλία των Ποτιστικών. Θεωρείται η καλύτερη παραλία του Πηλίου με καταπράσινα νερά, είναι στην πλευρά του Αιγαίου, ανοιχτή θάλασσα. Έχει έκταση περίπου 1 χιλιόμετρο, άμμο και βράχια, που την χωρίζουν σε μικρότερους κολπίσκους. Μας είχαν πει ότι στο δεξιό άκρο, πέρα από ένα μονοπατάκι υπήρχε το κομμάτι των γυμνιστών, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που την επιλέξαμε. Ο Αλέξης είχε ξαναπάει και έλεγε τα καλύτερα. Απλά, επειδή ήταν ανοιχτό Αιγαίο, είχε συνήθως κύμα και αυτό ήταν το τελευταίο που θέλαμε.

Καθώς πλησιάζαμε διαπίστωσα ότι η πραγματικότητα ξεπερνούσε τις περιγραφές που είχα ακούσει. Μοναδικό θέαμα. Οι γνωστές ομπρέλες και ξαπλώστρες από τα δύο μπαράκια που υπήρχαν εκεί δεν ενοχλούσαν καθόλου το μάτι, μάλλον επειδή φαινόταν να χάνονται στην απέραντη παραλία. Κόσμος υπήρχε, αλλά, απλωμένος σε όλη την έκταση, χανόταν και έδινε την εντύπωση ερημιάς.
Διαλέξαμε ένα σημείο προς τα δεξιά, στη σκιά που απλόχερα πρόσφεραν κάτι βράχια. Σχεδόν αμέσως μπήκα στη θάλασσα, αφήνοντας τον Αλέξη να λιαστεί. Δεν έμεινα πολύ μέσα, 10-15 λεπτά. Ήμασταν τυχεροί και δεν είχε καθόλου αέρα, το νερό ήταν ζεστό όσο έπρεπε, και – κυρίως – πεντακάθαρο. Διάφανο, έβλεπες κάτω σαν γυαλί.
Βγαίνοντας από τη θάλασσα είδα ότι ακριβώς δίπλα μας είχε καθήσει κάποιος, για να κλέψει λίγη από τη σκιά που απολαμβάναμε. Δεν έβλεπα πρόσωπο, είχε ξαπλώσει μπρούμυτα στην πετσέτα του, αλλά δεν φαινόταν άσχημος. Φορούσε ένα μαύρο κοντό σορτσάκι, που τόνιζε το μαυρισμένο κορμί του. Δεν έδωσα περισσότερη σημασία, ξάπλωσα, πήρα το βιβλίο μου και άρχισα να διαβάζω. Ο Αλέξης έφυγε να βουτήξει.
Κάποια στιγμή νιώθω κάποιον να με κοιτάζει. Γυρίζω προς τα αριστερά, εκεί όπου ήταν ξαπλωμένος ο τύπος και βλέπω δύο μάτια, ίδια με τα νερά της θάλασσας, να με κοιτάζουν. Δεν πρόσεξα τίποτε άλλο από εκείνον, τα μάτια αυτά με υπνώτισαν και ρούφηξαν, θαρρείς, το βλέμμα μου. Φοβήθηκα ότι, έτσι όπως με κοίταζε, θα μπορούσε να διαβάσει τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η ματιά του και με μια βιαστική κίνηση, σαν να ντρεπόμουν, έκρυψα το πρόσωπό μου πίσω από το βιβλίο που κρατούσα. Τα γράμματα χόρευαν μπροστά μου, μαύρες κουκίδες χαμένες στο πράσινο των ματιών του. Προσπάθησα να φέρω στο νου μου κάποιο άλλο χαρακτηριστικό του, μαλλιά, πρόσωπο, μύτη... Τίποτε. Το πράσινο κυριαρχούσε. Δειλά και αργά μετακίνησα το βιβλίο για να αφήσω το ένα μάτι μου να ταξιδέψει προς το μέρος του, μήπως και καταφέρω να αποδράσω από το πράσινο και να δω κάτι περισσότερο από αυτόν. Μόλις μπήκε στο οπτικό μου πεδίο, οι ματιές μας συναντήθηκαν και ένα χαμόγελο άρχισε να σχηματίζεται στο πρόσωπό του. Χαμόγελο όλο δικό μου. Λες και παρέλυσα, τα χέρια μου αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις εντολές του εγκεφάλου και να φέρουν το βιβλίο και πάλι μπροστά μου. Έμεινα εκεί, να απολαβάνω το θέαμα.
- Hello, άκουσα την φωνή του, με μια βαριά, βόρεια προφορά. Γιατί μου το κάνεις αυτό, ρώτησα νοερά; Δεν φτάνουν τα μάτια του, πρέπει να είναι και Γερμανός; σκέφτηκα.
- Hello, απάντησα, μέσα στην πρωτοτυπία.
- Is the water cold? ήρθε η επόμενη ερώτηση.
- Not really, it is warm enough, τον καθησύχασα, αν και ευχαρίστως θα προσφερόμουν να τον ζεστάνω στην αγκαλιά μου, πρόταση που κράτησα για τον εαυτό μου.
Πιάσαμε κουβέντα. Ασφαλώς και ήταν Γερμανός, ο Heinrich από την Χαϊδελβέργη. Δεν έδειχνε πάνω από 35, αν και αργότερα έμαθα ότι είχε ξενυχιάσει τα 42. Ανοιχτό καστανό μαλλί, κοντοκουρεμένο, κανονικό σώμα. Βρισκόταν στο Πήλιο εδώ και 10 μέρες, για διακοπές, φιλοξενούμενος στο σπίτι που είχε αγοράσει ένας συνάδελφός του. Φέτος ήταν η δεύτερη φορά που ερχόταν στο Πήλιο, είχε μαγευτεί από το πάντρεμα βουνού και θάλασσας, πράσινου και γαλάζιου. Δεν τολμούσα να ρωτήσω αν ήταν μόνος ή περίμενε παρέα και το άφησα να προκύψει από την κουβέντα. Του έκανε εντύπωση ότι μιλούσα γερμανικά, δεν ήταν συνηθισμένο για την περιοχή, μου είπε, μολονότι υπήρχαν αρκετοί Γερμανοί που είχαν αγοράσει σπίτια ή έρχονταν για διακοπές εδώ. Ας είναι καλά η Frau Hilde που μου έκανε μαθήματα από τα 15. Και έκανα και τον δύσκολο τότε…
Όταν ο Αλέξης βγήκε από τη θάλασσα μας βρήκε καθισμένους δίπλα δίπλα (είχε φέρει την πετσέτα του ακόμη πιο κοντά, για να μιλάμε με την άνεσή μας). Τους σύστησα για το τυπικόν του θέματος, αλλά ως καλός φίλος ο Αλέξης κατάλαβε το ενδιαφέρον μου και δεν συμμετείχε στην συζήτηση.
Μιλήσαμε για πολλά. Τα χωριά που είχε επισκεφτεί στο Πήλιο, το σπίτι που έμενε, την Χαϊδελβέργη, τη δουλειά του. Σιγά σιγά περάσαμε και σε πιο προσωπικά θέματα. Με μια φυσικότητα, που κάθε φορά με ξαφνιάζει, μου είπε ότι του αρέσουν οι άντρες και ότι το να έρθει για δεύτερη φορά στο Πήλιο δεν ήταν επιλογή αλλά λύση της τελευταίας στιγμής. Είχε χωρίσει πριν 1 μήνα και έτσι οι διακοπές που με τον φίλο του κανόνιζαν στην Αργεντινή ναυάγησαν. Δεν είπε τίποτε περισσότερο για τον πρώην του, μόνο την ύπαρξή του ανέφερε, ή μάλλον την απουσία του πια. Και εγώ δεν ήθελα από την πρώτη στιγμή να αρχίσω να τον ρωτάω για πράγματα που σίγουρα δεν θα ήταν ευχάριστα. Είχαμε άλλωστε τόσα άλλα να πούμε. Με ρώτησε για τον Αλέξη, αν είμαστε μαζί. Το όχι που του απάντησα φάνηκε να του αρέσει, γιατί ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του.
Δεν κατάλαβα πόση ώρα μιλούσαμε έτσι. Ακόμη και τις βουτιές στη θάλασσα σε αναζήτηση λίγης δροσιάς μαζί τις κάναμε, για να μην απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλο ούτε και για λίγο. Όσο τον έβλεπα, τόσο περισσότερο μου άρεσε. Ένιωθα πολύ άνετα μαζί του, με συμπλήρωνε, σαν να ήταν το μισό που πάντα αναζητούσα. Ήταν λοιπόν απόλυτα φυσικό, όταν γύρω στις 6 ο Αλέξης μου είπε ότι ήθελε να πάμε κάπου να φάμε, να ζητήσω από τον Heinrich να έρθει μαζί μας. Για φαγητό είπα, αλλά πολλά περισσότερα εννοούσα. Τα οποία και ήρθαν το ίδιο κιόλας βράδυ, δεν μας περίσσευαν οι μέρες άλλωστε.
Η επόμενη μέρα, τελευταία μου στο Πήλιο, με βρήκε να μην θέλω να αποχωριστώ τον Γερμανό μου. Καθώς κατεβαίναμε στην παραλία μπροστά στο σπίτι που έμενε για ένα τελευταίο μπάνιο, του πρότεινα, αν ήθελε να ερχόταν μαζί μας στην Αθήνα για να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών του στο σπίτι μου. Το βλέμμα που μου χάρισε μόλις τέλειωσα την φράση μου ήταν σαν να έλεγε ότι αυτό ακριβώς περίμενε να του ζητήσω. Του είπα ότι τις μέρες αυτές θα έπρεπε να δουλεύω και ότι θα έμενε μόνος του για κάποιες ώρες τα πρωινά, αλλά δεν φάνηκε να τον ενοχλεί καθόλου. Δεν είχε επισκεφτεί καθόλου την Αθήνα, μόνο περαστικός για άλλους προορισμούς, οπότε θα είχε πολλά πράγματα να κάνει όσο εγώ θα περίμενα τους δείκτες του ρολογιού να ξεκολλήσουν.
Περάσαμε μαζί 11 μέρες. Επτά εργάσιμες και δύο Σαββατοκύριακα. Ούτε που θυμάμαι κάτι από το διάστημα αυτό, που να μην σχετίζεται μαζί του. Σαν να υπήρχα μόνο για τις ώρες που μοιραστήκαμε. Ήταν λες και ζωντάνευα τη στιγμή που έφευγα από το γραφείο για να τον συναντήσω, για να πέσω σε λήθαργο πάλι το πρωί που τον άφηνα κοιμισμένο στο κρεβάτι μου.
Όλες αυτές τις μέρες κανένας μας δεν αναφέρθηκε στο τί θα γίνει όταν θα έφευγε. Είχαμε βέβαια ανταλλάξει τηλέφωνα, e-mail, διεθύνσεις στο msn και το skype, κάθε τι που θα μας επέτρεπε να επικοινωνούμε και μετά. Αλλά – σαν να είχαμε κάνει μια μυστική συμφωνία κυρίων – δεν έγινε ποτέ λόγος για μελλοντικά ταξίδια που θα μας έφερναν και πάλι κοντά, έστω και για λίγες μέρες. Σαν να είχαμε αποδεχτεί ότι θα ήταν αδύνατο να κρατήσουμε μια σχέση από απόσταση. Ζούσαμε το σήμερα, χωρίς να χαραμίζουμε ούτε μια στιγμή για το αύριο.
Την τελευταία Κυριακή τον πήγα στο αεροδρόμιο. Έμεινα μαζί του μέχρι που ακούσαμε από τα μεγάφωνα να τον φωνάζουν για την αναχώρηση της πτήσης του. Τον αποχαιρέτησα με ένα φιλί πολύ κοντά στο στόμα, πεταχτό και αμήχανο, που θα έδινε την εντύπωση σε όσους μας έβλεπαν ότι απλά ξεστράτισε από το μάγουλο, όπου ήταν ο αρχικός προορισμός του. Καθώς οδηγούσα προς το σπίτι, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήμουν στεναχωρημένος. Αντίθετα με γέμιζε ένα συναίσθημα πληρότητας, γαλήνης. Όλα αυτά που η σύντομη παρουσία του στη ζωή μου είχε ξυπνήσει μέσα μου, δεν πέθαναν με την αποχώρησή του. Ο έρωτας, που έστω και για λίγο μας είχε ενώσει, δεν είχε φθαρεί, ούτε μας είχε κουράσει με την καθημερινή τριβή. Έφυγε, ζωντανός μέσα μας, απλά γιατί έπρεπε να φύγει.
Και μένει ως ανάμνηση, μια αγάπη του καλοκαιριού, που δεν έφτασε ποτέ μέχρι το χειμώνα της...

Σάββατο 8 Αυγούστου 2009

2009-08-08T14:33:00.000+03:00

Στο καράβι, ταξίδι επιστροφής από τις διακοπές (μέρος Γ', τελευταίο και καταϊδρωμένο). Από αύριο δουλειά (ή μήπως δουλεία;). Δίπλα μου κάθονται τρεις άνθρωποι, τρεις γενιές. Κυρία στα 60 φεύγα, κύριος γύρω στα 40 κάτι και μικρό παιδάκι, όχι πάνω από 10 ετών. Την προσοχή μου τράβηξε ο σαραντάρης, νόστιμος για τα γούστα μου. Κοντό γκρίζο μαλλί, μια τσαχπινιά στο μάτι.
Και αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη να οργιάσει. Να πλάσει την ιστορία τους.
Είναι συγγενείς. Ο κύριος με τον γιό και τη μάνα του.
Χωρισμένος από τη γυναίκα του, κάποια χρόνια τώρα. Την έπιασε στο κρεβάτι με άλλον. Άσπρισε σε μια νύχτα μετά. Το παιδί, μικρό τότε, το κράτησε εκείνη και αυτός έχει, κλασσικά, δικαίωμα επικοινωνίας. Μια βδομάδα τα Χριστούγεννα, μία το Πάσχα και ένα μήνα το καλοκαίρι. Και κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Δεν είναι και πολύ τυπικοί στις ημερομηνίες, πάντως. Έτσι πήρε τον μικρό στα τέλη Ιουλίου και ήρθαν για διακοπές στο νησί. Έφερε και την μάνα του μαζί. Το παιδί είναι μικρό ακόμα, δεν ξέρει πως να το βάλει σε σειρά, χρειάζεται κάποια γυναίκα να το φροντίζει. Η μάνα του. Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου. Δεν ήταν επιλογή του. Θα ερχόταν με την γκόμενα που είχε όλο τον χειμώνα, αλλά δεν περπάτησε η ιστορία. Την χάλασε το παιδί. Τουλάχιστον τώρα θα μπορεί και εκείνος να ασχοληθεί και με καμιά τουρίστρια, αν βρεθεί στο δρόμο του (που, από το ύφος του, μάλλον δεν βρέθηκε).
Οι ρυτίδες στο πρόσωπο της μάνας του και το κουρασμένο βλέμμα της φανερώνουν πόσο την βασάνισε το διαζύγιό του. Είναι άλλη γενιά, μαθημένη στο "ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω". Χρυσός σταυρός στο λαιμό, από ένα δαχτυλίδι (χρυσά ασφαλώς) στον μέσο κάθε χεριού και η βέρα της στον δεξί παράμεσο. Μαλλί αλά γκαρσόν, βαμμένο ξανθό μελί. Κάθεται δίπλα στο γιό της, με χείλη σφιγμένα, που σφίγγονται ακόμα περισσότερο μόλις περνά από δίπλα τους μια κοπέλα που φορά μόνο ένα μικροσκοπικό σορτσάκι και το σουτιέν από ένα ακόμη μικρότερο μπικίνι. Την βλέπει και θυμάται τη νύφη της, το κακό που τους έκανε. Ποτέ δεν τη συμπάθησε. Ο γιός της μπορεί με τα χρόνια να ξεπέρασε το χωρισμό του, ίσως μάλιστα να έχει πια συγχωρέσει και τη γυναίκα του, εκείνη όμως δεν θα το κάνει ποτέ. Κάθε φορά που θα την θυμάται, όποτε βλέπει τον εγγονό της, νιώθει κάπως. Θυμάται συνειρμικά την απιστία. Μέσα της λέει πάντα "σου τα 'λεγα εγώ, δεν είναι αυτή για σένα, αλλά εσύ δεν με άκουγες". Μέσα της μόνο. Μια φορά το είπε φωναχτά στον γιό της, τότε που ήταν ακόμα φρέσκα τα πράγματα και τσακωθήκανε. Έκανε 2 μήνες να της μιλήσει. Χρειάστηκε να πεθάνει ο άντρας της (και πατέρας του) για να τα ξαναβρούνε.
Ο μικρός στον κόσμο του. Με ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι στο χέρι όλη την ώρα, ούτε που σηκώθηκε από την καρέκλα, ούτε που άλλαξε κουβέντα με τους μεγάλους που τον συνοδεύουν. Μοιάζει μάλλον στην μητέρα του, δεν έχει τίποτε κοινό με τον πατέρα του, μόνο τα μάτια του. Όμορφα, μεγάλα, γαλανά. Το διαζύγιο δεν τον σημάδεψε, όπως λένε. Ήταν μικρός όταν έγιναν όλα, δεν θυμάται και πολλά από τη ζωή και με τους δύο γονείς. Απλά κάποια μέρα σταμάτησαν να μένουν όλοι μαζί. Τώρα πια τον βολεύει αυτή η κατάσταση. Διπλά δώρα σε γιορτές και γενέθλια, του κάνουν όλα τα χατίρια - παιδί χωρισμένων γονιών, σου λέει. Θα ήθελε βέβαια ένα αδερφάκι, μικρότερο, για να παίζουν μαζί και να τον βασανίζει, όπως έχει ο φίλος του ο Λευτεράκης τον μικρό Κωνσταντίνο, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα...
"Παρακαλούνται οι κύριοι οδηγοί να κατέβουν στο γκαράζ, για να αρχίσει η αποβίβαση των αυτοκινήτων" ακούστηκε η φωνή του καπετάνιου, που με έβγαλε από την ονειροπόλησή μου. Φτάσαμε απέναντι.

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009

2009-08-07T14:32:00.000+03:00

Σκέψη 1η: Ήθελα να ήξερα τί ευχαρίστηση βρίσκουν κάποιοι να κοπανάνε με μανία ένα κίτρινο χνουδωτό μπαλάκι με δύο - ή στην νέα βερσιόν, που είδα φέτος, με τρεις – ρακέτες στην παραλία. Χρακ – χρουκ, χρακ - χρουκ για ώρα. Δύο – είπαμε, μπορεί και τρεις – (wannabe) σφίχτερμεν πάνω στο κύμα, μπροστά σε ανύποπτους λουόμενους κοπανάνε με όση δύναμη διαθέτουν το μπαλάκι, το οποίο, μετά από 2-3 χτυπήματα βαριέται και στην προσπάθειά του να αποφύγει τις ρακέτες τους, καταλήγει οπουδήποτε αλλού: στην θάλασσα, στις ομπρέλες και, συνηθέστερα, στου Κουτρούλη το γάμο. Όσες φορές πέφτει κοντά σε γκόμενες που λιάζονται, αυτό γίνεται – 100% - σκόπιμα για να τους τραβήξουν την προσοχή. The pick up line of our time, όπως παλιά ήταν τα κλασσικά: «γνωριζόμαστε από κάπου;» και «έρχεσαι συχνά εδώ;». Γι’ αυτό άλλωστε γίνεται και η επίδειξη. «Κοίτα με τί ωραία που παίζω, τί κορμάρα έχω...» (που κάποιοι έχουν, αλλά ας μη το κανουμε θέμα, θα με πιάσει και το στερητικό μου, μέσα στην Πανσέληνο). Τα αυτιά μου όμως τί φταίνε; Να το πάρω εγώ το τηλέφωνό της, ρε φίλε, και να σου το δώσω, αρκεί να με αφήσεις στην ησυχία μου, να θάψεις τις ρακέτες και να ξεχάσεις που τις έβαλες... Να φύγετε, να πάτε αλλού.

Σκέψη 2η: Είναι πολύ εύκολο να καταστραφεί μια πολύ όμορφη τοποθεσία. Σκύρος, στην ανατολική πλευρά, κοντά στον Μώλο. Ακριβώς πάνω στο κύμα, στο πουθενά, υπάρχει ένας ανεμόμυλος του 1847. Αναστηλωμένος, έχει πια μετατραπεί σε εστιατόριο-καφέ. Θέα μοναδική, το ηλιοβασίλεμα στο βάθος, δίπλα στη θάλασσα, όλα ονειρικά. Μετά από μια ολόκληρη μέρα στην θάλασσα, πας να ρημαδοφάς, να απολαύσεις και το ηλιοβασίλεμα, όλα τα καλά. Και παραγγέλνεις. Τώρα, ο κανονικός κόσμος έχει στο μυαλό του κάποια συγκεκριμένη σειρά που σερβίρονται τα εδέσματα: Πρώτα νερό, που κοράκιασες όλη μέρα, μετά το ψωμί (να φας να στηλωθείς από το μπάνιο και τον ήλιο που σε έδερνε αλύπητα στην παραλία ακόμη και κάτω από την ομπρέλα), μετά τα ποτά που περιμένεις (μπύρα, ούζο και κρασί λευκό παγωμένο), οι σαλάτες (χωριάτικη και κολοκυθάκια βραστά), τα λοιπά ορεκτικά (ξυνοτύρι Σκύρου, πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές, ένα χταποδάκι ψητό, κολοκυθοκεφτέδες) και τέλος το κυρίως γεύμα (μπαρμπούνια για 3, δύο ψαρονέφρια με πατάτες, ένα ακόμα χταποδάκι ψητό και ένα καλαμάρι ψητό). Έτσι τουλάχιστον περιμένεις να σου έρθουν.
Νομίζεις. Γιατί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν μια δική τους αντίληψη για την σειρά που θα φέρουν το φαγητό σου. Νερό, ψωμί (ψημένο μεν, αλλά χθεσινό), τα ποτά (το κρασί ζεστό βέβαια), τα μπαρμπούνια (έτσι να έχουμε να βουτάμε στο κρασί μας), μετά ήρθε η χωριάτικη, το ξυνοτύρι, οι κολοκυθοκεφτέδες, τα ψαρονέφρια, τα χταπόδια (όλα μαζί) και το καλαμάρι. Πεινασμένοι όπως ήμασταν πέσαμε με τα μούτρα στο φαγητό, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε, αφού είχαμε αποφάει, ότι δεν μας είχε φέρει τα κολοκυθάκια και τις πιπεριές. Όταν τα ζητήσαμε από την (ελληνοκαναδή) γκαρσόνα (άσχετο: τί είναι αυτό το καινούριο που σε όποιο νησί και να πας πρέπει να έχεις τουλάχιστον δίπλωμα από τον Στρατηγάκη για να παραγγείλεις; Βλέπεις τις σερβιτόρες και νομίζεις ότι το πλοίο της γραμμής πιάνει και Ουκρανία-Λιθουανία και άλλα εξωτικά μέρη και ότι κατέβηκες σε λάθος λιμάνι. Έλεος πια...) έκπληκτη μας απάντησε σε ελληνικά Καλομοίρας «είχατε πει και αυτά; Τα θέλετε;» Ναι βρε πουλάκι μου, για να τα ζητάμε πάει να πει πως δεν χορτάσαμε. Βάλε και ένα χταποδακι ακόμα. Και λίγο ψωμί ακόμα. Οι πιπεριές, το ψωμί (φρέσκο, τέλειωσε το μπαγιάτικο φαίνεται) και το χταπόδι ήρθαν, τα κολοκυθάκια περιμένουμε να φυτρώσουν πρώτα, να τα μαζέψουν και να τα βράσουν. Υποσχέθηκαν ότι θα μας ειδοποιήσουν του χρόνου να περάσουμε να τα πάρουμε πακέτο (delivery το μαγαζί δεν κάνει, ρώτησα). Και όλο αυτό στην προνομιακή τιμή των 160 ευρώ συνολικά...
Για να μην είμαι άδικος, το ξυνοτύρι ήταν καλό, οι κολοκυθοκεφτέδες το ίδιο, τα μπαρμπούνια φρέσκα, τη χωριάτικη θέλει μεγάλο κόπο για να την καταστρέψεις, το χταπόδι αξιοπρεπές. Άρα φάγαμε καλά, σε γενικές γραμμές. Αλλά με την σειρά και ό,τι ήθελε το κατάστημα και όχι ο πελάτης. Προφανώς ως τουρίστες πήγαμε στο πλέον τουριστικό μέρος του νησιού, αυτό που πουλάει θέα και τίποτε άλλο. Απόδειξη; Όπως φεύγαμε εμφανίστηκε πούλμαν με Αγγλίδες μεσόκοπες κυρίες που άρχισαν να φωτογραφίζονται με θέα τον μύλο, το φεγγάρι, τη θάλασσα.

Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

2009-08-04T14:30:00.000+03:00

2 μέρες πριν την περίφημη πανσέληνο του Αυγούστου και βρίσκομαι στην Σκύρο. Διακοπές σε νησί μετά από πάρα πολλά χρόνια (η χρονιά στην Ζάκυνθο δεν μετράει). Δεν θέλω να μετρήσω πόσα, θα μελαγχολήσω.
Έχω περάσει όλη τη μέρα στην παραλία. Την διαδρομή ξαπλώστρα – θάλασσα – ξαπλώστρα θα πρέπει να την έκανα καμιά δεκαριά φορές και ακολούθησε φαγητό (μετά ούζου) σε ταβερνάκι με θέα τη θάλασσα (και λουόμενο τεκνό, μόνο του).
Και ύστερα ήρθαν, όχι οι μέλισσες, αλλά οι μαργαρίτες. Δύο σε ποτήρι και μια δίπλα μου για παρέα. Για καφέ και σερφάρισμα στο internet που, ελεύθερα, προσέφερε το μαγαζί, ξεκινήσαμε αλλά στην πορεία ξεστρατίσαμε. Το καλούσε και η ώρα άλλωστε, στη δύση του ηλίου – που δεν βλέπαμε, είπα στην Γεωργία να μεταφέρει στην πλευρά μας το ηλιοβασίλεμα, αλλά δεν μου την έκανε τη χάρη.
Ήρθαν να μας μαζέψουν, λίγο βιαστικά είναι η αλήθεια, αλλά μας περίμεναν οι υπόλοιποι να κατεβούμε στη χώρα για ποτό. Στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν ότι αυτό που θα προτιμούσα να κάνω είναι να κατέβω στην παραλία και να κάνω ένα νυχτερινό μπάνιο, στο φως του σχεδόν ολόγιομου φεγγαριού. Την ώρα που οι άλλοι έμπαιναν στα αυτοκίνητα να φύγουν, εγώ με την πετσέτα στο χέρι, βρεγμένη ακόμα από το πρωινό μπάνιο, ξεκίνησα για την παραλία δίπλα στην βίλα Μανταλένα.
Απέφυγα με τρόπο το beach bar που περίμενε στην γωνία του δρόμου, αν και οι άδειες ξαπλώστρες του με έβαλαν προς στιγμήν σε πειρασμό. Τα δυνατά φώτα και οι ήχοι από την τηλεόραση που ενημέρωνε για το ματς με βοήθησαν να αντισταθώ. Προχώρησα δίπλα στο κύμα, προς το σκοτάδι που το φώτιζε μόνο το φεγγάρι. Για χάρη του δεν είχα κατέβει στην παραλία;
Διάλεξα ένα σημείο στη μέση του πουθενά, όπου ο τεχνητός φωτισμός ήταν μόνο μια μακρυνή, αδύναμη παρουσία. Άπλωσα την πετσέτα μου και γδύθηκα. Εντελώς. Δεν είμαι οπαδός του γυμνισμού, τουλάχιστον για μένα. Το καλοκαίρι που πέρασα στην Γερμανία και την Σουηδία, παρακινημένος από τους γύρω μου, ενέδωσα στις χάρες του και οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσε. Αλλά έκτοτε δεν επαναλήφθηκε το πείραμα, ίσως για να τονίζει τη μοναδικότητα της εμπειρίας εκείνης.
Τώρα όμως, κρυμένος στο σκοτάδι και την ερημιά το τόλμησα.
Το νερό δροσερό όσο έπρεπε. Το ανοιχτό Αιγαίο μπροστά μου, χωρίς κανένα φως να το οριοθετεί, φάνταζε μαγευτικό. Αέρας ούτε για δείγμα. Η θάλασσα σχεδόν λάδι, τεντωμένο σεντόνι, μικρά, απαλά κύματα, που είχαν κάτι το απειλητικό και ταυτόχρονα θελκτικό, έγλυφαν την ακτή.
Δεν μπήκα πολύ μέσα. Πάντα με φόβιζε το βραδυνό μπάνιο στη θάλασσα. Από τότε που ήμουν στην εφηβεία και κατεβαίναμε τα καλοκαίρια στην παραλία στο χωριό να ψήσουμε (κλεμμένα) καλαμπόκια και να κολυμπήσουμε με το φεγγάρι. Όλοι, ακόμη και οι μεγαλύτεροι, μέναμε στα ρηχά, μέχρι εκεί που πατάγαμε.
Τώρα, που ήμουν μόνος, ένιωθα ότι το λίκνισμα της θάλασσας θα με παρασύρει προς τα μέσα και θα με ξεβράσει απέναντι. Τί υπάρχει απένταντι; Όπως έχω δει στο χάρτη, αν δεν μεσολαβεί κάποια βραχονησίδα, η Τουρκία. Ευχαριστώ δεν θα πάρω, μόλις γύρισα...
Βγαίνω από τη θάλασσα και ξαπλώνω στην πετσέτα μου. Στα δεξιά μου το φεγγάρι στον ουρανό σβήνει όλες τις σκιές της μέρας και δημιουργεί τις δικές του. Ακριβώς από πάνω μου όμως τα αστέρια, μικρές φωτεινές κουκίδες σε σκούρο μπλε φόντο. Άλλα πιο φωτεινά, άλλα αχνά, θυμίζουν αστραφτερά στολίδια. Κοιτάζω επίμονα ένα, μετά το επόμενο, περιμένωντας – σχεδόν παρακαλώντας – να δω κάποιο να αρχίσει να κυλάει διαγράφοντας ένα τόξο, ώστε να κάνω μια ευχή. Δεν την έχω σκεφτεί, θα πω το πρώτο πράγμα που θα περάσει από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. Ξέρω, βλακεία θα είναι, αλλά δεν θέλω να σπαταλήσω χρόνο να σκεφτώ κάτι. Ούτως ή άλλως δεν μου κάνει κανένα, ούτε το πιο μικρό, την χάρη να πέσει...
Μένω έτσι, ξαπλωμένος, λουσμένος στο φως του φεγγαριού, για λίγη ώρα. Το μυαλό μου αρνείται ακόμη και να σκεφτεί κάτι συγκεκριμένο. Εκείνον, το μέλλον, το παρελθόν, τη δουλειά που με περιμένει από το Σάββατο. Τίποτε, κενό. Δεν το αφήνει η στιγμή, έστω και αν είμαι μόνος. Ή μάλλον, ακριβώς επειδή είμαι μόνος...
Άλλο ένα φεγγάρι που πάει χαμένο, μόνο για τα μάτια μου...

Σάββατο 1 Αυγούστου 2009

2009-08-01T14:29:00.000+03:00

Γυρίζοντας από την Σμύρνη, στο νου μου έρχονται όλα αυτά που είδα, εικόνες που μπορεί να είναι χαρακτηριστικές της ζωής στην Ανατολή, μπορεί και όχι, εμένα όμως – στο πρώτο αυτό ταξίδι μου στην γείτονα χώρα – μου φαίνονται μοναδικές.
Κάθε στιγμή της μέρας σε διάφορα σημεία της πόλης κάποιος καταβρέχει το δρόμο. Άλλος με λάστιχο, άλλος αδειάζει ένα μπουκάλι νερό, ένα ποτιστήρι, έναν κουβά, ένα ποτήρι, ό,τι έχει πρόχειρο ο καθένας. Προφανώς γίνεται για να μην σηκώνεται σκόνη, όπως συμβαίνει σε όλα τα χωριά στην χώρα μας, αλλά να το βλέπεις στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, την δεύτερη σε έκταση, φαντάζει μάλλον παράξενο και δίνει την εντύπωση επαρχίας…
Σε όλη την παραλιακή, την Atatürk Bulvari, εκεί όπου απέναντι από τις καφετέρειες και τα εστιατόρια γίνεται το νυφοπάζαρο κάθε βράδυ, υπάρχουν άπειρα σκυλιά. Μικρά, μεγάλα, ταλαιπωρημένα ή όχι, ξαπλώνουν κάθε ώρα στο πεζοδρόμιο, κατά προτίμηση στην σκιά και κοιμούνται αμέριμνα, χωρίς να ασχολούνται με τους πεζούς ή τα αυτοκίνητα που περνούν δίπλα τους. Δεν κάνουν καν τον κόπο να σηκώσουν το κεφάλι τους, αν κάποιος περάσει ξυστά. Αντίστοιχα, στο παζάρι βλέπεις μόνο γάτες, που στριμώχνονται ανάμεσα στον κόσμο και τους πάγκους για να ξεκλέψουν λίγη τροφή που θα τους επιτρέψει να βγάλουν τη μέρα. Είναι σαν να έχουν μοιράσει την πόλη και κανένα από τα δύο αυτά είδη του ζωϊκού βασιλείου δεν τολμά να μπει στα εδάφη του άλλου.
Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην παραλιακή λεωφόρο, με την πέτρα στο οδόστρωμα που δυσκολεύει την κίνησή τους και τα υποχρεώνει να μην αναπτύσσουν ταχύτητα, επιτρέπεται μόνο τις πρωινές ώρες. Από το απόγευμα και μετά μόνο πεζοί και τα απαραίτητα αμαξάκια με τα άλογα επιτρέπονται. Στη διάρκεια της ημέρας το παρκάρισμα εδώ είναι σαν τους τυχερούς αριθμούς του Λόττο. Περιζήτητοι και δυσεύρετοι. Έτσι πολλοί διπλοπαρκάρουν, στενεύοντας ακόμα περισσότερο τον διπλής κυκλοφορίας δρόμο. Η τοπική τροχαία όμως, αντίθετα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, δεν κοιμάται. Μονίμως κυκλοφορούν πάνω κάτω 2-3 γερανοί, που μόλις εντοπίσουν διπλοπαρκαρισμένο όχημα καλούν από το μεγάφωνο τον οδηγό του να το μετακινήσει και αν δεν το κάνει αμέσως – αλλά εντελώς αμέσως όμως – το παίρνουν. Αφού πρώτα το φωτογραφίσουν για να έχουν πειστήρια της παρανομίας. Ο ήχος της σειρήνας και μια μεταλλική φωνή που – μάλλον – αναγγέλει τον αριθμό κυκλοφορίας του παράνομου οχήματος είναι η απαραίτητη μουσική υπόκρουση για όποιον κάτσει για καφέ εδώ.
Εκεί που εμείς περιοριζόμαστε σε ένα κουλούρι ως σνακ για τον δρόμο, άντε και μια τυρόπιτα σε πιο δύσκολες στιγμές, οι ντόπιοι έχουν λίγη περισσότερη ποικιλία. Θα τα βρεις αυτά και στην Σμύρνη, αλλά επιπλέον σχεδόν σε κάθε γωνία της πόλης υπάρχει και ένας πλανόδιος που πουλάει μύδια. Και ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης επιβάλλει να υπάρχει και κάποιος που τα αγοράζει και τα τρώει στο πόδι. Το όστρακο στο χέρι, ένα κομματάκι λεμόνι στο άλλο και τα χάπια για την τροφική δηλητηρίαση (προφανώς) στην τσέπη... Το βράδυ, εκτός από τα dürüm, ό,τι κοντινότερο έχουν σε σουβλάκι, στο πιο απλό του (αραβική πίτα, κρέας, ψιλοκομμένη ντομάτα και μαϊντανός), και τα απαραίτητα hot dogs, βρίσκει κανείς καροτσάκια που πουλάνε κοκορέτσι. Αμφιβόλου καθαριότητας, τολμώ να εικάσω [δεν το δοκίμασα, μόνο αυτό που έφτιαχνε ο πατέρας μου εμπιστευόμουν]. Και όμως το τρώνε. Πάνω σε ψωμί ή πίτα, η τοπική εκδοχή του «βρώμικου» που προσφέρουν στους ξενύχτηδες οι καντίνες στην Αθήνα [τώρα που το σκέφτομαι όμως, το βρώμικο το τρως όταν έχεις πιει και το στομάχι δεν καταλαβαίνει και πολύ τί πέφτει μέσα του, απλά θέλει κάτι στέρεο να στεγνώσει το πολύ αλκοόλ. Εδώ για ποιό αλκοόλ μιλάμε; Είναι ελάχιστα τα μαγαζιά που σερβίρουν κάτι άλλο από μπύρα – κυρίως efes pilsen – ενώ και το κρασί είναι πανάκριβο για τις οικονομικές δυνάμεις του μέσου τούρκου. Άρα προς τί το βρώμικο; Από συνήθεια;].
Και από ποτό; Τσάι. Δηλαδή κάτι σαν τσάι. Ένα κόκκινο ρόφημα, αρωματικό, που φτιάχνεται από διάφορα βότανα. Και σερβίρεται ζεστό, σε χαμηλά γυάλινα ποτηράκια με ένα πιατάκι από κάτω. Παντού γύρω σου, κάθε ώρα της ημέρας και κάθε εποχή, θα βλέπεις ανθρώπους με έναν δίσκο με τέτοια ποτήρια, γεμάτα ή άδεια. Και όλοι το πίνουν. Μικροί, μεγάλοι, στο δρόμο, στα καφέ. Παντού. Όπου και να καθήσεις το πρώτο που θα σε ρωτήσουν είναι “Çay?” θεωρώντας αυτονόητο ότι θα το προτιμήσεις από οτιδήποτε άλλο.
Το παζάρι, το kemeralti όπως λέγεται, είναι κάτι το μοναδικό. Στενά σοκάκια δαιδαλώδη, χρειάζεσαι τον μίτο της Αριάδνης για να βγεις. Χάνεσαι. Η σοφή συμβουλή που μου έδωσαν όταν πήγα για πρώτη φορά ήταν «αν βρεις κάτι πάρτο αμέσως γιατί δεν θα ξαναβρεις το μαγαζί που το είδες». Οι δρόμοι δεν έχουν συγκεκριμένη αρίθμηση – όχι μόνο εδώ, παντού συμβαίνει αυτό – και δεν υπάρχει κάποια λογική στην αρχιτεκτονική ή την διαρρύθμιση των προϊόντων: υφάσματα, ρούχα, πετσέτες, τρόφιμα, είδη σπιτιού, παπούτσια, μπακίρια, χαρτικά, κατοικίδια, κρέατα, γυαλικά, φυτά, κοσμήματα, μπαχαρικά, σιδερικά, φαγάδικα, καφέ, κουμπιά και χάντρες, νυφικά, φρούτα, αναμνηστικά, ψάρια και άπειρα άλλα είδη το ένα δίπλα στο άλλο. Οι τιμές για τα δικά μας δεδομένα πολύ καλές και το παζάρεμα θεωρείται απαραίτητο. Ακόμη και με την νοηματική, την οποία καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα από την Αγγλική, ενίοτε δε και από την σπαστή Τουρκική που μπορεί να μιλάει κάποιος. Οφείλω να ομολογήσω ότι εδώ μέσα κατέβαινα κάθε πρωί, για βόλτα. Προσπαθούσα κάθε φορά να παίρνω και διαφορετικό δρόμο, αν και αυτό δεν είχε σημασία. Χανόμουν αμέσως και όλα μου φαίνονταν καινούρια. Άσε που αμέσως άρχιζε η αγωνία για να βγω και έτσι δεν με απασχολούσε πλέον η διαδρομή που θα ακολουθούσα. Ό,τι ψώνισα το βρήκα κατά τύχη, ακριβώς τη στιγμή που είχα απεπλιστεί ότι δεν θα το έβρισκα. Αλλά αυτή δεν είναι η χαρά του «βγαίνω για ψώνια» και του «είμαι σε διακοπές»;
Η αισθητική στο ντύσιμο των ντόπιων είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Ακόμη και η φωτογραφική μου μηχανή αρνήθηκε να το καταγράψει. Ρούχα βγαλμένα από κάποια άλλη εποχή, τη δεκαετία του ’50 ίσως. Ακόμη και οι Αλβανοί, όταν είχαν πρωτοέρθει στην Ελλάδα, ήταν λίγο πιο κομψοί. Χρώματα σε όλους τους συνδυασμούς, κυρίως σε αυτούς που δεν ταιριάζουν, ρίγες (οριζόντιες) κάθε πάχους. Είδα μέρα μεσημέρι, στον δρόμο τύπο – κλασσικό ανατολίτη – νέο σχετικά, λίγο μικρότερο από μένα, που φορούσε: παντελόνι υφασμάτινο από κουστούμι γκρί ανοιχτό, γυαλιστερό (τα πολύ επίσημα, αυτά που συνήθως βλέπουμε σε πίστες) με μαύρο σκαρπίνι, καλογυαλισμένο και από πάνω ένα πουκάμισο μεσάτο, έξω από το παντελόνι – σαν πουκαμίσα – χρώματος μωβ σκούρο, αυτό της Μεγάλης Παρασκευής. Στεκόταν και στον ήλιο μάλιστα και όλο αυτό το υπεθέαμα άστραφτε και εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το υπερθέαμα. Και βρώμα. Πολύ βρώμα. Συνοδευόμενη από την απαραίτητη μυρωδιά. Απαίσια μυρωδιά, που σου φέρνει λιποθυμία. Ο αντιπρόσωπος της Rexona στην Σμύρνη (υποψιάζομαι και σε όλη την Τουρκία) δεν πρέπει να κάνει και καλή δουλεία, το ίδιο και ο εισαγωγέας του LUX. Οι άνθρωποι εδώ κάνουν μπάνιο με νερό και σαπούνι μια φορά στις 10 μέρες και βάλε. Ακόμη και στο ξενοδοχείο που έμενα, το προσωπικό έδειχνε άψογο, με καλοσιδερωμένα παντελόνια και κατάλευκα κολλαριστά πουκάμισα. Τους έβλεπες από απόσταση και σου έβγαζαν μια αίσθηση καθαριότητας – «το λευκό που ξεχωρίζει». Μόλις όμως έρχονταν δίπλα σου, σού ερχόταν να κλείσεις τη μύτη και να μείνεις έτσι μέχρι να σκάσεις, μήπως και γλυτώσεις. Κάτι που μου φαίνεται παράξενο, με δοδομένη την ύπαρξη των χαμάμ που εξυπηρετούν αυτόν ακρβώς το σκοπό. Την καθαριότητα.
Εκείνο που οφείλω να ομολογήσω ότι με εντυπωσίασε είναι το χαμόγελο με το οποίο σε υποδέχονται και η περιποίηση που προσφέρουν. Νιώθεις πραγματικά ότι χαίρονται που μπαίνεις στο μαγαζί, στο εστιατόριό τους. Ότι είσαι άρχοντας. Μοναδικός. Αμέσως θα έρθουν να πάρουν παραγγελία, θα αλλάξουν το σταχτοδοχείο (είπαμε δεν χρησιμοποιούμε την λέξη «τασάκι» στην Τουρκία) μόλις σβήσει ένα τσιγάρο, θα ενδιαφερθούν αν σου άρεσε το φαγητό, αν θέλεις κάτι άλλο. Βέβαια με λίγη περισσότερη σκέψη μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει – και ίσως γίνομαι κακός τώρα – ότι όλο αυτό έχει κάτι ψεύτικο μέσα του, ότι η συμπεριφορά τους είναι αυτή, επειδή ξέρουν ότι είναι αναλώσιμοι. Ότι στην Τουρκία των 80 σχεδόν εκατομμυρίων κατοίκων είναι πολύ εύκολο για τους εργοδότες να βρουν άλλους να διεκδικήσουν τον μέσο μηνιαίο μισθό των 250 (το γράφω και ολογράφως: διακόσια πενήντα) ευρώ. Άρα δεν έχουν επιλογή, πρέπει να χαμογελάσουν, πρέπει να σε εξυπηρετήσουν ώστε να μην φύγεις με παράπονο, να μην διαμαρτυρηθείς.
Έμεινα δέκα μέρες συνολικά στην Σμύρνη. Δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα, είμαι καλόβολος άνθρωπος – παρά τα όσα διαδίδουν διάφοροι κακοήθεις για μένα. Δεν θα ξαναερχόμουν – από μόνος μου – στην πόλη αυτή. Ούτα θα έμενα εδώ για τόσες μέρες. Δεν μετάνιωσα όμως ούτε στιγμή για τις εμπειρίες και τις εικόνες που πήρα μαζί μου φεύγοντας.
(πολυλογία με έπιασε σήμερα, το ξέρω. Αλλά είχα θέμα…)

Παρασκευή 31 Ιουλίου, σούρουπο

2009-07-31T14:28:00.000+03:00

Στάση transit στην Αθήνα, για ανασύνταξη πριν την τελευταία εξόρμηση για το φετινό καλοκαίρι. Έφτασα χθες βράδυ, αύριο πρωί-πρωί με την αυγούλα, για να προλάβουμε και τους βάρβαρους που θα εκδράμουν στην Εθνική, θα ξαναφύγω. Στην ημεδαπή τη φορά αυτή, οδικώς - κατά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής.
Φέτος, σε αντίδραση προς την οικονομική κρίση και τις απίστευτες εκκρεμότητες που έχω στη δουλειά, έκανα τις περισσότερες διακοπές τα τελευταία 15 χρόνια. Μαζί με τις επόμενες επτά θα έχω συμπληρώσει 26 μέρες συνολικά εκτός σπιτιού. Σε ταξίδι. Με μια βαλίτσα στο χέρι. Και με διαφορετικούς προορισμούς, όλοι πρωτόγνωροι για μένα. Η σύνθεση της παρέας κάθε φορά διαφορετική, για ποικιλία. Κάποιες στιγμές - τις περισσότερες - επιτυχημένη. Άλλοτε άνθρωποι που ξέρω, άλλοτε άνθρωποι που γνωρίζω πρώτη φορά, με κάποιους είχα ξαναταξιδέψει, με άλλους όχι. Θες επειδή όλα είναι ακόμα φρέσκα στη μνήμη μου, θες επειδή στο θέμα αυτό δεν έχω και πολλές αναμνήσεις, συγκρατώ διάφορες εικόνες από το φετινό καλοκαίρι, που ελπίζω να εμπλουτιστούν την επόμενη εβδομάδα. Δύο διαφορετικά ηλιοβασιλέματα με θέα τη θάλασσα, παραλίες, διαδρομές, γεύσεις, εικόνες, ήχους. Η φωτογραφική μηχανή δεν δούλεψε πολύ τη φορά αυτή (να σκεφτείς στο πρώτο μέρος την είχα ξεχάσει στην Αθήνα!). Δεν την χρειάζομαι. Θα φτάξω το δικό μου άλμπουμ, στο μυαλό μου, που ξέρω ότι με το πέρασμα του χρόνου θα θαμπώνει. Θα χάνεται η λεπτομέρεια. Αλλά θα μένει η συνολική εικόνα, η αίσθηση.
Πάντα με έπιανε μια μελαγχολία σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, όταν μεσολαβούσε μια μέρα στην Αθήνα, ανάμεσα σε δύο ταξίδια μου. Δεν έχουν τελειώσει οι διακοπές και το ξέρω, αλλά δεν νιώθω ότι είμαι χαλαρός όταν κινούμαι στο σπίτι, στο δρόμο μου, όταν πρέπει να βγω να κάνω τις δουλειές που δεν μπορούν να περιμένουν: τράπεζες, κηπουρική σε όλους τους συγγενείς και φίλους που λείπουν και με χαρά πληροφορήθηκαν την μία και μοναδική εμφάνισή μου στην Αθήνα, ανανέωση των προμηθειών των διακοπών (αντηλιακά, καλλυντικά κλπ), πλύσιμο και σιδέρωμα. Και φυσικά το απαραίτητο φτιάξιμο της βαλίτσας. Η αγωνία αν θα χωρέσουν όλα (χώρεσαν, άλλωστε με το αυτοκίνητο θα πάω), αν θα φορεθούν όλα (μάλλον όχι, εκ πείρας μιλάω). Και η αναμονή. Άντε να ξημερώσει να φύγω. Τα μάτια μου βαραίνουν, η κούραση του προηγούμενου ταξιδιού δεν έχει προλάβει ακόμα να περάσει. Δεν έχω όρεξη ούτε για να βγω (πρωινό εγερτήριο γαρ), ούτε για σινεμά - δεν παίζει και κάτι ενδιαφέρον άλλωστε - ούτε καν για dvd...
Καλύτερα. Ύπνος και ξεκούραση.

Και δεν θέλω καν να σκέφτομαι την επόμενη Παρασκευή, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, όταν θα πρέπει να στρωθώ υπερεντατικά, να βρω τον ρυθμό μου και να ξαναγίνω συνεπής. Θα δείξει...

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009

2009-07-31T14:27:00.000+03:00

Είμαι στο λεωφορείο, στο πρώτο μέρος του ταξιδιού της επιστροφής από τις διακοπές (μέρος Β'). Γαλαρία, κολλημένος στο παράθυρο που κάποιες στιγμές το δέρνει ο ήλιος του μεσημεριού. Οι καυτές ακτίνες του όμως χάνουν τη δύναμή τους μέσα από το φίλτρο του κλιματισμού, που, στην μέγιστη ισχύ του, οριακά καταφέρνει να δροσίσει τους 50 και κάτι επιβάτες. Μένει μόνο το εκτυφλωτικό του φως που δεν το σταματούν το καπέλο και τα σκούρα γυαλιά.
Βάζω τα ακουτικά για να διώξω μακρυά τους ήχους της διαδρομής και να χαθώ στις σκέψεις μου.
Ακουμπάω το πρόσωπό μου στο παράθυρο.
Θα ήθελα να ήσουν εδώ δίπλα μου, εσύ ανώνυμε σύντροφε, που τόσο καιρό σε περιμένω. Είναι αλήθεια βέβαια ότι δεν ψάχνω και με τόσο μεγάλο ενθουσιασμό και γι΄ αυτό με κατηγορούν οι φίλοι όταν με ακούν να διαμαρτύρομαι, επειδή δεν έχεις βρεθεί ακόμα στο δρόμο μου.
Θα ήθελα να γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου και να κλείσω τα μάτια. Ή έστω να ακουμπάνε τα πόδια μας, σαν ξεχασμένα από την βαρεμάρα, την αναμονή του ταξιδιού. Έτσι θα νομίζουν όσοι μας βλέπουν. Γιατί εγώ, ελαφρά, θα σε πιέζω, θα σου θυμίζω διαρκώς την παρουσία μου στο πλευρό σου, θα επιβεβαιώνω συνεχώς ότι υπάρχεις.
Δεν έχεις πρόσωπο, όταν κλείνω τα μάτια προσπαθώντας να σε φανταστώ. Κατά καιρούς σου έδωσα το πρόσωπο όλων αυτών που μου άρεσαν, που έκαναν την καρδιά μου να χτυπήσει λίγο πιο γρήγορα. Έστω και αν δεν τόλμησα ποτέ να τους το πω. Το κράτησα για μένα και για τους φίλους που άκουγαν το παράπονό μου. Ξέρω όμως ότι δεν ήσουν ένας από αυτούς. Ακόμη έρχεσαι (με αραμπά;). Θα περιμένω. Αν και μάλλον πρέπει να βγω να σε αναζητήσω. Και ελπίζω να διορθώσω τα λάθη που τις προηγούμενες φορές έκανα, να φερθώ διαφορετικά, ή μάλλον να μην φερθώ όπως συνήθως..

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2009

2009-07-30T14:26:00.000+03:00

Όποιος έρθει στην Σμύρνη περιμένωντας να βρει την πόλη που περιγράφουν τα παλιά βιβλία, αυτά με τα οποία μεγαλώσαμε, ή οι λιγοστές φωτογραφίες που υπάρχουν από την προ του 1922 εποχή, μάλλον θα απογοητευτεί. Τίποτε δεν θυμίζει εκείνη τη Σμύρνη. Στο Αλσαντσάκ, την ευρωπαϊκή συνοικία, όπου ευημερούσε άλλοτε το ελληνικό στοιχείο, πολύ λίγα μένουν από τότε. Σε ολόκληρη την παραλιακή οδό, που φέρει το όνομα - τίνος άλλου - του Ατατούρκ, μόνο 3-4 διώροφα σπίτια από τα παλιά, από εκείνα με τα καφασωτά παράθυρα στέκουν ακόμα όρθια. Τα υπόλοιπα είναι 6όροφες οικοδομές της δεκετίας του '50 ή του '60, που υψώθηκαν για να στεγάσουν τον πληθυσμό μας πόλης που διαρκώς εξαπλωνόταν. Δυό δρόμους μέσα από την παραλία, βρίσκει κανείς σπίτια από τα παλιά, εγκαταλελειμμένα τα περισότερα, αν και με ενοίκους, που δίνουν μια αμυδρά εικόνα από αυτό που ήταν κάποτε η Σμύρνη.
Η γειτονιά αυτή είναι η μόνη που έχει λίγο, αν και θαμπό πια, χρώμα. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο του κόλπου της Σμύρνης και δεξιά και αριστερά όπως κοιτάμε τη θάλασσα, υπάρχουν το κιουτσουκγιαλί, το γκιουζελγιαλί και ο καρσιγιακάς (το Κορδελλιό). Τεράστια κτίρια σκαρφαλωμένα σε λόφους, δείχνουν ομοιόμορφα από μακρυά θυμίζουν εργατικές κατοικίες. Η ασχήμια τους κρύβεται όμως τη νύχτα πίσω από τα φώτα τους με τα οποία αναδεικνύεται το μέγεθος της πόλης.
Όλες αυτές τις μέρες στην Σμύρνη έχω δει κάποιους Έλληνες να κυκλοφορούν στην πόλη, οικογένειες με μωρά, νέοι άνθρωποι που βγαίνουν και διασκεδάζουν όπως μπορούν. Κυρίως Κυριακή, πάντα απογεύματα, τις υπόλοιπες μέρες και ώρες της μέρας είναι εξαφανισμένοι. Προφανώς δουλεύουν, κάποιοι στο ελληνικό προξενείο σίγουρα, ενδεχομένως υπάρχουν και κάποιες ελληνικές εταρίες εδώ. Πόσοι είναι αυτοί οι Έλληνες δεν έχω καταφέρει να μάθω. Κάπου άκουσα ότι σε όλη την Τουρκία το ελληνικό στοιχείο έχει συρρικωνθεί πια γύρω στα 2500 άτομα, άρα στην Σμύρνη των 3,5 εκατομμυρίων δεν πρέπει να ξεπερνούν τους 300 (σαν τους σπαρτιάτες του Λεωνίδα).
Ένας από αυτούς τους Έλληνες, ο Νεκτάριος από την Χίο, έχει – με 2 τούρκους συνεταίρους – το sakiz adasi. Το Νησί της Μαστίχας. Έτσι γράφει η ταμπέλα έξω από το καφέ που σερβίρει τον μοναδικό αξιοπρεπή φραπέ της πόλης και άλλους παγωμένους καφέδες, τους οποίους οι Τούρκοι απολαμβάνουν ως εξωτικό κοκτέηλ όλες τις ώρες της μέρας, ακόμη και στις 10 το βράδυ (πώς κοιμούνται μετά ήθελα να ’ξερα!!!).
Το διπλανό καφέ, στην προσπάθειά του να προσφέρει κάτι ανταγωνιστικό σερβίρει μια υπεραπαραγωγή καφέ, με μισό κιλό σαντιγύ, σιρόπι καραμέλα και λοιπά ενυπωσιακά (μόνο λαμπιόνα λείπουν) και το ονομάζει ice coffee… Δεν το’χει!
Η μουσική στο sakiz, φυσικά, ελληνική. Από το πρωί μέχρι αργά, στις 2 που κλείνει. Έντεχνο, σχεδόν δώδεχνο (που λέει και ο ΑΡΚΑΣ), αν και ακούστηκε και λίγη Πέγκυ Ζήνα, έτσι για αλλαγή. Βέβαια για να πω την αλήθεια, χρειάζονται ένα update, καθώς έχουν μείνει στην μουσική που ακουγόταν πριν 2 περίπου χρόνια στην Ελλάδα, αλλά δεν πειράζει. Αν στο μεταξύ βγήκε κάτι άξιο λόγου, με τον καιρό θα βρει το δρόμο του στα ηχεία του Sakiz… ίσως αυτή θα έπρεπε να είναι η συνεισφορά των Ελλήνων που επισκέπτονται την πόλη: να φέρνουν cd με αυτά που ακούγονται σήμερα στην πατρίδα, ώστε να είναι ενήμεροι εκεί στην Ανατολή.

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

2009-07-29T14:25:00.000+03:00

Εναλλακτικός τίτλος: Όσα λεν' οι άντρες μεταξύ τους...

Tρίτη βράδυ χθες και είχε ποδόσφαιρο (νωρίς αρχίσαμε φέτος). Champions’ League, λέει. Έπαιζε και ο Παναθηναϊκός. Δεν το ’χω. Αλλά δεσμεύτηκα – λέει – να παρακολουθήσω τον αγώνα με έναν φανατικό φίλαθλο, εδώ στα ξένα στο μοναδικό ελληνικό μαγαζί της πόλης που έχει και ελληνική τηλεόραση. Εγώ δεν κατάλαβα ότι δεσμεύτηκα, απλά είπα ότι θα πάω για παρέα, αλλά η αλήθεια είναι ότι έψαχνα αφορμή για να το γλυτώσω. Ζήτησα από κάποιον φίλο να πάμε μαζί για λίγο και να βρούμε αφορμή να φύγουμε, τίποτε. Του πρότεινα να έρθει στο ημίχρονο να με σώσει, τίποτε, ανένδοτος. Με εγκατέλειψε στην τύχη μου. Ο σώζων εαυτόν, σωθείτω...
Ο φίλαθλος, επειδή προφανώς διαισθάνθηκε ότι δεν πολυκαιγόμουν να δω τα χαΐρια της ομάδας του στην Ευρώπη μου είπε ότι δεν χρειάζεται να πάω, αν δεν θέλω ή αν νιώσω ότι θα βαρεθώ. Αλλά εγώ, αφού δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω, μιας και οι φίλοι μου με εγκατέλειψαν στην κακούργα ξενιτειά, πήγα. Και ο καλός Θεός – γιατί υπάρχει, είμαι σίγουρος πια – ο τόσο σπλαχνικός, που δεν μπορεί την αδικία – λέμε τώρα – με λυπήθηκε. Σαν τον Αβραάμ που ετοιμαζόταν να θυσιάσει τον γιό του και τελευταία στιγμή του τον αλλάξανε με ένα ζώο, έτσι και εγώ φτάνοντας στο μαγαζί, διαπιστώνω (με ανακούφιση) ότι δεν είχε τον αγώνα, γιατί ακόμα δεν είχαν πληρώσει την συνδρομή στη NOVA!!! Και έτσι βρεθήκαμε με τον φίλαθλο να πίνουμε μπύρα (τί άλλο;) σε κάποιο γειτονικό μαγαζί της παραλίας και να μιλάμε.
Και με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα δύο πράγματα: 1. Ότι δεν έσπασαν το καλούπι από το οποίο ξεπήδησα, αλλά αντίθετα το κράτησαν και εξακολουθούν να φτιάχνουν μοντέλα νέας εσοδείας με τα μυαλά μου και 2. Πόσο αστείος γίνομαι με τα κολλήματά μου και πόσο γραφικός καταντάω.
Αυτό που νόμιζα ότι είναι μοναδικό μου χαρακτηριστικό το έχουν και άλλοι. Να κολλάς, δηλαδή, εκεί που και ο ίδιος καταλαβαίνεις ότι δεν σε παίρνει, ότι δεν έχεις καμία ελπίδα. Να δίνεις χωρίς καν να σου το ζητήσουν, να σκέφτεσαι για την άλλη πλευρά, πριν καν ο άλλος/η άλλη σκεφτούν ότι χρειάζονται κάτι. Να είσαι δίπλα, έτοιμος να προσφέρεις, χωρίς να σε απασχολεί το εάν θα κερδίσεις από την ιστορία αυτή. Να ανησυχείς όταν δεν απαντάνε αμέσως στο τηλέφωνο ή στο μήνυμα, στην αρχή από αγωνία για το τι μπορεί να τους συνέβη και μετά – και αυτό είναι το χειρότερο – από φόβο μήπως κάνουν κάτι καλύτερο που δεν σε περιλαμβάνει. Μήπως μπει κάποιος άλλος στη ζωή τους που θα προσφέρει αυτό που θέλουν να αναζητήσουν σε σένα. Και ταυτόχρονα, να αρνείσαι να το παραδεχτείς στον ίδιο τον εαυτό σου και να μην τολμάς – από ανασφάλεια ή για να μην ξεβολέψεις τον άλλο/την άλλη, να μην τους φέρεις σε δύσκολη θέση - να κάνεις την κίνηση που θα σε ελευθερώσει, θα φέρει την «κάθαρση» της αρχαίας τραγωδίας. Να μιλήσεις, να πεις αυτό που νιώθεις και να συνεχίσεις τη ζωή σου, με όποιο τίμημα.
Τον άκουγα να μου μιλάει και ξεσπούσα καθε τόσο σε γέλια, όχι για να τον προσβάλω, αλλά από αμηχανία, επειδή ήταν σαν να άκουγα τον εαυτό μου να μιλάει. Σαν μια μεταφυσική εμπειρία, βρέθηκα ξαφνικά στην θέση όλων των φίλων που κατά καιρούς με έχουν ανεχτεί να λέω τον πόνο μου. Ήταν σαν να εξιστορούσα τη ζωή μου μπροστά στον καθρέφτη, μόνο που τώρα εγώ ήμουν ο καθρέφτης...
Χρησιμοποίησα όλα τα κλισέ που έχω ακούσει από αυτούς, όλα τα αυτονόητα που μου είπαν και εγώ αρνιόμουν (ή μάλλον δυσκολευόμουν) να ακολουθήσω. Δεν ξέρω αν τον έπεισα. Μάλλον όχι, όπως ακριβώς και εγώ δεν πειθόμουν από όσα μου έλεγαν τόσες φορές οι άλλοι. Πρέπει να φάει και εκείνος τα μούτρα του από μόνος του, να πονέσει και να πληγωθεί, για να καταλάβει τί πρέπει να κάνει την επόμενη ή την μεθεπόμενη φορά. Νέος είναι, έχει περιθώριο...

Τί βγήκε από το απόγευμα αυτό; Το δεύτερο συμπέρασμά μου, που ανέφερα παραπάνω. Κατάλαβα πόσο γελοίος γίνομαι μερικές – τις περισσότερες δηλαδή – φορές. Θέλω να πιστεύω ότι τώρα που βρέθηκα στην άλλη πλευρά, αυτή του ακροατή του δράματός μου, έγινα κατάτι σοφότερος, θα μπορώ να αντιμετωπίσω τη ζωή μου πιο εύστοχα και αποτελεσματικά. Να τολμάω, να μην φοβάμαι την απόρριψη. Και αυτή μέσα στο παιχνίδι είναι. Και αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει την αξία μου και φύγει από τη ζωή μου, πρόβλημά του, αυτός χάνει. Δεν έχει νόημα να κρύβω αυτό που νιώθω, να το καταπιέζω από [νοσηρό] ενδιαφέρον για τον άλλο. Κακό στον εαυτό μου κάνω, τον πάω 15 (τουλάχιστον) τετράγωνα πίσω, σαν να πάτησα το κεφάλι ενός φιδιού στο ομώνυμο επιτραπέζιο παιχνίδι. Όσο πιο γρήγορα ξεκαθαρίζω την θέση μου και τα συναισθήματά μου απέναντι σε κάποιον και βλέπω τί προοπτικές υπάρχουν μεταξύ μας (αν υπάρχουν), τόσο πιο εύκολα θα μπορώ να προχωρήσω παρακάτω στη ζωή μου.

Φυσικά τα όσα κουβεντιάσαμε με τον φανατικό φίλαθλο, την ώρα που είχαμε προγραμματίσει να βλέπουμε τον αγώνα, μου τα είπε εμπιστευτικά. Τον ενέπνευσε φαίνεται η προσωπικότητά μου, το «τούτο» μου που λένε. Κι αν τα γράφω εδώ είναι γιατί ξέρω ότι δεν θα φύγουν παραπέρα (γι' αυτό ούτε κουβέντα, παρακαλώ), αλλά και γιατί θα μου κάνει καλό να τα διαβάζω ξανά και ξανά, κάθε φορά που νιώθω να πισωγυρίζω....

Για την ιστορία, ο Παναθηναϊκός έχασε 3-1. Η ρεβάνς στην Αθήνα στις 4-8...

Τρίτη 28 Ιουλίου 2009

2009-07-28T14:24:00.000+03:00

Δεν έχω χειρότερο από το να ξεκινάω την μέρα μου με νεύρα.
Είχα κανονίσει να έρθουν να πάρουν το αυτοκίνητο το πρωί στις 8.30. γύρω στις 8.20, ντριν τηλέφωνο, σπαστά αγγλικά «mister Dimitrios (κάτσε ρε φίλε, γνωριζόμαστε και από χθες;) I come from [ταδε] company for the car». Όταν μου το παρέδωσαν την Παρασκευή ήρθαν με μισή ώρα καθυστέρηση, τώρα αγωνιούν μήπως τους φάμε την Rolls Royce…
Έτοιμος ήμουν, κατεβαίνω. Τελευταία φορά που είχα δει το αυτοκίνητο ήταν την Κυριακή που το άφησα μπροστά στο ξενοδοχείο, τους έδωσα το κλειδί για να το παρκάρουν στο parking που υποτίθεται ότι είχε (θα έρθει και η σειρά τους, υπομονή). Ζητάω να μου το φέρουν και ο τύπος στη reception, βγαλμένος από το cast της τουρκικής εκδοχής της ταινίας «Dumb & Dumber» με ρωτάει πού το έχω... Πρώτο σοκ. «δεν ξέρω, εσείς το παρκάρατε κάπου την Κυριακή». Κοιτιούνται με έναν άλλο του ξενοδοχείου (από το κάστ της ίδιας ταινίας και αυτός), ο τύπος από το γραφείο ενοικιάσεως, που μίλαγε κάπως καλύτερα αγγλικά – επίπεδο f-lower – τους εξηγεί στα τούρκικα τί λέω και τότε αρχίζει η αναζήτηση του κλειδιού... Το χρυσό δισκοπότηρο λιγότερο το ψάξανε. Μου το ζητάνε, δεν μου το δώσατε, τον αριθμό του αυτοκινήτου τον ξέρετε, με ρωτάνε. Ρε παιδιά, ένα αυτοκίνητο για 3 μέρες νοίκιασα, δεν το παντρεύτηκα κιόλας, γιατί θα πρέπει να το ξέρω; Έχουμε πολλά αυτοκίνητα στο parking, μου δικαιολογείται ο dumb (ή μήπως ήταν ο dumber;). Τέλος πάντων το βρίσκουν και ο bellboy (τρομάρα του!) πάει να το φέρει. Πού πήγε δεν ξέρω, μπορεί στο Αϊβαλί που είχε μια ωραία αλάνα για παρκάρισμα… Τόση ώρα έκανε. Στο μεταξύ ο τύπος από το γραφείο μου σκάει το παραμύθι. Δεν ξέρω αν σας έχουν ενημερώσει ή αν ο συνάδελφος που σας έφερε το αυτοκίνητο σας το είπε, τα γραφεία μας είναι στο Gazi (έχουν Γκάζι και στην Σμύρνη, κοίτα να δεις!!!) που είναι μακρυά και για να παραδώσουμε το αυτοκίνητο μέσα στην πόλη ή να το παραλάβουμε υπάρχει εξτρά χρέωση 20 λίρες (περίπου 10 ευρώ). Δεύτερο σοκ...
Δεν μου το είπανε, ούτε αναφέρθηκε πουθενά όταν έκανα την κράτηση, απαντάω κοφτά. Το είδα που δεν το γράφει το χαρτί σας, αλλά να, από εκεί μέχρι εδώ είναι πάνω από 25 χιλιόμετρα και είναι δύο φορές να έρθουμε μέχρι εδώ, στο σύνολο φτάνει 100 χιλιόμετρα (λες αυτό να είναι η δημιουργική λογιστική, που έλεγε ο Αλογοσκούφης;). Δεν με ενδιαφέρει, εγώ δεν είχα ενημερωθεί. Και by the way, το αυτοκίνητο όταν το πήρα ήταν άδειο από βενζίνη. Ναι, ξέρετε έτσι το κάνουμε εμείς. Μα όπου αλλού έχω νοικιάσει αυτοκίνητο το δίνουν γεμάτο και το επιστρέφεις γεμάτο. Ναι, και εμείς έτσι το κάναμε, αλλά μερικές φορές ο δείκτης έδειχνε γεμάτος, αλλά δεν ήταν... και έτσι το αλλάξαμε. Το ότι εγώ έψαχνα επί μισή ώρα μέσα στην Σμύρνη να βρω βενζινάδικο με το λαμπάκι συνέχεια αναμένο και με τον φόβο ότι θα χρειαστεί να σπρώχνω μέσα στη ζέστη, το προσπαρνάμε αδιάφορα. Πρόβλημά σου, θα μου απαντούσε...
Τέλος πάντων το αυτοκίνητο ήρθε, βγαίνουμε να το πάρει και ο bellboy (τρομάρα του) που το έφερε κάτι λέει στον τούρκο και εκείνος μου το μεταφέρει: θέλει να πληρωθεί για το parking… Τρίτο σοκ.
Μπαίνω μέσα στη reception και ρωτάω τί είναι αυτό για την πληρωμή του parking. Και μου απαντάει: εμείς εδώ δεν έχουμε χώρο στάθμευσης, τα πάμε αλλού και πρέπει να πληρωθεί εξτρά. Ναι, αλλά στο internet λέτε ότι το ξενοδοχείο διαθέτει parking, χωρίς να αναφέρεται πουθενά ότι υπάρχει χωριστή χρέωση. Απτόητος ο dumber (μάλλον αυτός ήταν τελικά) επαναλαμβάνει το ίδιο παραμύθι, ναι αλλά εμείς εδώ δεν έχουμε χώρο στάθμευσης, τα πάμε αλλού και πρέπει να πληρωθεί εξτρά. Και συμπληρώνει: είναι 4 λίρες η μέρα και τα έχει ήδη πληρώσει ο συνάδελφος, δείχνοντάς μου τον άλλο πρωταγωνιστή του δράματος "η σταχτοπούτα και το κοριτσάκι με τα σπίρτα" (2 σε συσκευασία 1). Ο οποίος έχει πάρει το περίλυπο ύφος του ανθρώπου που του είπαν ότι χρυσό δελτίο που κέρδισε μοναδικό πεντάρι σε οκταπλό τζακποτ στο Τζόκερ πλύθηκε βιολογικά στους 60 βαθμούς.....
Εκεί ενέδωσα... Δεν βαριέσαι, τί ψυχή έχουν 5 λίρες; Για μένα λίγη. Για εκείνους μπορεί να είναι το ψωμί της εβδομάδας...
Άντε τώρα να βγω στην αγορά για ψώνια. Τα παζάρια δεν μου βγαίνουν, αλλά θα το προσπαθήσω.

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009

2009-07-26T14:22:00.000+03:00

Βρίσκομαι στην Σμύρνη 4 μέρες τώρα, παρέα με Έλληνες που μιλάνε-μαθαίνουν τη γλώσσα και όμς κάποιες βασικές λέξεις δεν έχω καταφέρει να τις μάθω. Λέξεις απλές, καθημερινές, αυτές που συνήθως είναι οι πρώτες που μαθαίνουμε, έστω και σε μονοήμερη παραμονή σε ξένη χώρα, μιμούμενοι τις περισσότερες φορές τους ήχους που το αυτί μας πιάνει από τους ντόπιους, χωρίς να μας απασχολεί η ετυμολογία, η ορθογραφία ή το εάν είναι απλή ή σύνθετη λέξη. Καλημέρα, Καλησπέρα, Ευχαριστώ, Παρακαλώ. Τις έχω ακούσει πολλές φορές, μου τις έχουν πει προσεκτικά, συλλαβιστά σχεδόν, το "ευχαριστώ" μάλιστα το είδα και γραμμένο σε χαρτί, και όμως ο οργανισμός μου αρνείται να τις αφομιώσει, πολλώ δε μάλλον να τις χρησιμοποιήσει.
Αν και θεωρώ ότι έχω μια κάποια ικανότητα στις ξένες γλώσσες, η συγκεκριμένη ηχεί στ' αυτιά μου ως σύνολο ήχων, κάτι σαν τις κραυγές των βεδουίνων στην έρημο. Κάποιος μου ανέφερε μια θεωρία, ότι η κάθε γλώσσα εκπέμπει σε διαφορετικό εύρος συχνότητας και το αυτί του καθενός συλλαμβάνει μόνο ορισμένες συχνότητες, οπότε μόνο τις γλώσσες που βρίσκονται στην συχνότητα αυτή μπορεί να μάθει καλά και εύκολα. Όμως, αν αυτό ισχύει, γιατί εγώ έχω μάθει άλλες τούρκικες λέξεις; Ικί τανέ (δύο κομμάτια), μπιρ σισε σου (ένα μπουκάλι νερό), μπουραντά και οραντά (εδώ και εκεί), σαράπ (κρασί), μπεϋάζ (λευκό), ντενίζ (θάλασσα), μερ(χ)αμπά (χαίρετε). Και δεν μιλάω για λέξεις που τις έχουμε δανειστεί στα ελληνικά και τις χρησιμοποιούμε και εμείς, έστω και με άλλη έννοια: κιτάπ, αλσβερίσι, σαλάτα, καρπούζ, κασάπ. Ούτε αυτές που απλά ακούγονται το ίδιο αλλά σημαίνουν τελείως άλλο πράγμα, ενίοτε και προσβλητικό (μην ζητήσετε ποτέ από Τούρκο να σας φέρει ένα "τασάκι", δεν νομίζω ότι θέλετε να σας δώσει το ένα από αυτά που έχει μέσα στο παντελόνι του - μάλλον, δηλαδή... γούστα είναι αυτά).

Η εξήγηση που μπορώ να δώσω εγώ για τις παραπάνω λέξεις - και δεν με τιμά-, είναι ότι ο εαυτός μου αρνείται να φανεί ευγενικός απέναντι σε έναν λαό που έχουμε μάθει από το σχολείο να απεχθανόμαστε, για να μην πω να μισούμε. Δεν είναι τυχαίο, το έχω ξαναγράψει νομίζω, ότι μόλις πρόσφατα ξεπέρασα την προκατάληψή μου και αποφάσισα να ταξιδέψω στην Τουρκία. Η εκπαίδευσή μας είναι τέτοια που μας καλλιεργεί την νοοτροπία της έχθρας, της αντιπαλότητας. Έχει άραγε μεγάλη σημασία να στεκόμαστε στο εάν το 1922 οι Έλληνες συνωστίζονταν στην παραλία της Σμύρνης και του Τσεσμέ ή εάν εκδιώχθηκαν βίαια από τον τόπο που ζούσαν (λες και υπάρχει ευγενικός διωγμός σε εμπόλεμη κατάσταση, λες και οι Έλληνες στρατιώτες που έφτσαν στη γραμμή Εσκί Σεχίρ-Κιουτάχεια-Αφιόν Καραχισάρ ήταν ευγενέστατοι και κόσμιοι και δεν χρησιμοποίησαν καθόλου βία); Μήπως πρέπει να αντιληφθούμε ότι και οι Τούρκοι είναι ένας λαός που ζει, πονάει, πεινάει και πεθαίνει όπως και εμείς. Και αν μάλιστα αληθεύει αυτό που μου μετέφεραν ότι λένε οι νέοι (μικρότεροι από μένα), ότι δηλαδή στην Τουρκία σήμερα κανένας δεν ασχολείται με την Ελλάδα και τις διαφορές της με την Τουρκία, ούτε στις ειδήσεις, ούτε στις εφημερίδες, ούτε ο απλός κόσμος ενδιαφέρεται για εμάς, τότε μήπως εμείς γινόμαστε απλά γραφικοί με το να κοτάζουμε συνεχώς δίπλα και να γκρινιάζουμε όλη την ώρα - δικαίως ή αδίκως - για την συμπεριφορά των γειτόνων;
Μήπως έφτασε η ώρα να σταματήσουμε και εμείς να ασχολούμαστε μαζί τους και να φροντίσουμε να μαζέψουμε τα ασυμάζευτα του τόπου μας;

Τρίτη 21 Ιουλίου 2009, μέρος δεύτερο...

2009-07-22T14:21:00.000+03:00

Η πρώτη μέρα μου στην Σμύρνη αφιερωμένη στην ομορφιά. Ομορφιά μιας πόλης που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στην μνήμη μας, την αρχέγονη, και στις περιγραφές βιβλίων άλλης εποχής. Και την ομορφία του προσώπου και του κορμιού, όπως μόνο στην ανατολή ξέρουν να προσφέρουν.
Έχουμε μόλις τελειώσει το φαγητό. Παραδοσιακό κεμπάπ, ευτυχώς καθόλου καυτερό. Πέφτει η ιδέα. Ξύρισμα σε παραδοσιακό μπαρμπέρικο. Και για μένα, περιποίηση στο γένι μου των τελευταίων 15 ημερών...
Ένα μπαρμπέρικο που βρίσκεται στον δρόμο μας μάς φαίνεται ερείπιο. Καταλήγουμε σε ένα πιο μοντέρνο.
Κάθομαι στην καρέκλα. Αγχωμένος, σχεδόν φοβισμένος. Αιτία: η άγνοια της γλώσσας, πρέπει να στηρίζομαι στις γνώσεις των άλλων που είναι μαζί μου. Πρωτόγνωρη εμπειρία. Ο κουρέας τυπικό δείγμα της σύγχρονης Τουρκίας. Μελαχρινός, με σκούρο δέρμα, μια απόχρωση που μήνες ηλιοθεραπείας δεν θα έδιναν στο δέρμα μου. Με ένα τεράστιο τατουάζ στο μπράτσο του, μισοκρυμένο από το κολλητό μπλουζάκι.
Με την μηχανή στο χέρι αρχίζει να τριμάρει το γένι μου. Μισοκλείνω τα μάτια και αφήνομαι να με περιποιηθεί. Δεν έχω χαλαρώσει. Δεν βιάζεται, με το ψαλιδάκι κόβει τις τρίχες που ξεπηδάνε από τη μύτη μου και μετά, έρχεται η έκπληξη. Με ένα νόημα του, ένα μικρό παιδάκι, γύρω στα 10, ανοίγει ένα βάζο με ένα μπλε υγρό και βουτάει μέσα μια συρμάτινη μπατονέτα. Βάζει φωτιά και το δίνει στον κουρέα. Το κορμί μου όλο ένας κόμπος, πανικός στο βλέμμα μου. Τί κάνει; Σαν ταινία, στο μυαλό μου σκηνές από πυρπολημένους Κούρδους αντάρτες. Με μια απότομη κίνηση τινάζει τον μικρό πυρσό πάνω στο αυτί μου. Μία, δύο, τρεις φορές. Το ίδιο και στην άλλη πλευρά. Με κάθε άγγιγμα σφίγγομαι ακόμη περισσότερο. Δεν καίγομαι όμως, είναι σαν να άνοιξα τον φούρνο με το αυτί μου στραμένο προς το ψητό που ετοιμάζεται μέσα. Οι άλλοι πίσω μου γελάνε, με τα κινητά στο χέρι πάνε να απαθανατίσουν την στιγμή. Οι Τούρκοι στο μαγαζί λένε κάτι ακατάληπτο, ίσως αστειεύονται για τον τρομαγμένο Έλληνα.
Μετά το τέλος της δοκιμασίας αυτής, η ώρα της λεπίδας. Για να ισιώσει το γένι, πάνω και κάτω. Ξανακλείνω τα μάτια και αφήνομαι. Σφιγμένος ακόμα. Ίσως πιο πολύ τώρα, μετά την δοκιμασία της πυράς...
Και μετά το μασάζ στο κεφάλι. Και τον σβέρκο. Μήπως και λυθεί ο κόμπος. Γόρδιος δεσμός. Με μια απότομη κίνηση μου γυρίζει το κεφάλι προς τα δεξιά. Κρακ, κρακ, κρακ, το λατομείο. Το ίδιο προς τα αριστερά. Κρακ, κρακ, κρακ. Χαμογελάει καθώς με κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη. Μου ζητάει να σηκωθώ, βάζει τα χέρια του κάτω από τις μασχάλες μου και τα δένει μπροστά στο στήθος μου. Με σφίγγει, θαρρείς για να βγάλει το κουκούτσι που σφήνωσε στον οισοφάγο μου. 39 χρόνια σφιγμένος ζω, έτσι εύκολο είναι να με κάνεις να χαλαρώσω, σκέφτομαι. Αλλά δεν το λέω. Δεν ξέρω πώς.
Αυτό ήταν. Τελείωσα. Ο επόμενος. Σειρά μου να γελάσω με τον τρόμο τους. Αλλά οι άλλοι τώρα πια ξέρουν. Και είναι προετοιμασμένοι.
2 ξυρίσματα και μια περιποίηση, σύνολο 35 λίρες, περίπου 17 ευρώ. Καθόλου άσχημα. Θα το επαναλάβω πριν φύγω, 10 μέρες έχω άλλωστε...
Έξω στον δρόμο έρχεται η δεύτερη ιδέα: χαμάμ. Άλλη μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα (οι σάουνες που έχω οργώσει στην Ευρώπη δεν μετράνε, η αποστολή τους είναι άλλη).
Τυχαία ανακαλύπτουμε ένα δίπλα ακριβώς στο ξενοδοχείο μου. Στο υπόγειο του κτιρίου. Το μέρος άδειο από κόσμο, ένας κύριος φεύγει την ώρα που μπαίνουμε, αν και όσο γδυνόμαστε δεν λέει να πάρει τα μάτια του από πάνω μας. Από τον ν, δηλαδή, εμένα ούτε να με φτύσει. Το ίδιο και εγώ.
Τυλίγομαι με το ύφασμα που μου έχει δώσει ο νεαρός στην υποδοχή, ένα λινό παρεό, ιδανικό για την παραλία. Έχουμε διαλέξει το πλήρες πακέτο: Πισίνα, τζακούζι, σάουνα, χαμάμ, τρίψιμο και μασάζ. 80 λίρες έκαστος, σχεδόν 40 ευρώ.
Η πισίνα δροσερή, το τζακούζι το ξέρω, έχω ξανακάνει. Μπαίνω στο χαμάμ. Η επιγραφή πάνω από την πόρτα “turkish bad”. Ένα άνετο δωμάτιο με επένδυση από λευκό μάρμαρο, με έναν τετράγωνο μαρμάρινο πάγκο στη μέση. Φως παντού, καμία σχέση με τα χαμάμ, όπου έχω ξεδιψάσει τις ορέξεις μου τα τελευταία 4 χρόνια. Κάθομαι στον πάγκο. Στην μνήμη μου ξεπηδάει η αίσθηση που είχα όταν έκατσα στις πέτρες της Επιδαύρου 2 βδομάδες πριν, πέτρες πυρωμένες από τον ελληνικό ήλιο. Ξαπλώνω. Μια βαριά υγρασία γεμίζει τα ρουθούνια μου. Το δέρμα μου κολλάει στο μάρμαρο. Ένας αστείος ήχος ακούγεται, καθώς προσπαθώ να το ξεκολλήσω. Σαν τους ήχους που κάναμε παιδιά στην τάξη, προκαλώντας γέλιο σε όλους και την οργή του αυστηρού και ανάποδου καθηγητή.
Κλείνω τα μάτια. Αφήνομαι στην ζέστη.
Μένω έτσι για περίπου 10 λεπτά. Ανάσκελα και μπρούμυτα εναλλάξ.
Τότε μπαίνει μέσα ο Στεφάν, ο τύπος από την reception. Μίγμα Τούρκου και Βούλγαρου. Τυλιγμένος και αυτός σε ένα παρεό σαν αυτά που μας έχει δώσει. Μόνο. Ωραίο θέαμα, για το γούστο μου. Περί ορέξεως....
Φοράει ένα σκληρό γάντι και αρχίζει να με τρίβει. Παντού. Δυνατά. Με αργές, σταθερές κινήσεις. Χωρίς ίχνος ερωτικής διάθεσης και όμως εγώ νιώθω κάπως. Ίσως φταίει ο χώρος, η ζέστη, οι εικόνες που έχω σχηματίσει στο μυαλό μου από ιδρωμένα ημίγυμνα αντρικά κορμιά σε ένα χαμάμ. Είναι σαν να με ξεφλουδίζει. Όλη η βρώμα που κουβαλάει το σώμα μου φεύγει. Το καυσαέριο της πόλης, η κούραση της ημέρας, η κάψα του καλοκαιριού.
Ακολουθεί το μασάζ. Το οποίο – δυστυχώς – δεν κάνει ο ίδιος. Αλλά μία αδιάφορη κοπέλα, με μαγικά χέρια. Με αγγίζει παντού εκτός από εκεί (ευτυχώς). Έχω σχεδόν αποκοιμηθεί στο κρεβάτι. Χρειάζεται να με σκουντήσει δύο φορές, μία για να γυρίσω και μία για να σηκωθώ.
Ξανά στο χαμάμ. Ξαπλώνω στην άκρη και ο Στεφάν φτιάχνει σαπουνάδα σε ένα δοχείο. Βυθίζει μέσα κάτι που μοιάζει με λινή μαξιλαροθήκη, το φουσκώνει και το στραγγίζει από πάνω μου. Ζεστή σαπουνάδα σκεπάζει σιγά σιγά όλο μου το σώμα. Θαμένος κάτω από τον άσπρο αφρό., αναστημένος νεκρός. Υπέροχη αίσθηση. Αρχίζει να με τρίβει πάλι, να βγάλει όλο το λάδι από πάνω μου. Με τα μάτια κλειστά αφήνω τις υπόλοιπες αισθήσεις να μου πουν τί συμβαίνει. Η γλυκερή μυρωδιά του σαπουνιού, αφρός στην άκρη των χειλιών μου, ο ήχος των κινήσεων του στιγμές πριν το άγγιγμα του χεριού του πάνω μου, πάλι χωρίς ίχνος ερωτισμού. Στο τέλος μου πετάει νερό με ένα κανάτι για να με ξεπλύνει. Η αίσθηση του δερματός μου μετά από όλη αυτή την διαδικασία, μοναδική. Καθαρός, δροσερός, ανάλαφρος. Αυτό και αν ήταν πρωτόγνωρο…

Τρίτη 21 Ιουλίου 2009

2009-07-21T14:18:00.000+03:00

Φτάνοντας στην Χίο, περασμένες 3, όλα ξεγελούσαν και έδιναν την εντύπωση ώρας αιχμής. Αυτοκίνητα παντού, άλλα να βιάζονται να βγουν από την κοιλιά του καραβιού που μας μετέφερε, άλλα να περιμένουν - λίγο ανυπόμονα είναι η αλήθεια - να πάρουν τη θέση τους. Αλλά γιατί μου κάνει εντύπωση; Έτσι δεν είναι τα νησιά; Ξέχασα φαίνεται τον ένα χρόνο που πέρασα στη Ζάκυνθο. Όλα καθορίζονται από το πότε και εάν θα ερχόταν το καράβι από απέναντι...
Περπατώ στην παραλία, σέρνω σαν υπάκουο σκυλάκι την βαλίτσα και ψάχνω με το μάτι να βρω πώς θα περάσω τη νύχτα. Το υπόλοιπο δηλαδή... Ένα φαγάδικο-πιτσαρία, ανοιχτό 24 ώρες διαφημίζει. Ένα καφέ μπαρ με 3-4 παρέες απέξω και δυνατή μουσική που όμως χάνεται στην κίνηση της παραλιακής οδού.
Ρωτάω έναν αστυνομικό από που φεύγουν τα καράβια για Τσεσμέ. Να ξέρω, να είμαι προετοιμασμένος Πάντα αυτό κάνω. Δεν μπορώ το άγνωστο, το αναπάντεχο. Έσο έτοιμος, ο ιδανικός πρόσκοπος, αν οι γονείς μου με είχαν στείλει...
Στο δρόμο βλέπω ένα ξενοδοχείο. Πανσιόν Όμηρος, γράφει η ταμπέλα. Ξεχασμένο από το χρόνο. Διόροφο, γωνιακό, με μικρά παράθυρα και μπαλκονόπορτες, όλα τα πατζούρια ανοιχτά, κανένα φως πουθενά. Η είσοδος είναι στο πλάι, έχει φως...
Αφού εντοπίζω από που θα φύγω το πρωί, γυρίζω στο ξενοδοχείο. Ένα δωμάτιο για 4 ώρες. Η τιμή 35 ευρώ. Ακριβό είναι, αλλά ας όψεται η ανάγκη. Δωμάτιο μικρό, επαρχιακό, βγαλμένο από ταινία του '60. Για τη φουκαριάρα τη μάνα μου, που λέει και η διαφήμιση. Ευτυχώς έχει κλιματισμό, το μόνο δείγμα εκσυγχρονισμού. Ύπνος ανήσυχος, με διακοπές. Ξυπνάω πριν το ρολόι, που περιμένει τις 7. Βιάζομαι να φτάσει η ώρα της αναχώρησης, να αρχίσει το ουσιαστικό ταξίδι μου, αυτό που έχει σημασία...
Ο πρώτος άνθρωπος που συναντάω στον έλεγχο διαβατηρίων, ένας ταξιδιώτης σαν εμένα. Τούρκος. Ο Αχμέτ. Μου πιάνει κουβέντα στα ελληνικά. Τα μιλάει αρκετά καλά για ξένο. Ασχολείται με εμπόριο ρούχων και υφασμάτων και έρχεται συχνά στην Αθήνα, όσο συχνά του το επιτρέπει κάθε φορά η βίζα που παίρνει από το προξενείο. Μου εξηγεί με λεπτομέρειες που θα περιμένω για να περάσω.
Αρκετά φιλικός. Ο πρώτος τούρκος που γνωρίζω. Εγώ, μόνος μου. Όχι φίλος φίλων, ούτε συνεργάτης του αδερφού μου. Τελικά το σχολείο και ο τρόπος που μεγάλωσα με έχουν καταστρέψει. Δημιούργησαν προκαταλήψεις, δηλητηρίασαν ολόκληρες γενιές - και τη δική, όπως φαίνεται. Πόσος καιρός είναι που σταμάτησα να λέω ότι δεν θέλω να πάω στην Τουρκία και ότι στην Πόλη θα πάω μόνο όταν δεν θα χρειάζεται διαβατήριο; Και να 'μαι τώρα στο καράβι, λίγο πριν δέσουμε, με κλεισμένο ήδη ένα ταξίδι στην Πόλη για τον Οκτώβριο.
(By the way, δεν χρειάζεται πια το διαβατήριο για να πας απέναντι. Αρκεί και η νέου τύπου ταυτότητα, την οποία ευτυχώς είχα μαζί μου, γιατί με το διαβατήριο ο έλληνας αστυνομικός θα με μπέρδευε με όλους τους συνεπώνυμούς μου, στους οποίους είχε επιβληθεί απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Το φαντάζεσαι... Εγώ καταζητούμενος; Ας καγχάσω!)
Ο έλεγχος στον Τσεσμέ (ήξερες ότι είναι η Κρήνη; Στην νέα Κρήνη, στην Καλαμαρία έμενα 1,5 χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Περίεργες συμπτώσεις!) εντελώς τυπικός. Πέσαμε και σε μεγάλο γκρουπ από την Κορέα, οπότε, μια σφραγίδα και έξω από την πόρτα. Και να σκεφτείς, φοβόμουν τις 3 κούτες τσιγάρα που έχω μαζί για τον ν. Ευτυχώς το γραφείο που έβγαλα το εισιτήριο οργάνωνε ημερήσια εκδρομή στην Σμύρνη και για 10 ευρώ με μετέφεραν και εμένα στην Σμύρνη. Με εξτρά ξενάγηση από όπου περνούσαμε, λεπτομέρειες για την ιστορία, τις τοποθεσίες. Τις ελληνικές. Κάποτε. Μαζί και ο Αχμέτ, ο οποίος μάλιστα προσφέρθηκε να με πάει στο ξενοδοχείο μου, από εκέι που θα μας άφηνε το λεωφορείο. Και μου το είχε πει ο ν. "θα δεις, όλοι θα είναι πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν, μη σου πω θα σε πάρουν από το χέρι!".
Στον δρόμο, 80 χιλιόμετρα η απόσταση, όσο η Θήβα από την Αθήνα, έξω από τις πόλεις, τεράστιες εκτάσεις ακαλλιέργητες. Μόνο κάποιες ανεμογεννήτριες στολίζουν τα υψώματα. Ούτε καν δέντρα.
Όσο πλησιάζουμε προς την Σμύρνη, συγκροτήματα κατοικιών δεξιά και αριστερά, ομοιόμορφα, 2-3 ορόφους. Κάποιες γερμανικές κατασκευαστικές αγόρασαν εκτάσεις, λέει, και τα έχτισαν. Σαν τις πολυκατοικίες που έβλεπα στο Βουκουρέστι είναι, όλα ίδια, και στο σχέδιο και στο χρώμα. Να μπερδεύεσαι και να προσπαθείς να μπεις σε λάθος σπίτι...
Σταματάω εδώ. Τα όσα είδα από την πανέμορφη πόλη, στην πρώτη ξενάγηση που μου έγινε, θα ακολουθήσουν, θα παντρευτούν με τις εικόνες που θα μαζέψω μόνος μου, περπατώντας. Αργότερα, αύριο, μέχρι την Πέμπτη 30 Ιουλίου που θα είμαι εδώ...

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009

2009-07-20T14:17:00.000+03:00

Εναλλακτικός τίτλος: Ημερολόγιο καταστρώματος

Είμαι ήδη στο καράβι που θα με βάλει στον δρόμο για την Σμύρνη. Τώρα που το σκέφτομαι, μεγάλη ταλαιπωρία με περιμένει. Πειραιάς – Χίος 7 ώρες, άφιξη στις 3 το πρωί. Αναμονή για 5 ώρες στο λιμάνι ή όπου αλλού – μήπως να μπω στο πρώτο ξενοδοχείο που θα βρω μπροστά μου και να πάρω ένα δωμάτιο για την αναμονή;- και μετά αναχώρηση ώρα 8.30 από Χίο για Τσεσμέ. Μετά, αφού περάσω επιτυχώς το τελωνείο και δεν ζήσω το εξπρές του μεσονυχτίου ψάχνουμε εναγωνίως για τα λεωφορεία για Σμύρνη. Izmir autobüs, λέει. Και φτάνοντας στην Σμύρνη, στον σταθμό των λεωφορείων, στη μέση του πουθενά – έχουν ένα θέμα φαίνεται οι τούρκοι με τη μέση του πουθενά – ψάχνω για ταξί. Basmane Meydani, του λέω, Alican Hotel fevzipasa bulvari. Εκτός αν σταθώ τυχερός και βρω από τον Τσεσμέ ντολμούζ που να πηγαίνει κατευθείαν στο Basmane Meydani, ή προς την συνοικία Cankaya. Και ο Θεός βοηθός, είτε είναι ο Χριστός είτε ο Αλλάχ. Δεν πιστεύω να έχουνε και υφαλοκριπίδες στον ουρανό, όποιος θέλει ας βοηθήσει, όποιος ευκαιρεί βρε αδερφέ...
Δεν ξέρω γιατί, νιώθω κάπως με το ταξίδι αυτό. Είναι το πρώτο ταξίδι μου στην ασιατική ήπειρο, εκτός Ευρώπης (η Νέα Υόρκη πέρυσι δεν μετράει, είναι ήπειρος από μόνη της). Δεν είναι το πρώτο ταξίδι που κάνω μόνος μου, αν και εκεί που θα φτάσω υπάρχει φίλος που θα με συναντήσει και θα με φροντίσει. Επίσης δεν είναι και το πρώτο ταξίδι σε χώρα της οποίας τη γλώσσα δεν μιλάω. Εντάξει, η Ιταλία δεν μετράει – σιγά την δύσκολη γλώσσα, στην Σουηδία είχα πάει με το στεφάνι μου τότε που μιλούσε τη γλώσσα, αλλά στην Κροατία και την Σλοβακία πήγα με έναν φίλο, χωρίς κανένας μας να μιλάει τις τοπικές γλώσσες. Και όμως τα καταφέραμε μια χαρά, δεν χαθήκαμε...
Τώρα όμως νιώθω κάτι περίεργο. Αγχωμένος, δήλωσα στον ν. νωρίτερα που μιλούσαμε στο skype. Η γλώσσα μου φαίνεται βουνό. Ο ν. μου έχει πει διάφορες λέξεις, τουλάχιστον την προφορά τους. Ευχαριστώ, παρακαλώ, ναι, όχι, γειά. Μου είπε και άλλες, πιο δύσκολες: ονόματα δρόμων, φράσεις ολόκληρες. Όμως, αν και γενικά θεωρώ ότι έχω ικανότητα στην εκμάθηση ξένων γλωσσών, αδυνατώ να συγκρατήσω κάτι. Πέρα από τις 5 βασικές λέξεις, όλα τα υπόλοιπα φαίνονται ένα τεράστιο νεφέλωμα στο μυαλό μου. Να φταίει το ότι γέρασα και το μυαλό μου δεν συγκρατεί πια; Ή μήπως ξυπνάει το DNA μου που αρνείται να δεχτεί κάθετί τούρκικο και το απορρίπτει με το καλημέρα;
Τώρα που είμαι πια στο καράβι, μπορώ να ηρεμήσω, να χαλαρώσω. Όλη μέρα έτρεχα για να τα προλάβω όλα. Σίδερο, τελευταία ψώνια, φάρμακα. Και μέσα στην τούρλα σκέφτηκα να κάνω και συνάλλαγμα. Για την αρχή. Φτάνοντας στο Τσεσμέ είμαι σίγουρος ότι δεν θα με υποδεχτεί ένα ΑΤΜ για να βγάλω χρήματα. Και νομίζω ότι θα έχω δυσκολία να χρησιμοποιήσω τα ευρώ μου για τα εισιτήρια και τα ταξί, κυρίως επειδή οι οδηγοί τους θα προσπαθήσουν να κερδίσουν από τον άσχετο τουρίστα που βρέθηκε στον δρόμο τους (παντού το ίδιο συμβαίνει, δεν είναι μόνο έλληνες οι ταξιτζήδες που χρεώνουν 150 ευρώ για την διαδρομή Πλάκα – Σύνταγμα). Το να φτιάξω τη βαλίτσα, με όλα όσα θέλω να πάρω δεν ήταν και τόσο δύσκολο εγχείρημα. Μετά από τόσα ταξίδια στο Βερολίνο έχω πια αποκτήσει εμπειρία. Ίσως δεν κάνω τόσο καλό προγραμματισμό, γιατί συνήθως τα μισά ρούχα που παίρνω επιστρέφουν αχρησιμοποίητα (βλ. Πήλιο, από το πρόσφατο παρελθόν) και σίγουρα δεν κάνω σωστή κατανομή στον χώρο - η Μάρω διαφημίζεται ότι έχει τις σχετικές γνώσεις, του Πολυτεχνίου γαρ, εγώ μια ξερή νομική έχω βγάλει – αλλά τελικά η βαλίτσα έκλεισε και μπήκαν όλα μέσα. Και η μισή τρίτη κούτα με τα τσιγάρα (η άλλη μισή μπήκε στην τσάντα μου).
Ακόμη δεν έχουμε ξεκινήσει. Ο κόσμος εξακολουθεί να έρχεται. Εντύπωση μου κάνει μια γιαγιά, Χιώτισσα παραδοσιακή, από αυτές που περιμένεις να δεις σε ένα χωράφι, άντε και σε ένα μαγέρικο στο νησί, σε κάποιο ερημικό μέρος (η δική μας εκδοχή της «μέσης του πουθενά»). Παραδόξως δεν είναι μαυροφορεμένη και μαντηλοφορούσα. Φοράει ένα εμπριμέ φόρεμα μαύρο με άσπρα, κόκκινα και μπλε φύλλα και λουλούδια. Γεματούλα και κοντή, πρέπει να είναι γύρω στα 60 κάτι, αν και το σκαμμένο πρόσωπό της την δείχνει μεγαλύτερη. Έχει πιάσει φιλίες με δύο τουρίστες, ένα ζευγάρι που μιλάει αγγλκά. Τους μιλάει σε κάτι που πρέπει να είναι ελληνικά. Λέω πρέπει επειδή πιάνω μεν μερικές λέξεις, αλλά το σύνολο των προτάσεών της είναι σε τέτοιο ιδίωμα που καθιστά αδύνατο να παρακολουθήσω τον λόγο της. Κάθε τόσο πλησιάζει την κοπέλα, της μιλάει όλο χαμόγελο. Δεν ακούω απάντηση από τον άλλο συνομιλητή, ούτε βλέπω τα πρόσωπά τους, για να πω αν υπάρχει διάλογος ή μονόλογος. Μπορεί βέβαια να είναι ελληνίδα η κοπέλα, συντοπίτισσά της, και να καταλαβαίνει τα όσα ακούει. Αλλά μου φαίνεται πιο ελληνικό να είναι μια από αυτές τις γιαγιάδες που αναζητούν την παρέα και η ανάγκη τους για επικοινωνία τους κάνει να μιλάνε έστω και με ανθρώπους που δεν τους καταλαβαίνουν. Όσο μάλιστα δεν απαντάνε – φυσικά ούτε λόγος για αντίλογο – είναι ακόμη καλύτερα: περισσότερος χρόνος για τα δικά τους λόγια...
Και έτσι ξεκινάνε οι διακοπές μου. Με αρκετές τύψεις, για να πω την αλήθεια. Δεν δούλεψα όσο έπρεπε μέσα στη χρονιά, άρα από τί νιώθω κουρασμένος, ώστε να χρειάζομαι διακοπές; Δεν το σκέφτομαι, θα διασκεδάσω τώρα και θα σκεφτώ μετά. Όπως πρώτη είπε και η Scarlet O’ Hara “tomorrow is another day”. Πέρα από τις εκκρεμότητες με τη δουλειά, έχω αφήσει και εκκρεμότητες στα προσωπικά μου. Ο Στέλιος χθες δεν πέρασε. Ούτε έδωσε σημεία ζωής. Να το παίζει δύσκολος, άραγε; Ο Γιώργος από την άλλη δεν μπορούσε να έρθει, είχε εφημερία, αν και δεν ξέρω κατά πόσον θα ήθελα να εμφανιστεί. Η κριτική που άκουσα από την Μαργαρίτα και, λιγότερο, τον ν. με χάλασε. Έχασα το ενδιαφέρον μου, να ανακαλύψω τί άνθρωπος είναι. Όταν δύο άτομα που εμπιστεύεσαι σου λένε – περιφραστικά – να μείνεις μακρυά, τί λόγο έχεις να επιμείνεις να τους διαψεύσεις; Το μοναστήρι να ’ναι καλά, και από καλογήρους... (το ότι εγώ έχω μια δυσκολία να μπαίνω σε αυτό το έρμο το μοναστήρι και να γνωρίζω κόσμο, είναι μια άλλη ιστορία).
Θέλω να βγω έξω, να μυρίσω τον αέρα της θάλασσας, να βυθιστώ στην καλοκαιρινή υγρασία που είμαι βέβαιος ότι θα με υποδεχτεί ανοίγοντας την πόρτα. Όμως δεν τολμάω. Αυτό είναι το κακό του να ταξιδεύεις μόνος. Δεν έχεις που να αφήσεις τα πράγματά σου. Μπορεί να το τολμήσω όμως. Θα πάρω μόνο την τσάντα με τον υπολογιστή και θα βγω για λίγο. Ούτως ή άλλως η βαλίτσα είναι κλειδωμένη και όποιος την πάρει δεν θα έχει να πάει και πολύ μακρυά. Μέσα στο καράβι θα μείνει, τουλάχιστον μέχρι την Σύρο, πρώτο σταθμό τους ταξιδιού μας. Θα ρωτήσω και για το internet. Μου δίνει σήμα wifi, αλλά ζητάει κωδικούς. Τελικά πρέπεi το cosmote να το κουβαλάω πάντα μαζί μου. Ποτέ δεν ξέρω πού μπορώ να το χρειαστώ...
[Λύθηκε το μυστήριο της γιαγιάς. Είναι εγγονή της που ήρθε από την Αμερική. Με τον γκόμενο, προφανώς. Την άκουσα να το λέει σε κάποια άλλη κυρία, αντίστοιχης ηλικίας. Φαίνεται ότι προς τους τρίτους μιλάει πιο αργά και κανονικά.]
Σταματάω εδώ. Δεν θέλω να εξαντλήσω την μπαταρία τώρα. Μέχρι το πρωί με περιμένει γολγοθάς...

Κυριακή 19 Ιουλίου 2009

2009-07-19T14:15:00.000+03:00

Τελικά μάλλον έχουν δίκιο. Είσαι μεγάλη τσούλα.
Ναι ρε, σε σένα μιλάω, απέναντι. Μην με κοιτάς έτσι με τα μαύρα σου τα μάτια... Επειδή έμεινες αξύριστος 3 μέρες νομίζεις ότι σοβάρεψες; Ότι δείχνεις ώριμος; Δεν με ξεγελάς εμένα. Τους άλλους γύρω σου μπορεί. Εγώ όμως σε ξέρω καλύτερα και από εσένα τον ίδιο.
Γιατί σου τα λέω αυτά; Γιατί χθες φέρθηκες με τον χειρότερο τρόπο.
Κανονίζεις με τον σ. να πάτε στο γνωστό μέρος για να του γνωρίσεις τον β. και τον α. Σωστά; Στέλνεις όμως μήνυμα και στον άλλο να του πεις ότι δεν θέλεις να χαθείτε - με τις διακοπές σου και τις δικές του που θα ξεκινήσουν αμέσως μετά - και του πετάς και την σπόντα ότι σε παρασέρνουν (τραβάτε με κι ας κλαίω είσαι) να πας στο μπαρ και αν έχει όρεξη να περάσει για να τα πείτε λίγο. Τί λίγο, θα του την έπεφτες, είμαι σίγουρος. Άγαρμπα βέβαια και ίσως τον τρόμαζες, αλλά θα το έκανες, παραδέξου το...
Και πας εκεί. Μιλάς λίγο με τον σ. και μετά τον αφήνεις να μιλάει με τον κάποιον από τους πολλούς που ξέρεις και εσύ βγαίνεις έξω για τσιγάρο. Και πάνω που βλέπεις εκείνον να εμφανίζεται με το cabrio από τη γωνία και να ψάχνει να παρκάρει - τί ψώνιο και αυτός! κατεβάζει αυτοκίνητο σαββάτο βράδυ στο κέντρο - πέφτεις μούρη με μούρη με τον Στέλιο. Είχες να τον δεις καιρό, από πριν φύγεις για τις διακοπές, τότε που ανταλλάξατε τηλέφωνα. Από την Δευτέρα που γύρισες, όλο έλεγες να τον πάρεις να τα πείτε από κοντά, αλλά όλο το ανέβαλες. Λες και θα σε έτρωγε...
Τέλος πάντων, με το που σε βλέπει λέει την φράση που σε κόβει εντελώς: "Εδώ είσαι; Πάνω που ετοιμαζόμουν να φύγω", σαν να είχατε ραντεβού. Πιάνετε κουβέντα, έρχεται και ο σ για λίγο και φεύγει. Κάποια στιγμή ήρθε και εκείνος, πήγε σε άλλη παρέα δεν σε πλησίασε (ή δεν σε πρόσεξε) και έμειναν τα πράγματα έτσι. Εσένα τώρα - το κατάλαβα - σου άρεσε περισσότερο ο Στέλιος και προτιμούσες να μείνεις εκεί να μιλάτε. Τον άλλο - που για σένα ήρθε, το τονίζω - τον απέφευγες, σωστά; Έτσι δεν κάνεις πάντα; Βρίσκεις κάτι που σου αρέσει, αλλά αμέσως μόλις δεις κάτι άλλο, ξεχνάς το παλιό, όσο πολύ και αν το ήθελες και αφοσιώνεσαι στο καινούριο...
Κάποια στιγμή σε είδε και ήρθε προς το μέρος σας. Και αμέσως οι δυό τους προσπαθούσαν να θυμηθούν από πού γνωρίζονται... Να σου πω τι σκέφτηκες (και μην πας να με διαψεύσεις); Ότι αυτοί οι δύο έχουν παρθεί στο παρελθόν, αρπαχτή. Μάλλον σωστά κατάλαβες, γιατί ενώ ο ένας το 'παιζε κινέζος και καλά δεν μπορούσε να το εντοπίσει, ο άλλος αμέσως είπε ότι είχαν συναντηθεί στο τάδε μαγαζί - μην το ψάχνεις, έχει κλείσει πια, πολύ καιρό πριν, χρόνια - και τότε ως δια μαγείας θυμήθηκε και ο πρώτος. Τις σπόντες που πέσανε από εκείνον για το ότι κουράστηκε να πέφτει σε ανώριμους και μη σοβαρούς και ότι μπορεί να είναι καλά και μόνος του, χωρίς να χρειάζεται παρέα, τις έπιασες; Δεν έχω καταλήξει ακόμα, τις έλεγε για σένα, για τον τρόπο που τον έφτυσες ή μήπως για τον Στέλιο και τα όσα είχαν γίνει μεταξύ τους τότε; Μάλλον το πρώτο, εσένα κοίταζε όπως τα έλεγε. Αλλά εσένα το αυτί σου δεν ίδρωσε καθόλου. Πόσο μιλήσατε οι δυό σας, σκάρτα 10 λεπτά; Σε είδα εγώ, όλη την ώρα το ματάκι σου ξεστράτιζε και πήγαινε προς τον Στέλιο που μιλούσε με τον β. Μη σου ξεφύγει τίποτε, κουτσομπόλη... Βασικά ξέρω τί σε έκαιγε. Φοβόσουν μήπως καταλάβει ο Στέλιος ότι υπήρχε κάτι ιδιαίτερο με τον άλλο και χάσει το ενδιαφέρον του.
Έφυγε μετά από λίγο και εσύ, χαλαρός και άνετος πια, μπήκες μέσα με τον Στέλιο και καλά επειδή είχε πιο πολύ δροσιά. Κολοκύθια. Εμένα να ακους. Να τον χουφτώσεις ήθελες, να απλώσεις χέρια και πόδια και να τον αγγίζεις όλη την ώρα. Με την ελπίδα ότι θα κάνει και εκείνος το ίδιο.
Να σου πω; Ήσουν εκεί να ακούσεις για τί συζητάγετε; Και πως σου απάνταγε στις προσπάθειες που έκανες να γίνεις πιο προσωπικός; Αδιαφορία λέγεται αυτό. Φτύσιμο. Ναι, ξέρω σε ακουμπούσε και εκείνος κάποιες στιγμές. Και σε ακολουθούσε όπου πήγαινες. Για να σταθεί δίπλα σου, να κουνηθείτε μαζί. Συμφωνώ, μπορεί αυτό να είναι το στυλ του, να μην είναι πολύ εκδηλωτικός. Ο πρώτος είναι ή μήπως ο τελευταίος;
Αλλά πόσο ακόμα θα περιμένεις; Έχασες την ευκαιρία να του πετάξεις ατάκα φοβερή που θα ξακαθάριζε την κατάσταση αμέσως και είτε θα τον έφερνε στο κρεβάτι σου (και εσένα στο δικό του) είτε θα σε τάϊζε μια νοστιμότατη, χορταστική χυλόπιτα. Τότε που σου έλεγε για τις αλλαγές που έκανε στην διαρρύθμιση του σπιτιού του γιατί δεν σκέφτηκες να του πεις: "πότε θα το δω;" Ναι ξέρω το σκέφτηκες μετά από 10 λεπτά, όταν ήδη είχατε αλλάξει θέμα συζήτησης, αλλά τότε ήταν πια αργά. Μόνο για να λες βλακείες ξέρεις να είσαι ετοιμόλογος, τις εξυπνάδες που πετάς και σπάνε τα νεύρα σε όλους γύρω σου. Κάτι σωστό δεν μπορείς να πεις. Μία έστω φορά. Μία.
Βαυκαλίζεσαι ότι μπορεί να σε θέλει από αυτό που σου είπε φεύγοντας. Ότι σήμερα θα είναι εκεί πάλι και ότι ελπίζει να σε δει πριν φύγεις για διακοπές. Και εσύ, παρά το ότι είσαι κομμάτια, θα πας. Αν είναι να μην γίνει τίποτε, άστο καλύτερα. Δεν το 'χεις, δεν το βλέπεις; Στο λένε οι άλλοι γύρω σου, αλλά εσύ στον κόσμο σου. Το χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα του, κυριολεκτικά, που ζει στον κόσμο του.
Γιατί δεν τόλμησες χθες να πιάσεις το πρόσωπό του και να τον φιλήσεις στο στόμα κάποια από τις φορές που έσκυβε προς το μέρος σου να σου μιλήσει. Έτσι, ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, να κολλήσουν τα στόματά σας και μετά ό,τι γίνει. Το ήθελες, μην το αρνηθείς. Το ήθελες πολύ. Μη μου πεις ότι ντράπηκες τον χώρο, φοβήθηκες μη σε δουν. Σε gay bar ήσουν, ξέρεις πόσοι έχουν φιληθεί εκεί μέσα δημοσίως, πόσοι έχουν φασωθεί (τί άσχημη λέξη) στις τουαλέτες; Τί σε κράτησε; Μήπως επειδή μετά θα έπρεπε να προχωρήσεις στα περαιτέρω; Είτε θα ανταποκρινόταν και θα καταλήγατε σε ένα κρεβάτι, είτε θα σου έλεγε ότι δεν ενδιαφέρεται και θα έπρεπε να βρεις κάποιον άλλο. Ποιά από τις δύο εναλλακτικές σε φοβίζει περισσότερο; Μη λες ψέματα... παραδέξου το. Στον εαυτό σου πρώτα. Εμένα άσε με.

Και μετά - και εδώ είναι το καλύτερο δείγμα του χαρακτηρισμού που σου χάρισα πιο πριν - αφού έφυγε ο ένας Στέλιος, βρήκες τον άλλο (μήπως έχεις ένα θέμα με τα ονόματα από Στ; για ψάξτο). Δεν τον είχες ξαναδεί από τότε που απολύθηκε. Ήταν μια χαρά χθες, το παραδέχομαι μέχρι και εγώ. Με το φανελάκι, το μπράτσο έξω, το σώμα του γεροδεμένο. Λίγο πιο ψηλός να ήταν και θα είχε γίνει ανάρπαστος. Πήγες και κάθησες δίπλα του, μιλήσατε για λίγο, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού σου άλλα υπήρχαν. Θα τα παραδεχτείς από μόνος σου ή θέλεις να σου τα πω;

Δεν μιλάς; Τώρα σε 'πιάσαν οι ντροπές; Δεν είναι αλήθεια ότι σκέφτηκες ότι θα ήθελες να τον πάρεις στο σπίτι σου, να περάσετε τη νύχτα μαζί; Και ότι είχες την ελπίδα να σε κοιτάξει, έστω και φευγαλέα, με μια ματιά λίγο διαφορετική, που να σε άφηνε να καταλάβεις ότι μπορεί και να ενδιαφερόταν; Παραδέξου το, αυτά σκεφτόσουν όλη την ώρα. Έβλεπες το χέρι του να σφίγγει το λαιμό του μπουκαλιού και παρακαλούσες να έρθει και λίγο προς το μέρος σου και να σε αγγίξει. Φυσικά δεν έκανε τίποτε και έφυγες μόνος. Για άλλη μια φορά.
Δεν θα σου κακόπεφτε ο συγκεκριμένος, το είπαμε. Αλλά ξεκαθάρισε μέσα σου τί θέλεις. Έναν οποιονδήποτε άνθρωπο, απρόσωπο, για να περάσεις μία νύχτα, χωρίς να σε νοιάζει ποιός είναι και τί κοινά έχετε, ή κάτι περισσότερο. Το πρώτο είναι εύκολο να βρεθεί, μπες σε ένα site, πήγαινε στην σάουνα και θα ξεκαβλώσεις πολύ εύκολα. Το δεύτερο θέλει προσπάθεια, κυνήγι. Όμως όλοι οι καλοί κυνηγοί έχουν αφενός μεν υπομονή και επιμονή, αφετέρου δε συγκεκριμένο στόχο. Όταν βγαίνουν για μπεκάτσες, δεν θα αρχίσουν να τρέχουν πίσω από τις αλεπούδες ή τους λαγούς που μπορεί να βρεθούν στο δρόμο τους. Η αλεπού εκεί θα είναι, μπορεί να περιμένει. Δοκίμασε την τύχη σου με τις μπεκάτσες πρώτα και όταν βαρεθείς (ή αποτύχεις) βγαίνεις για το κυνήγι της αλεπούς... Θα είσαι και πιο έμπειρος τότε, μπορεί να έχεις και τύχη...

Γιατί σου τα λέω όλα αυτά; Γιατί σε αγαπάω βρε βλάκα. Όσο και να θέλεις, δεν μπορείς να απαλλαγείς από μένα, η εικόνα σου είμαι, η αντανάκλασή σου στον καθρέφτη. Εγώ είμαι απέναντί σου στη χαρά, εγώ και όταν νιώθεις χάλια. Την δική μου επιβεβαίωση ζητάς κάθε φορά πριν βγεις. Δεν μπορώ πια να σε βλέπω να καταστρέφεις τον εαυτό σου, να αφήνεις τις ευκαιρίες να περνάνε χωρίς να τολμάς να απλώσεις το χέρι σου και να ζήσεις. Βαρέθηκα να ακούω τη γκρίνια σου όλη την ώρα. Μπορεί να φας τα μούτρα σου στην αρχή, το ξέρω. Θυμάσαι πόσες φορές έπεσες όταν μάθαινες ποδήλατο; Σε σταμάτησε αυτό; Όχι, συνέχισες μέχρι που τα κατάφερες. Έτσι και τώρα. Αν δεν δοκιμάσεις, δεν θα κάνεις τίποτε. Θα ξυπνήσεις ένα πρωί στα 80 σου (αν είσαι τυχερός και φτάσεις μέχρι εκεί) και θα διαπιστώσεις ότι η ζωή πέρασε όσο εσύ ήσουν σαν τη στρουθοκάμηλο με το κεφάλι χωμένο στην άμμο. Και δεν το θέλεις αυτό. Πίστεψέ με.

Παρακευή 17 Ιουλίου 2009

2009-07-17T14:14:00.000+03:00

Κοιμάμαι περίεργα τις τελευταίες μέρες. Είτε δεν μπορώ να ξυπνήσω το πρωί και με παίρνει ο ύπνος στη διάρκεια της ημέρας, είτε ξυπνάω άσχετες ώρες μέσα στη νύχτα και - φυσικά - νωρίς το πρωί. Τύψεις; Άγχος για τη δουλειά και τις εκκρεμότητες; Δεν ξέρω. Και δεν με νοιάζει είναι η αλήθεια. Κάποιος μου είχε πει ότι το να κοιμάσαι πολύ, ακόμη και στη διάρκεια της ημέρας είναι δείγμα κατάθλιψης. Μπορεί.
Χθες το βράδυ όλα πήγαν όπως τις άλλες μέρες. Με εξαίρεση τα όνειρα. Έπεσα για ύπνο γύρω στις 12 και κάτι. Τελικά δεν πήγα κινηματογράφο όπως σκεφτόμουν. Δούλευα μέχρι αργά, είχα και πρωινό ξύπνημα σήμερα. Έσβησα το φως και αμέσως κοιμήθηκα. Μία παρά τέταρτο ξύπνησα από βαθύ ύπνο. Χορτάτος.
[το παθαίνω αυτό, συνήθως το μεσημέρι. Με μισή ώρα ύπνο είμαι εντάξει. Ξεκούραστος και γεμάτος]
Χθες όμως δεν έδωσα σημασία. Είδα το ρολόι, ήπια λίγο νερό και ξανά για ύπνο.
Enter the dreams...
Είδα δύο. Back to back, κατά κάποιον τρόπο το ένα ακουλουθούσε το άλλο. Δεν θα αναφερθώ στο πρώτο, με πόνεσε. Είχε να κάνει με την μικρή Ελευθερία, κάποιος την είχε πειράξει - σεξουαλικά - και μου το έλεγε, ενώ εγώ προσπαθούσα να μείνω ψύχραιμος για να μην την τρομάξω... Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι.
Το δεύτερο όμως ήταν όλα τα λεφτά.
Βρσκόμουν σε κάποιον κλειστό χώρο, όπου υπήρχε μια τεράστια πισίνα-δεξαμενή. Κανονικών διαστάσεων, γεμάτη νερό. Και ψάρια. Ή μάλλον θαλάσσια ζώα όλων των ειδών: ένα δελφίνι, πάπιες, χήνες, φώκιες. Και ψάρια. Πολλά. Μικρά και μεγάλα. Περιμετρικά υπήρχε ένα εσωτερικό μπαλκόνι, που έβλεπε στην πισίνα, γύρω στα 2 μέτρα πάνω από το νερό. Εκεί βρισκόμουν εγώ και άλλος κόσμος, μέσα σε αυτούς και εσύ. Στο βάθος, καθισμένος σε έναν πάγκο. Εγώ ήμουν δίπλα στην κουπαστή και κρατούσα κάτι που έμοιαζε με καλάμι ψαρέματος. Ήταν ένα κομμάτι ξύλο που είχε στην άκρη του ένα σκοινί ελαστικό, το οποίο κατέληγε σε έναν κύλινδρο (σαν ποτήρι) από τον οποίο ξεκινούσαν 3-4 μικρότερα σκοινιά που είχαν κέρματα, ή κάτι γυαλιστερό, στην άκρη τους. Όλο αυτό κρατούσα πάνω από το νερό, για να παίξω με τα ψάρια. Δίπλα μου υπήρχε κόσμος που πέταγε ψωμί στο νερό.
Κάποια στιγμή ακούω κάποιον να μου φωνάζει "πρόσεξε μην πιάσεις το δελφίνι". Τότε ακριβώς νιώθω ένα βάρος στο καλάμι. Το σηκώνω προς τα πάνω και μαζί πήδηξε από το νερό και το δελφίνι και ήρθε προς τα πάνω. Στο στόμα του είχε ένα από τα σκοινιά που κρέμονταν από το καλάμι μου. Το δελφίνι βούτηξε προς το νερό, τραβώντας και το σκοινί μου. Ήταν ελαστικό, γι' αυτό δεν έσπασε. Κρατούσα γερά το καλάμι και η σκηνή αυτή επαναλήφθηκε άλλες δύο φορές. Την δεύτερη ένιωσα το καλάμι να γλυστρά από το χέρι μου, αλλά δεν μου έφυγε. Όπως ανέβαινε προς τα πάνω το δελφίνι έφτασε στο ύψος της κουπαστής, μπροστά μου και έπεσε πάνω στο μπαλκόνι, έξω από νερό. Είδα ότι ο κύλινδρος που υπήρχε στην άκρη του καλαμιού μου είχε μπει μέσα στο στόμα του και δεν μπορούσε να ελευθερωθεί. Προσεκτικά τον έβγαλα από το μισάνοιχτο στόμα του και έμεινα να το κοιτάζω. Δεν σπαρταρούσε, βαριανάσαινε. Σαν άνθρωπος ετοιμοθάνατος. Είχε ένα γυαλιστερό γκρι χρώμα που σιγά-σιγά στέγνωνε. Κοίταξα προς τα εκεί που καθόσουν.
Ελάτε κάποιος να με βοηθήσετε να το ρίξουμε πάλι μέσα, φώναξα. Σηκώθηκες αργά, μουρμουρίζοντας κάτι που δεν κατάλαβα (αλίμονο, τί άλλο;) και πλησίασες. Είναι πολύ βαρύ δεν θα τα καταφέρουμε, είπες. Πιάσε εσύ το κεφάλι και εγώ την ουρά, σου απάντησα. Προσεκτικά το σηκώσαμε προς την κουπαστή. Αν το ρίξουμε έτσι, με την κοιλιά θα πετάξει νερά και θα χτυπήσει, είπες. Την στιγμή εκείνη μας γλύστρησε και έπεσε με το κεφάλι, εντελώς κατακόρυφα προς το νερό, με μια χάρη που θα ζήλευε και ο καλύτερος αθλητής καταδύσεων. Μιλάμε για το τέλειο 10... Αμέσως μόλις έπεσε στο νερό, κινήθηκε προς την μία άκρη της πισίνας.
Ταυτόχρονα από την απέναντι πλευρά ξεκίνησαν τα υπόλοιπα θαλάσσια όντα με μεγάλη ταχύτητα και σε παράταξη να πάνε προς το μέρος του. Ούτε που τα είχα προσέξει, είχαν όλα μαζευτεί στην άκρη και περίμεναν, αγωνιούσαν. Ήταν σε πεντάδες, σαν παρέλαση: τα πιο μεγάλα μπροστά και προς τα πίσω τα πιο μικρά. Κάθε τόσο πηδούσαν πάνω, έξω το νερό, πάντα συγχρονισμένα, και έπεφταν με θόρυβο. Χαίρονταν, διασκέδαζαν. Πήγαν πάνω κάτω στην πισίνα 3-4 φορές, το δελφίνι στεκόταν στην άκρη, θαρρείς επιθεωρούσε την παράξενη αυτή παρέλαση-επίδειξη που γινόταν προς τιμήν του.
Εκεί ξύπνησα. Και ήταν 2:20, μόλις.
Με τα όνειρα έχω μια περίεργη σχέση, νομίζω το έχω πει. Βλέπω συχνά και τις περισσότερες φορές τα θυμάμαι. Δεν ξέρω πάντα τί σημαίνουν, αν το υποσυνείδητό μου θέλει κάτι να μου πει. Δεν έψαξα να βρω τί συμβολίζει το δελφίνι ή η πισίνα-δεξαμενή. Δεν με νοιάζει να μάθω (αν και ρώτησα). Μου αρκεί η γενική αίσθηση από αυτό που είδα. Και αυτό το όνειρο με άφησε χαρούμενο. Ήρεμο. Δεν φοβήθηκα.
Αν εσύ βγάζεις νόημα, πες το και σε μένα.

Φυσικά ξανακοιμήθηκα. Ξύπνησα για λίγο στις 4 και κάτι, και ξανά στις 7, λίγο πριν χτυπήσει το ρολόι. Τα του γραφείου είναι μάλλον ανούσια. Η νέα μου εμφάνιση ξάφνιασε. Εντυπωσίασε κάποιους, ξένισε άλλους. Μόνο η Ματούλα μου είπε ότι δεν μου πάει, ότι δείχνω 5 χρόνια μεγαλύτερος. Δεν με απασχολεί, δοκιμαστικά είναι. Μαζεύω γνώμες για την ώρα.
Σταματάω εδώ. Δεν κατάφερα να γράψω μικρό κείμενο, ούτε τώρα. Δεν το 'χω φαίνεται. Είμαι πολυλογάς, τί να κάνουμε;
Goodnight and good luck...

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009

2009-07-16T14:13:00.000+03:00

Κάνει καλό, λέει, να κρατάω ημερολόγιο. Ίσως γιατί έτσι δεν θα ξεχνάω τις σκέψεις που κάθε μέρα περνάνε από το μυαλό μου (το ποιό;), ίσως επειδή έτσι θα καταγράφω συναισθήματα, ώστε να μπορώ αργότερα να καταλαβαίνω την ένταση, τις αιτίες και τα αποτελέσματά τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι... Θα δείξει.

Για μια ακόμα φορά ξεκινάω να γράφω. Για ένα χρόνο έγραφα με συνέπεια. Έβγαλα πράγματα από μέσα μου. Σαν ψυχοθεραπεία άνευ διδασκάλου το είδα. Και κέρδισα. Όχι υλικά, ηθικά. Είδα ότι μπορώ να γράψω, όχι όπως άλλοι (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε), αλλά κάτι κατάφερα και εγώ. Γνώρισα κόσμο, ηλεκτρονικά στην αρχή, και πραγματικά αργότερα. Και κυρίως γέμισα το κενό της ζωής μου εκείνη την περίοδο.

Προς το τέλος όμως κουράστηκα. Τα είχα βγάλει όλα. Είχα γνωριστεί και με ανθρώπους που με ενδιέφεραν και οποιαδήποτε αναφορά σε αυτούς στο blog θα με εξέθετε ανεπανόρθωτα. Οπότε δεν είχα τί να γράψω. Και σταμάτησα.

Για σένα έγραψα μόνο 3 φορές. Την μια την έχεις διαβάσει. Τις άλλες δύο - από τις τελευταίες αναρτήσεις - είμαι σίγουρος τις έχεις δει. Και τις άφησες ασχολίαστες. Έχω δηλώσει ότι αυτά που έγραψα εκεί δεν ισχύουν πια. Και ότι τώρα είμαστε δύο φίλοι που κάνουν παρέα, που ενδιαφέρονται ο ένας για τη ζωή του άλλου. Φιλικά πάντα. Δεν ξέρω αν σε έχω πείσει ότι έτσι είναι, έρχονται στιγμές που και εγώ ο ίδιος αμφιβάλλω. Λένε ότι η απουσία βοηθάει να ξεπεράσεις κάποιον. Και εσύ λείπεις. Όμως τί και αν λείπεις; Μιλάμε καθημερινά (να αγιάσει το χέρι αυτού που έφτιαξε το msn), με τους φίλους μας (δικοί σου είναι, που με υιοθέτησαν) την απουσία σου σχολιάζουμε. Το διαχειρίζομαι όσο πιο καλά μπορώ. Νομίζω.

στην παραπάνω παράγραφο αφαίρεσα ένα "απλά" που υπήρχε και απέδιδε διαφορετικό νόημα από αυτό που επιθυμούσα. από αυτό που νιώθω. ευχαριστώ για την υπόδειξη, ξέρει αυτός. αν σήμαινε κάτι που μπήκε; δεν νομίζω, είναι και το "μας" που συμπληρώνει αυτό που ήθελα να πω. και αυτό προϋπήρχε...

Τέλος πάντων, ας μείνω στο σήμερα. Όσο πιο πολύ κολλάω στο παρελθόν, τόσο πιο δύσκολο είναι να προχωρήσω. Και ας γνώρισα τον Γιώργο χθες. Δηλαδή σήμερα, αφού πήγα στο μπαρ μετά τα μεσάνυχτα. Στην αρχή, όπως καθόμουν έξω καπνίζοντας, τον είδα και κάτι μου έκανε. Από μακρυά. Μιλούσε με άλλους και εγώ - φυσικά - ούτε που διανοήθηκα να πλησιάσω να μπω στην παρέα. Άσε που από την παρέα άλλος μου άρεσε πιο πολύ. Όταν μπήκα μέσα ήρθε και εκείνος, έκατσε κάπου κοντά. Άδειο το μαγαζί και εκείνος ήρθε στην γωνία, στο κάτω μέρος, εκεί που γνωριστήκαμε και εμείς - θυμάσαι; Δεν του μίλησα εγώ, ούτε εκείνος έκανε το πρώτο βήμα. Ο β. που ήρθε προς το μέρος μας έκανε τις συστάσεις. Τον γνώρισε στο νησί, που πήγε μετά τις διακοπές που πέρασε μαζί μας στο Πήλιο! Και βρεθήκαμε και οι δύο την ίδια μέρα στο ίδιο μέρος. Σιγά την σύμπτωση, θα πεις. Εγώ όμως τα πιστεύω τέτοια σημάδια, έστω και αν τρώω μετά τα μούτρα μου...

Πιάσαμε κουβέντα και οι 3, κάποια στιγμή όμως ο β. - διακριτικά - αποσύρθηκε να βάλει ποτό ή να μιλήσει σε κάποιον άλλο (ούτε που πρόσεξα, ούτε που με ένοιαζε) και μείναμε να μιλάμε μόνοι μας. Με την μουσική δυνατά (άλλος δράμα αυτό, δεν είναι της παρούσης) και το μαγαζί σχεδόν άδειο είχαμε κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλο για να ακουγόμαστε. Με έπιανε και εγώ το ίδιο. Ναι, και εγώ... Έχω κάνει προόδους βλέπεις. Μην φανταστείς, δεν χουφτωθήκαμε. Απλά το χέρι στην μέση του για να είμαι κοντά στο αυτί του και να με ακούει. Και εκείνος είχε γείρει όλος πάνω μου, για να τον ακούω καλύτερα.

Με ρώτησες και νωρίτερα. Είναι ενδιαφέρων τύπος. Δεν μπορώ ακόμα να δώσω χαρακτηρισμό - καλός ή κακός. Άλλωστε αυτό είναι πολύ υποκειμενικό. Έχει πράγματα να πει. Αυτό μου αρκεί για την ώρα. Δεν κάνω περιγραφή. Ας ήσουν εκεί να τον δεις μόνος σου. Αν γίνει κάτι - και κρατήσει - θα τον δεις όταν επιστρέψεις. Αλλιώς, "τί είχαμε τί χάσαμε, ψωλέω σε ξεχάσαμε" που λέει και η αοιδός (εκ του "αηδία").

Φύγαμε μαζί, δηλαδή ταυτόχρονα. Χθες για πρώτη φορά (και τελευταία) είχα κατέβει με το αυτοκίνητο (γι' αυτό και δεν ήπια σχεδόν καθόλου - μήπως τελικά αυτό φταίει που δεν γνωρίζω κόσμο τις άλλες μέρες;). Προσφέρθηκα να τον πάω σπίτι του (στην αρχή της Βουλιαγμένης μένει), αλλά είχε και εκείνος το δικό του. Είχαμε παρκάρει σε διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις, όμως για να φύγει ήρθε προς το μέρος μου. Σταμάτησε δίπλα μου (AUDI cabrio, παρακαλώ, σιγά μην έμπαινε στο peugeot μου) και μου είπε ότι θα τα ξαναπούμε οπωσδήποτε. Στο τσακ ήμουν να του ζητήσω το τηλέφωνό του, ο παλιός εαυτός μου δεν με άφησε... Δεν πειράζει, δεν θα χαθούμε (θέλω να ελπίζω). Εκείνος το είπε πρώτος.

Έχω πολλά να γράψω ακόμα για το σήμερα. Όλα αυτά έγιναν μέχρι τις 2 το ξημέρωμα. Δεν αναφέρθηκα καθόλου στο πρωί, τα όσα έκανα (ή μάλλον δεν έκανα) όλη μέρα. Δεν πειράζει. Τα αφήνω. Σταματάω εδώ. Είπες - και έχεις δίκιο, και άλλοι το λένε - ότι το μυστικό είναι τα μικρά κείμενα. Αυτά έχουν περισσότερη δύναμη. Λες αυτό να έφαιγε την άλλη φορά; Το ότι έγραφα κατεβατά ολόκληρα; Τί να κάνω, το να γράφω πολλά είναι, κατά κάποιον τρόπο, επαγγελματική διαστροφή από την οποία δεν θα απαλλαγώ ποτέ. Και μικρές προτάσεις πρέπει να φτιάχνω. Όχι σειρές ολόκληρες χωρίς τελεία. Ίσως αυτό να είναι το κέρδος από αυτή, τη δεύτερη απόπειρα. Να βελτιώσω το ύφος μου, το στυλ μου.

Δοκιμαστικά γράφω σαν να σου μιλάω. Μπορεί αύριο να μην μου βγει έτσι. Θα δείξει...

Goodnight and good luck...

Κλειστον

2009-06-01T17:06:00.000+03:00

Αποφάσισα να το κλείσω το μαγαζί. Τη φορά αυτή μόνιμα.
Στο παρελθόν αποσύρθηκα κάποιες φορές για λίγες μέρες, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, αλλά αυτό οφειλόταν σε διάφορα προβλήματα που αντιμετώπιζα, τα οποία απαιτούσαν τον χρόνο τους για να ξεπεραστούν.
Τώρα είναι αλλιώς. Από την αρχή του χρόνου νιώθω ότι δεν έχω τίποτε καινούριο να πω. Στέρεψε η πηγή, οι ιδέες έφυγαν, οι λέξεις με πρόδωσαν. Φαίνεται έκανα τον κύκλο μου. Η όλη εμπειρία του blogging μου προσέφερε πολλά, κυρίως διέξοδο για συναισθήματα σε μια περίργη, εντελώς μεταβατική, στιγμή της ζωής μου.

Και έτσι, προχωράω. Τα όσα μου συμβαίνουν τώρα, αυτά που με απασχολούν, δεν θέλω να τα μοιραστώ. Όχι από σνομπισμό ή υπεροψία. Απλά δεν νιώθω την ανάγκη να το κάνω. Είναι η ζωή μου και επιλέγω να μείνει δική μου.
Ευχαριστώ πολύ για όλα όσα μου δώσατε.
Και κυρίως εσένα, έστω και αν δεν διαβάζεις, επειδή υπήρξες η αφορμή για τις αλλαγές που τόσο χρειαζόμουν.
Αντίο.

υ.γ. δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα συνεχίσω να διαβάζω και να σχολιάζω. Θα δείξει, ανάλογα με τον χρόνο μου.

Διαφημιση

2009-05-14T13:50:00.002+03:00

Θέλω ν' αγιάσω και δεν με αφήνουν οι διαβόλοι....

Όλα τα λεφτά είναι το σλόγκαν: Imagine what you could do.
Έχω μερικά πράγματα υπόψιν μου που θα μπορούσα να κάνω εγώ. Πάντως, αν βρισκόμουν στην θέση της κοπέλας, το τελευταίο που θα με απασχολούσε - το ομολογώ - είναι η μείωση της κατανάλωσης νερού, παρά την οικολογική μου συνείδηση. Και ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον μπαλέττο...
Πανέξυπνη διαφήμιση και με χιούμορ.
Ευχαριστώ τον δ. που την εντόπισε και την ανέβασε πρώτος.

Δεσποινις ετων 39

2009-03-19T00:30:00.007+02:00

Η μέρα σήμερα σηκώνει το παρακάτω βίντεο, ιδίως από το 5:20 και μετά...

Εντάξει, δεν είναι του Οσίου Ιλαρίωνος, ούτε έχω τριώροφη οικοδομή, γωνιαία... αλλά σε πολλά από τα υπόλοιπα πέφτουμε μέσα. Είναι καλό τώρα αυτό;

By the way, βρήκα στην wikipedia ότι στην ηλικία των 39 ετών:
1. Ο Neil Armostrong ήταν ο πρώτος που πάτησε στο φεγγάρι
2. Ο Jimmy Connors μπήκε στα ημιτελικά του US Open (μήπως είμαι λίγο άχρηστος;)
3. Ο Malcom X δολοφονήθηκε
4. Ο Martin Luther King Jr. δολοφονήθηκε (επίσης)
5. Η Amelia Earhardt αγνοείται. Και θεωρείται νεκρή 2 χρόνια μετά (τώρα ανησυχώ για το μέλλον μου).

Αλλά και ως αριθμός το 39 έχει περιεχόμενο. Πάλι από την wikipedia αντιγράφω: (το βάζω κατευθείαν στα αγγλικά, αν επιχειρήσω να μεταφράσω μαθηματικούς όρους, θα γελάσει κάθε πικραμένος. Για μέρες.)
39 is the 12th distinct semiprime and the 4th in the {3.q} family. It is the last member of the third distinct biprime pair (38,39).
Thirty-nine is the sum of five consecutive primes (3 + 5 + 7 + 11 + 13) and the sum of the first three powers of 3 (

31 + 3 2 + 3 3

). Given 39, the Mertens function returns 0.
39 is the smallest integer which has three partitions into three parts which all give the same product when multiplied: {25, 8, 6}, {24, 10, 5}, {20, 15, 4}.
39 has an aliquot sum of 17 which is itself a prime.
39 is the 4th member of the 17-aliquot tree
The thirteenth Perrin number is 39, which comes after 17, 22, 29 (it is the sum of the first two mentioned).
Since the greatest prime factor of 39² + 1 = 1522 is 761, which is obviously more than 39 twice, 39 is a Størmer number.
According to David Wells in The Penguin Dictionary of Curious and Interesting Numbers, 39 is the smallest mathematically uninteresting number. The book claims that it is also the first number that is simultaneously both interesting and uninteresting, thereby avoiding the paradox.
Τώρα, αν σας πω ότι κατάλαβα τί σημαίνουν αυτά τα κινέζικα, θα σας γελάσω και δεν θα το 'θελα. Της Νομικής είμαι, μην περιμένετε να ξέρω από άλγεβρες και γεωμετρίες... (πάντως αν κάποιος μαθηματικός βγάζει νόημα, ας μου εξηγήσει. Και του Πολυτεχνείου, δεκτός θα γίνει).

Η ουσία είναι - και εδώ καταλήγω - ότι σήμερα έχω γενέθλια. Κλείνω τα 39 και μπαίνω ... πάλι στα 39. Όπως λέει και στο απόσπασμα πιο πάνω "τα 40 χτυπάνε άσχημα", οπότε σκέφτομαι να μείνω στην παρούσα δεκαετία μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω στη ζωή μου... "Και άμα τ' ανακαλύψουνε, θα πούμε λάθος".

Η επιστροφη του ασωτου

2009-02-22T10:18:00.000+02:00

Επέστρεψα.
Πέρασα πολύ καλά, είναι η αλήθεια. Είδα χιόνι, πολύ. Επί 2 μέρες χιόνιζε συνέχεια, μέσα στο Βερολίνο υπήρχαν 10 πόντοι (με το συμπάθειο), χωρίς όμως αυτό να ανακόπτει τους κανονικούς ρυθμούς της πόλης. Έκανα πολλά πράγματα και από αυτά που λέγονται και από αυτά που δεν λέγονται. Πήγα πάλι σε όλα τα μεγάλα μουσεία της πόλης, κανονικός τουρίστας, είδα μια Αργεντίνικη ταινία στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, Aguas Verdes ο τίτλος της (καλή ήταν), ψώνισα. Ανέβηκε η διάθεσή μου, πήρα το αίμα μου πίσω για μια αδικία που μου είχε γίνει την τελευταία φορά που είχα πάει (περισσότερα δεν λέω, θα εκτεθούμε).
Ασφαλώς είδα και τον τέως... (σ.σ. σύμφωνα με το λεξικό το "τέως" αναφέρεται στον αμέσως προηγούμενο, σε κάποιον που παύθηκε από ένα αξίωμα, χωρίς να αντικατασταθεί, ενώ το "πρώην" σημαίνει τον παλαιότερο, αναφέρεται αόριστα στο παρελθόν. Στην περίπτωσή μου η θέση παραμένει κενή, οπότε "τέως"), είδα λοιπόν τον τέως και μου έδωσε μια σειρά από mp3 με διάφορα τραγούδια από εντελώς άγνωστους για μένα καλλιτέχνες: σουηδές, ισλανδές κ.ά. τραγουδίστριες, που τις ξέρει η μάνα τους και εκείνος (τώρα και εγώ), συγκροτήματα γερμανικά που δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Τέλος πάντων, από ευγένεια, ίσως και λίγη περιέργεια, έβαλα να ακούσω κάτι στο αυτοκίνητο, έτσι για το καλό.
Και ανακαλύπτω την Arielle Dombasle. Είναι, λέει, ηθοποιός και τραγουδίστρια, γαλλοαμερικανίδα, που όμως έχει τραγουδήσει σε διάφορες γλώσσες. Έχει παίξει σε ταινίες του Ερίκ Ρομέρ και στο τηλεοπτικό Miami Vice. Δεν την είχα ακούσει ποτέ. Βρήκα ένα τραγουδάκι - εντελώς άσχετο με την ημέρα, σήμερα που περιμένουμε τα χιόνια - και το βάζω να το ακούσετε.

Ο τέως μου την παρουσίασε ως Αλμοδοβαρική φιγούρα, σαν την Luz Casal. Tην ακούς και περιμένεις να δεις όλο το γνωστό cast του Ισπανού σκηνοθέτη να εμφανίζεται επί σκηνής. Δεν θα το έλεγα, αν και δεν είναι κακή.

Το κακό με την επιστροφή μου είναι ότι με περίμενε το χάος. Απίστευτες εκκρεμότητες, οι μέρες που έλειψα θα μου βγουν ξινές στη δουλειά. Τρέχω και δεν φτάνω. Πρωινό ξύπνημα αχάραγα, δουλειά μέχρι αργά, μετά έξοδοι (τί "Τ" θα ήμουν αλλιώς; - ξέρεις εσύ Β) μέχρι αργά και την άλλη μέρα πάλι από την αρχή. Μου λείπει ύπνος, τα πρωινά σέρνομαι, αλλά δεν με απασχολεί. Θα έρθει στιγμή που θα κοιμάμαι αιώνια, οπότε μέχρι τότε (μετά από 114 χρόνια, 123 μέρες και 11 ώρες ακριβώς - το έχω συμφωνήσει) θα διασκεδάζω. Βέβαια δεν προλαβαίνω ούτε καν να διαβάσω κάτι από όλα αυτά που γράψατε τόσες μέρες. Αλλά θα ζήσετε και χωρίς τα τακτικά σχόλιά μου, νομίζω.

μήπως να το γυρίσω σε rhum and coca-cola?
ίσως το καλοκαίρι, που θα είναι πιο δροσιστικό...

Καλημέρα...

Μια τοσο μακρινη απουσια

2009-02-12T16:18:00.000+02:00

Anything worth having, is worth waiting for.
Εγώ αυτό εφαρμόζω.

Για λίγες μέρες θα λείψω...

Τελικά κάθε χρόνο, μέσα Φεβρουαρίου, η μοίρα με οδηγεί στο Βερολίνο. Σαν να το έχω τάμα, σαν να κάνω προσκύνημα. Ούτως ή άλλως προς το παρόν περιμένω (βλ. παραπάνω - σοφή - φράση). Άρα ένα διάλειμμα το χρειάζομαι. Και ελπίζω με την επιστροφή μου, να πλησιάζει το πλήρωμα του χρόνου...

Καλησπέρα και Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν το Σάββατο. Ξέρω τουλάχιστον έναν (που έχει γενέθλια) και του εύχομαι από εδώ τα καλύτερα. Αγάπη πάντα.

Σας αφήνω και με ένα τραγούδι, στο πνεύμα των ημερών. Ειδικά αφιερωμένο, εκεί που πρέπει.

Shirley Bassey - Love Story
(Ξέρω ότι σου αρέσει η τραγουδίστρια.
Δικό σου, έστω και αν δεν το δεις.
Μπορεί να σου λείψω και να μπεις να με διαβάσεις)

και ένα ακόμα, που εσύ μου έμαθες.

Shirley Bassey - Life goes on

Snap out of it

2009-02-05T23:58:00.005+02:00

"Είσαι αχάριστος. Άλλοι που δεν έχουν στη ζωή τους ούτε τα μισά από αυτά που έχεις εσύ, δεν γκρινιάζουν, ούτε διαμαρτύρονται όλη την ώρα. Και εσύ, που έχεις σταθερή και σίγουρη δουλειά, την οποία μάλιστα δεν κινδυνεύεις να χάσεις εύκολα, τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα όσο εμείς οι υπόλοιποι, που πληρώνεσαι σε μόνιμη βάση και καλά, που κάνεις κάτι ενδιαφέρον, που έχει σχέση με τις σπουδές σου, κάτι που σου αρέσει, όπως λες, κάτι στο οποίο είσαι καλός, που έχεις την υγεία σου, την οικογένειά σου, έχεις φίλους και παρέες, έχεις τη μόρφωσή σου, έχεις ενδιαφέροντα στη ζωή, εσύ γκρινιάζεις συνέχεια, επειδή είσαι μόνος και δεν έχεις κάποιον στη ζωή σου. Αντί να απολαμβάνεις τα δέκα πράγματα που έχεις, είσαι μονίμως λυπημένος και σε απασχολεί αυτό το ένα που δεν έχεις. Αυτό το ένα, που μπορεί τελικά να μην είναι και τόσο σημαντικό σε σχέση με αυτά που έχεις. Αυτό λέγεται ύβρις"...

Αυτά περίπου - σε ελεύθερη απόδοση, δεν είχα και μαγνητόφωνο δίπλα μου - ήταν τα όσα μου είπε χθες βράδυ ένας φίλος (δεν του αρέσουν οι επιθετικοί προσδιορισμοί - καλός, σημαντικός, μοναδικός κλπ - οπότε δεν βάζω τίποτε επιπλέον από το ουσιαστικό).
Και παρά το αρκετό κρασί που και οι δύο είχαμε καταναλώσει - λευκό παγωμένο εκείνος, κόκκινο εγώ - αναγνώρισα αμέσως την αλήθεια των όσων είπε. Και τη σημασία τους. Ήταν σαν να έφαγα ένα χαστούκι, λεκτικό ευτυχώς, όχι σαν εκείνο το "snap out of it" που έδωσε η Cher στον Nicholas Cage στην ταινία Moonstruck

ένα χαστούκι που με έφερε σε επαφή με την πραγματικότητα.

Έχει δίκιο.

Η ζωή τελικά είναι μια σειρά από μικρές στιγμές ευτυχίας, στιγμές που δεν κρατάνε πολύ, μερικά λεπτά, άντε κάποιες ώρες αν είμαστε τυχεροί. Όμως οι στιγμές αυτές είναι που μας σημαδεύουν, χαράσσονται μέσα μας ανεξίτηλα και συνοδεύουν όλη τη ζωή μας. Το να περιμένουμε το ένα και μεγάλο συμβάν, που ονομάζουμε ευτυχία, είναι μεγάλο λάθος: πρώτον επειδή μπορεί να μην έρθει ποτέ και δεύτερο - και κυριότερο - επειδή μπορεί μεν να έρθει κάποτε, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν άξιζε και πολύ περισσότερο από όλες τις μικρές καθημερινές στιγμές που αφήσαμε να περάσουν περιμένοντας. Όπως είπε και ο ποιητής, σημασία έχει το ταξίδι και όχι η Ιθάκη. Αυτή μπορεί να είναι χωρίς πλούτη, φτωχική...
Σήμερα το πρωί, αφού με πολύ δυσκολία και με μόλις 4 ώρες ύπνο (το κρασί και η κουβέντα θέλουν το χρόνο τους) βγήκα από το κρεβάτι μου, στο αυτοκίνητο για το γραφείο και σε μικρά διαλείμματα χαλάρωσης στη διάρκεια της μέρας, προσπάθησα να ανασύρω από τη μνήμη μου κάποιες στιγμές ευτυχίας που έχω περάσει, στιγμές που θα μείνουν για πάντα μέσα μου...
Όχι αυτό που είχα γράψει και στο παρελθόν, γενικά και αόριστα πράγματα που με κάνουν να νιώθω καλά. Το ζητούμενο είναι συγκεκριμένες στιγμές, που συνδέονται με πρόσωπα, πράγματα, τοποθεσίες, αναμνήσεις, ημερομηνίες.

- Σινάϊα, Ρουμανία. Αρχές Φεβρουαρίου 1999. Έχω πάει με μια φίλη μου στο spa του ξενοδοχείου Holiday Inn, στα βουνά. Ανάμεσα στα άλλα το ξενοδοχείο έχει και πισίνα, μισή σκεπασμένη, μισή ανοιχτή. Με βουτιά κάτω από ένα πλαστικό που χωρίζει τα δύο τμήματα, βγήκα στο ανοιχτό μέρος. Ήταν βράδυ Σαββάτου, το σκοτάδι προσπαθούσαν να το διαλύσουν, μάλλον ανεπιτυχώς, φώτα ανάμεσα στους θάμνους παντού γύρω, όλα ήταν κάτασπρα από το παχύ χιόνι, το νερό ζεστό να αχνίζει... και εγώ να κολυμπάω, με μόνο το κεφάλι μου έχω στο κρύο. Ευτυχία.
- Κάτι παρόμοιο: Europa Center, στο Βερολίνο. Για όσους δεν ξέρουν, είναι ένα εμπορικό κέντρο, με σάουνα και πισίνα στην ταράτσα. Η πισίνα και εδώ ήταν η μισή ανοιχτή. Τη φορά αυτή (Δεκέμβριος 2006) δεν είχε χιόνι, έκανε μόνο κρύο. Αλλά και εδώ κολυμπούσα και γύρω μου έβλεπα ουρανοξύστες, κτίρια ψηλότερα, εντυπωσιακά φωτισμένα... Ευτυχία.

- Ιούλιος 2007. Θέατρο Βράχων - Μελίνα Μερκούρη. Η πρώτη φορά που άκουσα αυτό εδώ το τραγούδι:

Αλεξάνδρας - νατάσ...

Συναυλία της Νατάσσας, αφιερωμένη στην Αφροδίτη Μάνου. Εκεί, ανάμεσα στα άλλα η Νατάσσα λέει και το "Αλεξάνδρας", από την δουλειά που τελικά κυκλοφόρησε άνοιξη του 2008. Δεν θυμάμαι να έχω συγκινηθεί τόσο από τραγούδι, έκλαψα (αν και στο τελευταίο, μάλλον συνέβαλε και η παρέα μου τότε και η επικείμενη αναχώρησή του στο εξωτερικό). Σε κάθε περίπτωση όμως, Ευτυχία.

- 26 Αυγούστου 2008. JFK. Όλοι με είχαν τρομάξει για την Νέα Υόρκη και την δυσκολία που παρουσιάζουν οι συγκοινωνίες της. Εγώ, θες από τύχη, θες από εξαιρετικές ικανότητες (πολίτης του κόσμου γαρ, με "διεθνή καριέρα") τα κατάφερα και μπήκα στο μετρό, στην γραμμή που θα με οδηγούσε στον σταθμό 96 west, όπου θα έμενα. Καθόμουν σε ένα κάθισμα, με την βαλίτσα μπροστά μου, το i-pod στα αυτιά μου, και χαμογελούσα εντελώς ηλίθια, αλλά ευτυχισμένος. Επειδή βρισκόμουν στην Νέα Υόρκη (όνειρο ζωής), επειδή ήμουν στο μετρό και δεν είχα χαθεί, επειδή είχε ήλιο, επειδή κοίταζα γύρω μου εντελώς άγνωστες φάτσες, ασυνήθιστες για τα ελληνικά δεδομένα, επειδή περίμενα (ή μήπως ήλπιζα;) ότι θα με πάρει τηλέφωνο, επειδή... επειδή... Ευτυχία.

- 31-12-2005. Βερολίνο. Την εποχή του μεγάλου έρωτα. Είμαστε στο σπίτι του, αποφασίζουμε να μην βγούμε και να μείνουμε μέσα. Η αλλαγή του χρόνου, ακριβώς η στιγμή που παντού γύρω μας εκτοξεύονταν βεγγαλικά και ο ουρανός φωτιζόταν σαν μέρα, μας βρήκε στο κρεβάτι, doing you know what, ενώ από το cd-player ακουγόταν το Torn της Natalie Imbruglia, από ένα cd που είχα φτιάξει για να του χαρίσω (ένα από τα πολλά δώρα εκείνης της πρωτοχρονιάς). Ευτυχία (παρά την κατάληξη, ένα χρόνο μετά).

- Σήμερα το πρωί στο γραφείο. Φοράω ένα υπέροχο μπλε σκούρο κουστούμι, στο οποίο τα τελευταία 2 χρόνια χωρούσε μόνο το ένα μου πόδι, με λευκό πουκάμισο (με μανικετόκουμπα, παρακαλώ) και την αγαπημένη μου κόκκινη γραβάτα, τα καινούρια μου γυαλιά, φρεσκοξυρισμένος, με το μαλλί κοντό, τέλειο. Νιώθω υπέροχα με τον εαυτό μου. Και φτάνοντας στη πόρτα μας συναδέλφου την βλέπω να σηκώνει το κεφάλι της από τα χαρτιά, να κοιτάει προς το μέρος μου και να λέει: "εσείς ποιόν θέλετε"; σαν να απευθυνόταν σε κάποιον παντελώς άγνωστο. Η κατάπληξη που είδα στο πρόσωπό της μόλις με αναγνώρισε, με χρονοκαθυστέρηση σαν τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών, ήταν η καλύτερη επιβράβευση για τις αλλαγές που έχω κάνει το τελευταίο διάστημα, και - κυρίως - για την επιλογή των γυαλιών μου (αυτά είναι που αλλάζουν εντελώς το look, did I thank you, BTW?). Και το ίδιο συνέβη με άλλη συνάδελφο στο διάδρομο, λίγο αργότερα... Ευτυχία; ΝΑΙ...

- Τέλη Ιουλίου 2006. Ξεκινάμε με το τρένο, με τον τότε "καλό μου", από το Βερολίνο για να πάμε βόρεια στο λιμάνι του Sassnitz για να περάσουμε με το φέρυ στο Trelleborg στη Σουηδία. Με ποδήλατα! Σε camping (ναι, εγώ! Μη γουρλώνετε τα μάτια από την έκπληξη). Όταν πια βρισκόμασταν πάνω στο φέρυ, στάθηκα προς τα πίσω να βλέπω την ακτή αν απομακρύνεται. Σε κάποιο σημείο στις ακτές της Γερμανίας υπάρχουν βράχια ψηλά, απότομα, με ένα υπέροχο κάτασπρο χρώμα. Θυμάμαι σκέφτηκα τότε: "πού βρίσκομαι; τί είναι αυτό που βλέπω;". Δεν το έχω ξαναδεί (στην επιστροφή ήταν βράδυ) και δεν νομίζω να με βγάλει πάλι ο δρόμος προς τα εκεί. Όμως η ανάμνηση μένει. Ευτυχία...

Σταματάω εδώ. Τελικά υπάρχουν άπειρες τέτοιες στιγμές μέσα μου, βαθιά θαμένες μέχρι τώρα. Ξεχασμένες σχεδόν, στο "χρονοντούλαπο της ιστορίας". Δεν τις ανασύρω όλες μαζί στην επιφάνεια. Θα το κάνω σιγά σιγά (μάλλον όχι δημόσια), ώστε να απολαύσω τη διαδικασία.
Το ευχαριστώ σε εσένα που άνοιξες τη πόρτα και μου έδειξες το δρόμο, είναι μάλλον λίγο. Αλλά, πίστεψέ με, ειλικρινές.
(μετά από παρατήρηση αναγνώστη, διόρθωσα το "ευχαριστώ").

Λογια της καρδιας

2009-02-04T20:12:00.005+02:00

Δεν έχω ιδιαίτερη έμπνευση για κάτι περισσότερο, οπότε ανεβάζω μερικά τραγούδια. Μην περιμένετε αναλύσεις για το τι θέλουν να πουν, τι κρύβουν, τι φανερώνουν. Απλά απολαύστε μερικά από τα αγαπημένα μου τραγούδια, κάποια τα έχω συνδέσει με ανθρώπους που υπάρχουν/υπήρξαν στη ζωή μου, άλλα μίλησαν κατευθείαν στην ψυχή μου...

2002 GR- Δεν είσαι έρωτας εσύ

Κόρε Υδρο - Όχι πια έρωτες

Πάνος & Χάρης Κατσιμίχας - Προσωπικές οπτασίες

Άλκηστις Πρωτοψάλτη/Δήμητρα Γαλάνη - Αν μου τηλεφωνούσες/Δώδεκα

Δήμητρα Γαλάνη - Τα συρτάρια

Γιώργος Νταλάρας - Η φαντασία

Shirley Bassey - Life goes on

Έλλη Πασπαλά - Μην τον ρωτάς τον ουρανό

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Όνειρο ήταν

Joni Mitchell - Both sides now

And if you care don't let them know
don't give yourself away

Ασφαλώς και δεν είναι μόνο αυτά τα αγαπημένα μου τραγούδια, ή οι αγαπημένοι καλλιτέχνες (π.χ. ο νταλάρας μπήκε μόνο επειδή έχει πει το συγκεκριμένο κομμάτι). Απλά διάλεξα αυτά που κάτι μου είπαν σήμερα. Άλλη μέρα μπορεί να έβαζα άλλα...

Μουσικοι συνειρμοι

2009-01-23T09:19:00.001+02:00

Άκουγα στο cd στο αυτοκίνητο το παρακάτω τραγούδι....

Dalida - Laissez-moi danser

και στο μυαλό μου αυτόματα ήρθε αυτό, από την ίδια δεκαετία...

Village People - YMCA

Είναι δύο ανάλαφρα τραγούδια, ευχάριστα, από αυτά που ονομάζουμε στα ελληνικά "gay". Σου φτιάχνουν το κέφι χωρίς πολύ προβληματισμό, σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς από την καρέκλα και να αρχίσεις να λικνίζεσαι στον (παρόμοιο) ρυθμό τους.

Και επειδή ξύπνησα βάρβαρα και με δυσκολία, τα βάζω μήπως και ανεβούμε λίγο...

Καλημέρα.

Γραμμα απο το μετωπο

2009-01-21T10:55:00.001+02:00

Φίλτατε αναγνώστη,
Πάει καιρός που δεν σου έχω γράψει νέα μου. Και ξέρω ότι μπορεί να ανησυχείς για την υγεία μου.
Δεν χάθηκα επειδή αδιαφορώ, ούτε επειδή κουράστηκα. Απλά είναι τόσο γεμάτες οι μέρες μου, που δεν προλαβαίνω να γράψω. Με το ζόρι βρίσκω χρόνο να διαβάσω τα όσα γράφουν οι άλλοι γύρω μου.
Είμαι καλά, πάντως.
Το αυτό επιθυμώ και δι' Υμάς...
Με πολύ αγάπη (για όλον τον κόσμο)
J.R.

υ.γ. Αυτό για όσους διαμαρτύρονται ότι έχω καιρό να γράψω. "Δεν προλαβαίνω, έχω γύρισμα", όπως έλεγε και μια διαφήμιση πριν χρόνια. Κοινώς, αλλάξανε οι προτεραιότητες και προηγούνται άλλα πράγματα. Πάντως βγαίνω, διασκεδάζω. Περνάω καλά και αυτό φαίνεται. "έχεις ομορφύνει" μου είπαν χθες... (Άσχετο: άκου, μοιάζω με τον Αλογοσκούφη! Και μόνο που το θυμάμαι, ανατριχιάζω. Αλλά παιδί είναι ακόμα, θα μεγαλώσει).

Πρωτη - και μοναδικη - νυχτα

2009-01-07T01:03:00.006+02:00

Το πρώτο μέρος της ιστορίας αυτής θα το βρείτε εδώ. Άργησα πολύ να γράψω τη συνέχεια, αλλά τώρα έφτασε η ώρα της.
Για σένα που σε σχόλιο τότε είχες ζητήσει να μάθεις.

«Μικρέ καλησπέρα. Τί κάνεις; Είμαι ελεύθερος σήμερα, θέλεις να τα πούμε;».
Είχαν περάσει μήνες από την πρώτη εκείνη συνάντησή μας δίπλα στο Μουσείο. Το τηλέφωνό του, αν και δεν το είχα χρησιμοποιήσει από τότε, υπήρχε καταχωρημένο στην μνήμη του κινητού μου για να μου θυμίζει την ύπαρξή του, το βλέμμα που μου χάρισε εκείνη τη μέρα.
Το μήνυμα που ήρθε με ξάφνιασε. Είχαμε κρατήσει επαφή, μέσω msn πάντα, αλλά δεν μιλούσαμε πια πολύ συχνά. Η απόσταση που μας χώριζε, ο Άλλος, οι αλλαγές που είχα αποφασίσει να κάνω για τον εαυτό μου, είχαν κατά κάποιον τρόπο γκρεμίσει τις μεταξύ μας γέφυρες επικοινωνίας. Δεν τον είχαν βγάλει όμως από την καρδιά μου.
«Τί έχεις στο νου σου;», απάντησα. «Κερνάς ποτό;» ρώτησε. «Σπίτι μου; Ναι» είπα, χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη στιγμή. Δεν είχα φύγει ακόμα από το πατρικό μου και ευγνωμονούσα την τύχη μου που η μητέρα μου είχε φύγει για τις ελιές στο χωριό, αφήνοντάς με μόνο. Έστειλα αναλυτικότατες οδηγίες για το πως θα έρθει. 3 μηνύματα βγήκαν συνολικά. Αφού πάτησα το πλήκτρο της αποστολής, σκέφτηκα ότι μπορεί να φανεί πολύ πιεστική αυτή η προθυμία μου και να τον ξενερώσει. Τώρα πια έγινε, σκέφτηκα. «Σε καμιά ώρα θα είμαι εκεί», ήρθε η απάντησή του, που διέλυσε κάθε ανησυχία μου για το πώς θα φαινόταν το μήνυμά μου.
Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος θα ερχόταν στο σπίτι μου. Έμενα με την μητέρα μου ακόμα και δεν είχα την δυνατότητα να φέρνω στο σπίτι όποιον και όποτε ήθελα. Πολύ δε περισσότερο, αφότου αποδέχτηκα ότι μου αρέσουν οι άντρες και σταμάτησα να κρύβομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό. Προς στιγμήν αισθάνθηκα φόβο. Και αν τον δει κάποιος από την πολυκατοικία; Ήδη ήταν 10 το βράδυ όταν κάναμε τις συνεννοήσεις αυτές. Μέχρι να έρθει θα πήγαινε περασμένες 11. Αν τον έβλεπε κάποιος, πώς θα δικαιολογούσα την επίσκεψη τόσο αργά; Σκασίλα μου, σκέφτηκα, κυριευμένος από τον πόθο να τον συναντήσω. Να αγγίξω το πρόσωπό του, να ολοκληρώσω αυτό το φιλί που και οι δύο θέλαμε, αλλά δεν τολμήσαμε μήνες πριν.
Δεν ξέρω τι περισσότερο περίμενα να γίνει. Δεν τολμούσα να σκεφτώ τι θα μπορούσα να κάνω μαζί του. Από την μια δεν ήθελα να ελπίσω τίποτε, ώστε να μην απογοητευτώ. Αλλά αμέσως μόλις το σκεφτόμουν αυτό, έβλεπα το κινητό μου και θυμόμουν το μήνυμά του. Δεν χρειαζόταν να το ξαναδιαβάσω, το είχα μάθει απ’ έξω. Όχι απλά τις λέξεις, προχωρούσα ανάμεσα στις γραμμές. Ένιωθα το συναίσθημα που έβγαζε ο τόνος του, το ύφος. Και η καρδιά μου σκιρτούσε. Όπως ποτέ δεν μου είχε συμβεί μέχρι τότε. Ήταν σαν να έχανε έναν χτύπο, σαν να σταματούσε για ένα δευτερόλεπτο.
Κοίταξα το σαλόνι. Τι θα σκεφτεί που θα τον φέρω εδώ μέσα; Όσα σπίτια είχα πάει εγώ μέχρι τότε, ήταν εργένικα, με ξεκάθαρη τη σφραγίδα του ενοίκου τους. Αυτό εδώ είναι σπίτι μαμάς. Με τα σεμενάκια στα τραπέζια, με τις δαντέλες στον βελούδινο καναπέ, τα βάζα και τα κρύσταλλα παντού γύρω. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι πρέπει να μείνω και πάλι μόνος μου. Επειγόντως.
Συμμάζεψα λίγο. Η μητέρα μου έλειπε εδώ και 3 μέρες και οι εφημερίδες είχαν ήδη μαζευτεί σωρός στο γραφείο. Μπήκα στο δωμάτιό μου. Το μονό κρεβάτι, κολλημένο στον τοίχο, αυτό που φιλοξένησε τις εφηβικές μου ανησυχίες, τις αγχωμένες μαλακίες της νιότης μου, έμοιαζε να με κοροϊδεύει. Εδώ θα τον φέρω τον άνθρωπο, αναρωτήθηκα με τρόμο. Δεν θα χωρέσουμε. Ήταν ξεκάθαρο, δεν είχα επιλογή. Πήγα στο υπνοδωμάτιο των γονιών μου, και έβαλα καινούρια σεντόνια στο διπλό κρεβάτι. Καθώς τελείωνα, χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Οι δείκτες του ρολογιού σε ορθή γωνία, έδειχναν 11:10.
Άνοιξα την πόρτα και κοίταξα τον διάδρομο. Ευτυχώς στο μήνυμα του είχα γράψει τον όροφο. Ήθελα να φανεί ότι ξέρει πού πηγαίνει, όποιος τον έβλεπε να σχημάτιζε την εντύπωση ότι ήταν παλιός γνώριμος του σπιτιού σε μια συνηθισμένη, τυπική επίσκεψη. Λες και η άνεση με την οποία θα έμπαινε στην οικοδομή, το ασανσέρ, τον όροφο, θα γύριζε το ρολόι ώρες πίσω και θα έκανε την παρουσία του απόλυτα φυσιολογική στην πόρτα μου.
Το κουμπί του ασανσέρ έδειχνε ότι ο θάλαμος κατέβαινε. Τον άκουσα να φτάνει το ισόγειο και αμέσως μετά να ανεβαίνει και πάλι προς τον δεύτερο. Όλη αυτή την ώρα η καρδιά μου πηδούσε χτύπους. Δούλευε ακανόνιστα. Η προσμονή να τον δω εμπόδιζε κάθε σκέψη, κάθε άλλο συναίσθημα. Δεν είχα ξανανιώσει έτσι. Ήταν σαν άδειαζε και να γέμιζε το σώμα μου με ταχύτητα αστραπής, σαν να με διαπερνούσε ρεύμα. Μετρούσα με το νου μου την ώρα που θα έκανε ο θάλαμος να φτάσει και όσο πλησίαζε η «ώρα μηδέν» τόσο πιο έντονα ένιωθα.
Είδα την πόρτα του ανελκυστήρα να ανοίγει και βγήκε.
Ήταν ακριβώς όπως τον θυμόμουν. Όμορφος με τον δικό του, αρρενωπό τρόπο. Στο χαμόγελο που σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου, απάντησε με τον ίδιο τρόπο και πέρασε μέσα. Καθώς έκλεινα την πόρτα στράφηκε προς το μέρος μου και με φίλησε. Έτσι ξαφνικά, όρθιοι, ενώσαμε τα χείλη μας. Οι γλώσσες μας έμειναν στις θέσεις τους. Ήταν ένα μάλλον γρήγορο φιλί, κάποιος τρίτος ίσως το χαρακτήριζε επιπόλαιο. Κι όμως καθόλου δεν απογοητεύτηκα. Από όσα φιλιά είχα ανταλλάξει μέχρι τότε ήταν αυτό που με γέμισε περισσότερο. Γιατί ήταν αμοιβαίο, αυθόρμητο, αβίαστο. Και με κάποιον που μου άρεσε.
Δεν θυμάμαι τι του πρόσφερα. Ούτε για τι μιλήσαμε όση ώρα καθόμασταν στον καναπέ. Θυμάμαι μόνο ότι είπε πως ο πατέρας της φίλης του, αυτής που τον φιλοξενούσε, έπαθε ανακοπή και εκείνη είχε πάει να τον δει στο νοσοκομείο στο Ναύπλιο και έτσι ήταν όλο το βράδυ δικός μου. Προς στιγμήν αισθάνθηκα άσχημα για τον άνθρωπο, που ούτε καν ήξερα, αλλά ο πόθος που ξυπνούσε μέσα μου το ζεστό κορμί του, τα χέρια του που άγγιζα με έκαναν να τα ξεχάσω όλα. Κάποια στιγμή με τράβηξε προς το μέρος του και θέλησε να με αγκαλιάσει. Έγειρα πάνω του, αλλά ήταν άβολα πάνω στον καναπέ. Με το πόδι μου σκούντηξα το τραπεζάκι μπροστά μας, το βάζο έδειχνε να ταλαντεύεται για μια στιγμή, αναποφάσιστο αν θα καταλήξει στο πάτωμα ή θα μείνει στη θέση του.
«Θα κάνουμε ζημιά εδώ» είπε. «Πάμε μέσα;» ρώτησα. Του έδειξα και τα δύο δωμάτια, το δικό μου και εκείνο με το διπλό κρεβάτι. Φυσικά προτιμήσαμε το δεύτερο.
Στα σκοτεινά γδυθήκαμε. Δεν υπήρχε κάποια τελετουργία στην διαδικασία, ήμασταν σαν επαναλαμβάναμε τις ίδιες κινήσεις για χρόνια. Δεν είχαμε αφήσει φώτα αναμμένα. Στο λιγοστό, σπασμένο φως που έμπαινε από τις χαραμάδες του παραθύρου έριχνα κλεφτές ματιές στο σώμα του. Εκείνη την πρώτη φωτογραφία από το site, αυτήν που μας έφερε κοντά, την είχα σχεδόν ξεχάσει, μιας και τον περισσότερο καιρό μιλούσαμε από το msn, όπου είχε μόνο το πρόσωπό του.
Μείναμε όλο το βράδυ μαζί. Δεν έμαθα ποτέ αν ροχαλίζει ή αν κάνει ανήσυχο ύπνο. Δεν κοιμηθήκαμε στιγμή. Όχι επειδή ήμασταν αχόρταγοι και επιδοθήκαμε σε παθιασμένο και κολασμένο sex, όπως θα φανταζόταν κάποιος. Αμέσως μόλις βρέθηκε δίπλα μου, άρχισα να τον αγγίζω παντού. Ήθελα να μάθω κάθε σημείο του κορμιού του, να νιώσω την υφή του δέρματός του, τις τρίχες που στόλιζαν το στήθος και την κοιλιά του. Βρήκα το αγαπημένο μου σημείο πάνω του: το κοίλωμα που κάνουν τα κόκαλα στην βάση του λαιμού του. Κλείδα, νομίζω το λένε, δεν ξέρω τον ιατρικό όρο. Ακουμπούσα εκεί τα δάχτυλά μου, τον χάϊδευα. Και του μιλούσα. Συνέχεια. Όχι τις πρόστυχες, ερωτικές και διεγερτικές για κάποιους, κουβέντες που ανταλλάσσουν τα ζευγάρια, επενδύοντας ηχητικά το σμίξιμό τους. Μιλούσα για τον εαυτό μου, για τη ζωή μου μέχρι εκείνη τη στιγμή, τον ρωτούσα για τα όσα εκείνος είχε κάνει, όλα αυτά που ίσως είχαμε ήδη πει, αλλά είχαν ξεχαστεί ανάμεσα στις γραμμές του chat. Ήθελα να συνδέσω το κορμί που ένιωθα να με ζεσταίνει με συγκεκριμένες ιστορίες: καλοκαιρινές διακοπές, σχέσεις, ερωτικές εμπειρίες.
Μιλούσαμε χαμηλόφωνα, σαν να υπήρχε κόσμος στο δίπλα δωμάτιο και έπρεπε να μην μας ακούσουν. Ήμουν ξαπλωμένος πάνω στο χέρι του, το κεφάλι μου ακουμπούσε στον ώμο του, ενώ το δικό μου χέρι ξεκουραζόταν χαμηλά στην κοιλιά του, αγγίζοντας, άλλοτε σφίγγοντας απαλά, άλλοτε χαϊδεύοντας αργά, το πέος του. Δεν το έκανα με ερωτική διάθεση, για να προκαλέσω ερεθισμό, με ό,τι επακολουθεί. Ήταν περισσότερο κίνηση οικειότητας. Άνεσης. Αλλά ταυτόχρονα, όταν αργούσε να μου απαντήσει, ένδειξη ότι τον έπαιρνε ο ύπνος, με λίγη πίεση, κατάφερνα να τον κρατάω ξύπνιο, να παίρνω απαντήσεις σε όσα έλεγα. Και όχι μόνο.
Όσο προχωρούσε η νύχτα και άφηνε τη θέση της στο φως της μέρας, έβλεπα πιο πολλά από το κορμί του, το πρόσωπό του. Παρά την κούρασή μου έγειρα πάνω του για να μπορώ να δω όσο περισσότερα μπορούσα από αυτόν. Ήταν η πρώτη φορά που μοιραζόμουν το ίδιο κρεβάτι με άλλον άντρα για ολόκληρο βράδυ και ήθελα να απολαύσω και να κρατήσω στη μνήμη μου κάθε δευτερόλεπτο.
Γύρω στις 10 το πρωί, σηκωθήκαμε. Έπρεπε να φύγει, γιατί μπορεί να επέστρεφε η φίλη του, μου είπε. Πίνοντας τον καφέ μού παραπονέθηκε, αλλά μάλλον για να με πειράξει, ότι τον ταλαιπώρησα όλη τη νύχτα και ότι τα κόκκινα, από την αϋπνία, μάτια του, θα φανερώσουν αμέσως το πώς πέρασε όλο το βράδυ. Θα με συγχωρήσεις; ρώτησα μισοαστεία, μισοσοβαρά. Το φιλί που μου έδωσε, ανάμικτες γεύσεις καπνού και καφέ, μου έδωσε την απάντηση που ζήτησα.

Δεν περάσαμε μαζί άλλο βράδυ από τότε. Ούτε συναντηθήκαμε πάλι. Δεν βγήκε από τη ζωή μου. Κατά καιρούς τον πετυχαίνω on line και τα λέμε για λίγο, έτσι για να μαθαίνω ότι είναι καλά. Η - μια και μοναδική - εκείνη νύχτα που μοιραστήκαμε έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου, αξεπέραστο μέτρο σύγκρισης για τους άλλους που ακολούθησαν.

Στο μικρο μοναστηρι

2009-01-06T12:32:00.003+02:00

Χρόνος αόριστος. Κάποιος, κάπου, κάποτε.
Έχω μόλις μπει στο σπίτι. Βόλτα για φαγητό με έναν από τους 2 προσωπικούς μου "εξομολόγους" που με έχουν ακούσει να λέω τα πάντα. Το χρειαζόμουν μετά το φιάσκο του 1/2. Θα με στοιχειώσει αυτό το μισό. Ημιτελές. Ανολοκλήρωτο.
Καινούριο μαγαζί. Μου το πρότειναν και εμπιστεύτηκα τυφλά. Δικαίως. Ωραίος χώρος. Ζεστός, και κυριολεκτικά - έσκασα από τη θέρμανση - και μεταφορικά. Με καλό κόσμο, που - για αλλαγή - με κοίταζε. Και εγώ το ίδιο. Δεν έγινε τίποτε περισσότερο (για άλλη μια φορά μου έκανε χαλάστρα, αλλά του το συγχωρώ. Στις ματιές θα έμενα άλλωστε, με ξέρω). Ωραίο γκαρσόνι. Με παιχνιδιάρικο βλέμμα.
Η κουβέντα γύρισε στα γνωστά. Στο φιάσκο. Που με έπεισε να μην το δω σαν φιάσκο, αλλά σαν αποτυχημένο πείραμα στο μάθημα της χημείας. Ως Έλληνες τσακωθήκαμε για το ποιός θα πληρώσει, αλλά κέρδισα.
Τέλος πάντων, έχω μόλις μπει στο σπίτι. Χαζεύω στο blog, απαντάω σε σχόλια, διαβάζω. Και σου στέλνω sms. Απλά ότι το mail δεν έφτασε. Θα έχασε το δρόμο το περιστέρι (ήρθε σήμερα πρωί-πρωί). Και μου λες ότι είσαστε - πληθυντικός αριθμός - σε γνωστό μπαράκι. Δεν ρώτησα ποιοι. Δεν με ξέρεις καλά, δεν χρειάζεται να μου το πουν δεύτερη φορά, παρασύρομαι εύκολα (εκεί που θέλω να αφεθώ να με παρασύρουν). Ευτυχώς δεν είχα γδυθεί ακόμα. Όχι ότι κάτι τέτοιο θα με δυσκόλευε.
Και μόλις έφτασα με σύστησες στον κόσμο γύρω σου.
Καθόταν δίπλα σου. Ανταλλάξαμε μια τυπική χειραψία. Πήρα το ποτό μου και στάθηκα απέναντι, κολλητά στον τοίχο. Μόλις 2 μέτρα μακρυά. Δεν μου έχει ξανασυμβεί και μόνο βλέποντας κάποιον να μου βγαίνει κάτι θετικό. Δεν ήταν θέμα ομορφιάς. Αν και την έχει. Και, μάλλον, το ξέρει. Πρόσωπο με γωνίες. Ξανθό μαλλί. Υπέροχη μύτη. Δεν μιλήσαμε πολύ, τα μαγαζιά αυτά δεν ευνοούν τις πολλές κουβέντες (απορώ πώς γνωρίζει κανείς κόσμο στα μέρη αυτά - μου λύθηκε η απορία αργότερα). Όμως όπως κοίταζα ένιωθα άνετα. Οικειότητα. Σαν να υπάρχει και ανάμεσά μας φιλία. Εξέπεμπε καλοσύνη. Ευγένεια. Ίσως έφταιγε το θλιμμένο βλέμμα που διασταυρωνόταν με το δικό μου. Δεν σου το είπα, αλλά πρέπει να έχει πονέσει. Πολύ. Εσύ ξέρεις καλύτερα, βέβαια. Διάβασα και αυτά που έγραψες. Τότε. Και συγκινήθηκα.
Αν ήταν άλλες οι συνθήκες, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για coup de foudre? (ξεσκονίστε τα γαλλικά σας, μόνο το "πιάνω" θα εξασκείτε;). Δεν ξέρω. Ευτυχώς δεν είναι. Αλλά θέλω να την γνωρίσω. Να μιλήσω κάτω από πιο ανθρώπινες συνθήκες. Το αφήνω στα χέρια σου.
Καλημέρα.

υ.γ. στην απορία που είχα και η οποία, όπως γράφω, μου λύθηκε αργότερα, δεν θα αναφερθώ. Μας διαβάζει κόσμος και θα εκτεθούμε.

υ.γ. ευτυχώς που δεν καπνίζω και έτσι το σπίτι μου - από τα καλύτερα - δεν θα κλείσει. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, δεν ήπια και πολύ. Άρα, μόνο τα ξενύχτια δεν φτάνουν...